PZL S-4 Kania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
PZL S-4 Kania
(Dane PZL S-4 Kania 3)
PZL S-4 Kania 3 w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie
PZL S-4 Kania 3 w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent WSK Mielec
Typ samolot szkolny
Konstrukcja górnopłat zastrzałowy o konstrukcja drewnianej, podwozie klasyczne – stałe
Załoga 2
Historia
Data oblotu 2 września 1957
Wycofanie ze służby 1970
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy, 5-cylindrowy M 11D
Moc 125 KM (92 kW)
Wymiary
Rozpiętość 12,16 m
Długość 8,72 m
Wysokość 2,35 m
Powierzchnia nośna 19,70 m²
Masa
Własna 660 kg
Startowa 975 kg
Osiągi
Prędkość maks. 171 km/h
Prędkość minimalna 63 km/h
Prędkość wznoszenia 4,5 m/s
Pułap 5 100 m
Zasięg 580 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

PZL S-4 Kaniapolski samolot szkolny do holowania szybowców

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat pięćdziesiątych inż. Eugeniusz Stankiewicz opracował samolot szkolny przeznaczony do szkolenia pilotów i holowania szybowców oznaczony jako PZL S-3 Kania. Samolot ten został zbudowany w 1951 roku, ale nie został jednak dopuszczony do eksploatacji a zbudowany prototyp stojący na lotnisku Aeroklubu Warszawskiego uległ ostatecznie zniszczeniu.

W 1956 roku samolotem tym zainteresowała się Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu. Projekt zmodyfikowano a nowy otrzymał oznaczenie PZL S-4 Kania 2. Prototyp ten został oblatany w dniu 2 września 1957 roku.

Następnie zbudowano kolejny prototyp oznaczony jako PZL S-4 Kania 3, który posiadał powiększone usterzenie pionowe, prototyp ten został oblatany w dniu 19 września 1958 roku. Rozpoczęto również budowę kolejnego prototypu oznaczonego jako PZL S-4 Kania 4, który został ukończony dopiero w 1964 roku w Lotniczych Zakładach Naprawczych w Krośnie. Po zbudowaniu w WSK Mielec drugiego prototypu zrezygnowany z dalszej budowy samolotów tego typu, gdyż zaniechano w Polsce produkcji silników M 11, które to miały być użyte do napędu samolotu. Ostatecznie zbudowano trzy prototypy samolotu PZL S-4 Kania.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Samoloty PZL S-4 Kania były używane w aeroklubach do holowania szybowców, dwa pierwsze prototypy Kania 2 (nr rej. SP-PAA) i Kania 3 (nr rej. SP-PBB) w Aeroklubie Mieleckim w Mielcu i prototyp trzeci Kania 4 (nr rej. SP-PBE) w Aeroklubie Podkarpackim w Krośnie. Ostatecznie zostały wycofane z użytku na początku lat siedemdziesiątych.

Samolot PZL S-4 Kania 3 po wycofaniu z użytku został przekazany do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie, gdzie znajduje się do chwili obecnej.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot PZL S-4 Kania jest górnopłatem zastrzałowym w układzie parasol. Konstrukcja półskorupowa, drewniana. Kadłub pokryty sklejką i płótnem. Kabina odkryta dwumiejscowa.

Napęd stanowił silnik gwiazdowy, 5-cylindrowy, chłodzony powietrzem. Napędzał on dwułopatowe śmigło drewniane.

Podwozie klasyczne, dwukołowe stałe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski: Polski przemysł lotniczy 1945-1973. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974.