Perfenazyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Perfenazyna
Perfenazyna
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C21H26ClN3OS
Masa molowa 403,97 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 58-39-9
PubChem 4748[1]
DrugBank APRD00429[2]
Klasyfikacja
ATC N05 AB03
Stosowanie w ciąży kategoria tylko w niezbędnych przypadkach (niepowściągliwe wymioty ciężarnych)

Perfenazyna (perphenazinum) (ATC N 05 AB03) – organiczny związek chemiczny, lek przeciwpsychotyczny I generacji, pochodna piperazynowa fenotiazyny.

Opis działania[edytuj | edytuj kod]

Perfenazyna ma właściwości przeciwpsychotyczne, przeciwlękowe i przeciwwymiotne. Działa hamująco na system nerwowy, zmniejsza zaburzenia psychiczne typu halucynacje, gonitwa myśli. Lek pod postacią tabletek zaczyna działać po godzinie od zażycia, a jego działanie trwa około 6 godzin.

Wskazania do stosowania[edytuj | edytuj kod]

Perfenazyna wskazana jest w leczeniu stanów psychotycznych. W małych dawkach może być stosowana w zaburzeniach lękowych. Bywa stosowana dla zahamowania nudności i wymiotów.

Ostrzeżenia[edytuj | edytuj kod]

Perfenazyna może nasilać zaburzenia depresyjne. Pochodne fenotiazyny mogą spowodować nagły duży spadek ciśnienia tętniczego krwi. Preparat z zawartością perfenazyny należy stosować ostrożnie u osób narażonych na działanie bardzo wysokich i niskich temperatur, u kobiet z rakiem sutka, pacjentów z upośledzeniem czynności nerek lub z przewlekłymi zaburzeniami oddechowymi. Nie należy stosować u osób w śpiączce, będących pod wpływem alkoholu, przy zaburzeniach hematologicznych. Długotrwałe leczenie z zastosowaniem perfenazyny może skutkować uszkodzeniem wątroby, nerek, powstaniem złogów w rogówce i soczewce oka, zmianami w siatkówce oka, wystąpieniem późnych dyskinez.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

  • Najczęściej: zespoły pozapiramidowe (parkinsonizm, późne dyskinezy, akatyzja), zmiany hematologiczne, żółtaczka, odczyny skórne
  • Rzadziej: złośliwy zespół neuroleptyczny, obniżenie aktywności psychoruchowej, reakcje alergiczne, zaburzenia czynności autonomicznego układu nerwowego, gruczołów wydzielania wewnętrznego, układu krążenia, wątroby.

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Ustalane indywidualnie przez lekarza.

Nazwy handlowe[edytuj | edytuj kod]

  • Trilafon – tabletki powlekane 2 mg, 4 mg lub 8 mg (blistry po 30 lub 100 tabletek) oraz do iniekcji 5 mg/ml
  • Trilafon enanthate – lek o zmodyfikowanym, przedłużonym uwalnianiu (tzw. depot) roztwór do iniekcji 100 mg/ml

Obie formy leku zostały wycofane przez producenta (MSD) z obrotu w 2013 roku[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stephen M. Stahl: Podstawy psychofarmakologii. Leki przyciwpsychotyczne i normotymiczne. Gdańsk: Via Medica, 2007. ISBN 978-83-60945-42-1.


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.