Planet Waves

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Planet Waves
Okładka
Album studyjny Boba Dylana
Wydany 17 stycznia 1974
Nagrywany czerwiec i 2 listopada-10 listopada 1973
Gatunek folk rock
Długość 42:12
Wytwórnia Columbia
Producent Bob Dylan, Robbie Robertson, Rob Fraboni
Oceny
Płyta po płycie

Planet Waves – 14. studyjny album Boba Dylana nagrany w czerwcu i listopadzie 1973 oraz wydany w styczniu 1974.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

Album ten jest uważany za prawdziwego następcę New Morning, zarówno jeśli chodzi o stronę muzyczną jak i tekstową. Pat Garrett & Billy the Kid, początkowo przyjęty z mieszanymi uczuciami, ale zyskujący w miarę częstszego słuchania i w ciągu upływu czasu, zawierał jednak muzykę filmową i właściwie tylko dwa śpiewane utwory z tekstami.

Chociaż od New Morning upłynęły trzy lata, to Dylan właściwie prawie nic wtedy nie komponował (z wyjątkiem muzyki do filmu).

W czerwcu 1973 nagrał swoją nową piosenkę "Forever Young". Jak sam twierdził, napisał ją jeszcze w Tucson w stanie Arizona[1], czyli w 1972 r., bo wtedy przebywał w tym stanie.

Inne utwory zostały napisane na miesiąc przed listopadowymi sesjami do albumu.

Latem 1973 r. Robbie Robertson (który zamieszkał w Kalifornii w pobliżu domu Dylana), reszta The Band i Dylan zaczęli rozmowy na temat przygotowania tournée. Wszyscy byli chętni i do października wszystkie stadiony zostały przez nich zarezerwowane. Na początku listopada Dylan i The Band weszli do studia nagrywać nowy album[2].

Sesje z 1 i 2 listopada trzeba potraktować jak poświęcone zgraniu się, sprawdzeniu nagłośnienia i eksperymentowaniu w celu poznania studia. Na tych sesjach nawet nie było Levona Helma. Jednak spróbowano około ośmiu utworów, z których co najmniej trzy okazały się być bardzo dobrze wykonane: "Nobody 'Cept You", "Never Say Goodbye" i wersja "The House of the Rising Sun" w aranżacji na cały zespół.

Dwie następne sesje dostarczyły na album aż pięć utworów, a następne – pozostałe utwory.

Ostatecznie był to niezwykły sukces muzyków; nagrano album na zaledwie 8 sesjach, z tego dwie ostatnie tak naprawdę poświęcone były tylko miksowaniu[3].

Album ten oznaczał powrót Dylana jako świadomego artysty, który po raz pierwszy od albumu John Wesley Harding pozwolił na to, aby wyrażał on to, co artysta widzi, myśli i odczuwa podczas pracy na nim. Przez te 6 lat Dylan zapomniał (co można nazwać jego swoistą amnezją) jak stworzyć właściwie podstawy do tego, aby właśnie wyrażenie tych stanów było możliwe i pożądane.

Planet Waves otworzyły drugi etap związków Dylana z jego publicznością. Pierwszy etap (od pierwszego albumu do Blonde on Blonde) polegał na tym, że Dylan zwracał na siebie uwagę publiczności, a następnie pewny tej uwagi stopniowo poszerzał swoją publiczność, nawet jeśli całkowicie ignorował i odrzucał jej oczekiwania. Doprowadzało to do oporu publiczności, a nawet buntu, ale ostatecznie akceptowała ona to po jakimś czasie na swoich własnych prawach. Wtedy właśnie powstał, rozwinął się i ostatecznie ustalił mit Dylana.

Drugi etap trwa do dziś. Etap ten cechuje ciągły sceptycyzm (nawet nieświadomy) ze strony publiczności, nieustannie porównującej jego obecne kompozycje i albumy z jego dawnymi osiągnięciami. Powoduje to fale frustracji u artysty i okresami nie jest on w ogóle zdolny do tworzenia lub tworząc arcydzieło w ogóle ukrywa je przed publicznością, co jest u Dylana częstym przypadkiem[4].

Trzeci etap zacznie się najpewniej dopiero po śmierci Dylana.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Bob Dylan i grupa The Band

Sesje nagraniowe[edytuj | edytuj kod]

  • Sesja 1. w czerwcu – nagranie pokazówki w biurze wydawcy Dylana Ram's Horn Music Publisher, Nowy Jork, Nowy Jork.

1. Forever Young[• 1]; Nobody 'Cept You[• 2]; 2. Never Say Goodbye[• 3].

  1. Wydany na Biograph
  2. Niepewny
  3. Niepewny
  • Sesja 2. 2 listopada – The Village Recorder, Studio B, West Los Angeles, Kalifornia.

1. Instrumentalny[• 1]; 2. Never Say Goodbye[• 2]; 3. Never Say Goodbye; 4. Never Say Goodbye; 5. Never Say Goodbye; 6. Never Say Goodbye; 7. Never Say Goodbye; 8. Never Say Goodbye[• 3]; 9. March Around the Dinner Table (instrumentalny)[• 4]; 10. Dinner (instrumentalny?); 11. Fortepianowy utwór Gartha (instrumentalny?)[• 5]; 12. Crosswind Jamboree (instrumentalny)[• 6]; 13. House of the Risin' Sun; 14. House of the Risin' Sun; 15. Nobody 'Cept You[• 7][• 8]; 16. Crosswind Jamboree (instrumentalny)[• 9]; 17. Forever Young.

  1. W spisie nagrań jako "Tune #1"
  2. 2–8. W spisie nagrań jako "Tune #2"
  3. Wydany na Planet Waves
  4. W spisie nagrań jako "Tune #3"
  5. W spisie nagrań jako "Garth Pno"
  6. W spisie nagrań jako "Tune #3"
  7. W spisie nagrań jako "Nobody Except You"
  8. Wydany na The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  9. W spisie nagrań "Cross Fire" poprawione na "Jamboree"
  • Sesja 3. 5 listopada – The Village Recorders, Studio B, West Los Angeles, Kalifornia.

1. You Angel You[• 1]; 2. Going, Going, Gone[• 2]; 3. Forever Young.

  1. Wydany na Planet Waves oraz Biograph
  2. Wydany na Planet Waves
  • Sesja 4. 6 listopada – Studio B, The Village Recorder, West Los Angeles, Klifornia.

1. On a Night Like This[• 1]; 2. On a Night Like This; 3. On a Night Like This; 4. On a Night Like This (powolny); 5. On a Night Like This; 6. On a Night Like This; 7. On a Night Like This (szybki); 8. Hazel; 9. Hazel; 10. Hazel; 11. Hazel; 12. Hazel; 13. Krótki jam; 14. Hazel; 15. Hazel; 16. Hazel[• 2]; 17. Tough Mama; 18. Tough Mama; 19. Tough Mama; 20. Tough Mama; 21. Tough Mama[• 3]; 22. Tough Mama; 23. Tough Mama; 24. Something There Is About You; 25. Something There Is About You; 26. Something There Is About You[• 4].

  1. 1–7. Na spisie nagrań jako "A Night Like This"
  2. Wydany na Planet Waves
  3. Wydany na Planet Waves
  4. Wydany na Planet Waves
  • Sesja 5. 8 listopada – Studio B, The Village Recorder, West Los Angeles, Kalifornia.

1. Going, Going, Gone[• 1]; 2. Going, Going, Gone; 3. Going, Going, Gone; 4. On a Night Like This; 5. On a Night Like This; 6. On a Night Like This[• 2]; 7. Forever Young[• 3]; 8. Forever Young; 9. Forever Young; 10. Forever Young; 11. Forever Young[• 4].

  1. "Goin Goin Gone" w spisie nagrań
  2. Wydany na Planet Waves
  3. Na kongach gra niejaki "Ken"
  4. Prawdopodobnie wydany na Planet Waves
  • Sesja 6. 9 lub 10 listopada[• 1] – Studio B, The Village Recorder, West Los Angeles, Kalifornia.

1. Wedding Song[• 2][• 3]; 2. Adalita[• 4]; 3. Adalita; 4. Forever Young.

  1. Na pudełku taśmy widnieje data 10 listopada, na spisie nagranych utworów – 9 listopada
  2. Dylan solo
  3. Wydany na Planet Waves
  4. 2–4. Harry Dean Stanton na gitarze i być może śpiewa na 2 i 3
  • Sesja 7. 13 listopada – The Village Recorder, West Los Angeles, Kalifornia.

Brak jakichkolwiek danych. Być może The Band zgłosił się tylko po wypłatę za poprzednie sesje nagraniowe.

  • Sesja 8. 14 listopada – Studio B, The Village Recorder, West Los Angeles, Kalifornia.

1. Forever Young; 2. Forever Young[• 1]; 3. Forever Young; 4. Forever Young; 5. Forever Young; 6. Dirge[• 2][• 3].

  1. Być może został wydany na Planet Waves
  2. "Dirge for Martha" w spisie nagrań
  3. Został wydany na Planet Waves

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

1. On a Night Like This 2:59
2. Going, Going, Gone 3:28
3. Tough Mama 4:16
4. Hazel 2:49
5. Something There Is About You 4:43
6. Forever Young 4:57
7. Forever Young 2:48
8. Dirge 5:37
9. You Angel You 2:54
10. Never Say Goodbye 2:53
11. Wedding Song 4:42
42:06

Odrzuty z sesji[edytuj | edytuj kod]

  • House of the Rising Sun
  • Nobody 'Cept You[• 1]
  • Forever Young[• 2]
oraz wersje kompozycji wydanych na albumie.
  1. Ukazał się na potrójnym albumie The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  2. Ukazał się na albumie Biograph

Opis płyty[edytuj | edytuj kod]

  • Producent – Bob Dylan, Robbie Robertson, Rob Fraboni
  • Studio, miejsce i data nagrań –
  1. sesja: Big Ben Office, Nowy Jork; czerwiec 1973
  2. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 2 listopada 1973
  3. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 5 listopada 1973
  4. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 6 listopada 1973
  5. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 8 listopada 1973
  6. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 9 lub 10 listopada 1973
  7. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 13 listopada 1973
  8. sesja: The Village Recorder Studio B, Los Angeles; 14 listopada 1973
  • Inżynier – Rob Fraboni
  • Asystent – Na Jeffrey
  • Specjalny asystent – Robbie Robertson
  • Czas – 42 min. 12 sek.
  • Fotografie – David Gahr, Joel Bernstein
  • Firma nagraniowa – Asylum
  • Numer katalogowy – 7E-1003
Wznowienie na cd
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – CK 37637
  • Rok wznowienia – 1990

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Rok Lista Pozycja
1974 Billboard USA. Albumy popowe 1
1974 Melody Maker WB. Albumy popowe 7

Przypisy

  1. Notka do utworu w broszuce dołączonej do albumu Biograph
  2. Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. Str. 274
  3. Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str.97oznacza
  4. Paul Williams. Op. Cit. Str.277

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8.
  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus Press, [Brak miejsca wydania] 1994 ISBN 0-7119-3555-6.
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0.