Kaczka labradorska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kaczka labradorska
Camptorhynchus labradorius[1]
(Gmelin, 1789)
Wypchany okaz samca.Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej
Wypchany okaz samca.
Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej
Wypchany młodociany samiec.Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej
Wypchany młodociany samiec.
Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd paleognatyczne
Rząd blaszkodziobe
Rodzina kaczkowate
Podrodzina kaczki
Plemię Mergini
Rodzaj Camptorhynchus[2]
Bonaparte, 1838
Gatunek kaczka labradorska
Synonimy
  • Anas labradoria Gmelin, 1879[3]
  • Camptolaimus labradorius (Gmelin, 1879)[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 EX pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kaczka labradorska (Camptorhynchus labradorius) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Występował niegdyś we wschodniej części Kanady i północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Kaczka labradorska uważana jest za pierwszy wymarły gatunek ptaka na terenie Ameryki Północnej w czasach historycznych (po 1500 r.). Ostatnia obserwacja miała miejsce przypuszczalnie w miejscowości Elmira w stanie Nowy Jork 12 grudnia 1878, a ostatni osobnik został zastrzelony na wyspie Long Island w 1875 r. Przypuszczalnie gniazdowała w kanadyjskim regionie Labrador, jednak nigdy nie opisano żadnego gniazda; zimowała od Nowej Szkocji aż po Zatokę Chesapeake na południu. Kaczka labradorska była, podobnie jak edredon zwyczajny, intensywnie czarno-biała. Była jedynym przedstawicielem rodzaju Camptorhynchus[5][6].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Kaczka labradorska żywiła się małymi mięczakami, a struktura jej dzioba znacznie różniła się od większości kaczek, był on bowiem szeroki i spłaszczony na wierzchołku i posiadał wewnątrz liczne blaszki rogowe. W ten sposób byłaby ekologicznym odpowiednikiem północnopacyficznego/północnoazjatyckiego birginiaka (Polysticta stelleri). Inny, zupełnie niespokrewniony gatunek kaczki z podobnym, ale nawet bardziej wyspecjalizowanym morfologicznie dziobem – australijski łopatonos (Malacorhynchus membranaceus), żywi się głównie planktonem, ale także mięczakami.

Wymarcie[edytuj | edytuj kod]

Wymarcie kaczki labradorskiej wciąż nie jest do końca wyjaśnione. Chociaż odławiano ją dla mięsa, to uważano ją za złą w smaku i szybko się psuła, wskutek czego przynosiła niskie zyski. Zatem nie pożądało jej wielu myśliwych. Jednakże uważa się, że jej jaja mogły być masowo zbierane, jak również mogła stanowić przedmiot zainteresowania handlarzy piórami. Innym możliwym czynnikiem wymarcia tej kaczki jest zmniejszenie populacji małży i innych drobnych owoców morza, którymi – jak się uważa – żywiła się w porze zimowej, w okresie wzrostu liczby ludności i przemysłu na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej. Chociaż wszystkie morskie gatunki kaczek chętnie jadły mięczaki strefy płytkich wód, żaden zachodnioatlantycki gatunek nie wydaje się być tak uzależniony od tego rodzaju pożywienia, jak kaczka labradorska[7].

Przypisy

  1. Camptorhynchus labradorius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Camptorhynchus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2013-11-28]
  3. 3,0 3,1 Denis Lapage: Kaczka labradorska (Camptorhynchus labradorius) (Gmelin, 1789). Avibase. [dostęp 2013-11-28].
  4. Camptorhynchus labradorius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  5. Systematyka za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Plemię: Mergini Rafinesque, 1815. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2014-02-09].
  6. Frank Gill, David Donsker: Family Anatidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-18].
  7. Phillips, John C. (1922–1926): A Natural History of Ducks. Boston: Houghton-Mifflin, volume 4, pp. 57-63.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Christopher. Cokinos: Hope is the thing with feathers : a personal chronicle of vanished bird. New York: J.P. Tarcher/Putnam, 2000, s. 281–304. ISBN 1-58542-006-9.
  • Ducher, William (1894): The Labrador Duck – another specimen, with additional data respecting extant specimens. Auk 11: 4-12.
  • Forbush, Edward Howe (1912): A History of the Game Birds, Wild-Fowl and Shore Birds of Massachusetts and Adjacent States. Boston: Massachusetts State Board of Agriculture, pp. 411-416.
  • Errol. Fuller: Extinct bird. Ithaca, N.Y.: Comstock Pub., 2001, s. 85–87. ISBN 0-8014-3954-X.
  • Steve. Madge, Hilary. Burn: Waterfowl : an identification guide to the ducks, geese, and swans of the worl. Boston: Houghton Mifflin, 1988, s. 265–266. ISBN 0-395-46727-6.

Galeria[edytuj | edytuj kod]