Partia Regionów (Polska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Partia Regionów
Skrót Regiony
Lider Bolesław Borysiuk
Data założenia 24 listopada 2007
Adres siedziby ul. Marszałkowska 84/92 lok. 121, 00-514 Warszawa
Deklarowana
ideologia polityczna
lewica narodowa, agraryzm, eurosceptycyzm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
interwencjonizm państwowy, agraryzm
Liczba członków ok. 1000
Młodzieżówka Sekcja Młodych Partii Regionów
Obecni posłowie
0 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 51
strona archiwalna

Partia Regionów (PR, Regiony) – polska centrolewicowa partia polityczna, zawiązana 24 listopada 2007 (zarejestrowana sądownie 25 lutego 2008) przez grupę byłych działaczy Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej i częściowo Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Założycielami ugrupowania byli m.in. Krzysztof Filipek, Danuta Hojarska i Bolesław Borysiuk.

Według deklaracji założycieli partia miała być zarządzana decentralistycznie, z respektowaniem decyzji władz terenowych i uznaniem zwierzchności kongresu nad zarządem[1]. W październiku 2008 działacze Partii Regionów, związani z rolnictwem, zapowiedzieli powołanie Związku Zawodowego Rolnictwa „Regiony”, który powstał miesiąc później[2] (od 2013 przewodzi mu Renata Beger).

Historia[edytuj | edytuj kod]

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 partia wystartowała wspólnie m.in. z Ligą Polskich Rodzin, Naprzód Polsko, Stronnictwem „Piast”, Libertas Polska, ZChN i ONP-LP w ramach komitetu Libertas, który nie osiągnął progu wyborczego. Spośród kandydatów Partii Regionów najlepszy wynik osiągnął prezes Bolesław Borysiuk (1310 głosów), a inni działacze partii otrzymali poparcie nie większe niż kilkuset wyborców.

27 kwietnia 2010 Krajowy Komitet Wykonawczy partii zaapelował do sympatyków i zwolenników ugrupowania do poparcia kandydatury Grzegorza Napieralskiego z Sojuszu Lewicy Demokratycznej w wyborach prezydenckich w 2010. W drugiej turze partia nie udzieliła poparcia żadnemu z kandydatów[3].

Przed wyborami samorządowymi w 2010 działacze Partii Regionów zdecydowali o wspólnym starcie z SLD[4]. Na mocy tego porozumienia na listach wyborczych Sojuszu znaleźli się jako przedstawiciele Partii Regionów m.in. Halina Molka, Alicja Lis, Józef Głowa, Anna Brózda i Tadeusz Urban. Kandydaci Partii Regionów startowali również z ramienia komitetów lokalnych. Łącznie partia wystawiła w wyborach 467 kandydatów (w 9 województwach). Zdobyli oni w sumie 82 818 głosów, co dało 38 mandatów radnych w 7 województwach (8 mandatów w radach miejskich, 14 w radach powiatowych i 16 w radach gmin). 1 kandydat partii został wybrany na stanowisko wójta. Wszystkie mandaty uzyskali kandydaci reprezentujący komitety lokalne.

22 marca 2011 Partia Regionów podpisała porozumienie o wspólnym starcie w wyborach parlamentarnych tym samym roku z Krajową Partią Emerytów i Rencistów oraz Stowarzyszeniem Demokratycznym (przeciwną przewodnictwu Pawła Piskorskiego częścią Stronnictwa Demokratycznego)[5]. Ostatecznie do wspólnego startu nie doszło i kilku przedstawicieli Partii Regionów znalazło się na listach SLD. Kandydatami do Sejmu zostali: Anna Brózda w okręgu katowickim, Marian Curyło w okręgu kieleckim i Bogdan Solarz w okręgu krakowskim. Prezes partii Bolesław Borysiuk został kandydatem SLD do Senatu w okręgu podlubelskim. Żaden z działaczy Partii Regionów nie uzyskał mandatu w parlamencie.

12 października 2013 Partia Regionów i działający przy niej ZZRiOW „Regiony” współtworzyły Porozumienie Społeczne „Zmiana” wraz z Polską Lewicą, Polską Partią Socjalistyczną i stowarzyszeniem Ruch Ludzi Pracy[6].

Struktura i działacze[edytuj | edytuj kod]

Wg statutu partii najwyższym jej organem jest Kongres Krajowy. Pozostałymi organami statutowymi ugrupowania są: Rada Polityczna, Prezes, Krajowy Komitet Wykonawczy, Krajowy Sąd Koleżeński i Krajowa Komisja Rewizyjna.

Krajowy Komitet Wykonawczy[edytuj | edytuj kod]

Prezes:

Wiceprezesi:

Sekretarz Generalny:

Pozostali członkowie:

Prezesi partii[edytuj | edytuj kod]

Program Partii Regionów[edytuj | edytuj kod]

Partia Regionów jako swój cel nadrzędny deklaruje podniesienie rangi i pozycji Polski opartej na sile wszystkich regionów w kraju, poprzez wsparcie biedniejszych województw. Chce zmniejszać nierówności społeczne, a jej zdaniem państwo powinno gwarantować prawo obywateli do pracy, bezpłatnej nauki i służby zdrowia. W polityce zagranicznej Partia Regionów popiera przede wszystkim współpracę z państwami słowiańskimi[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]