Empire Burlesque

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Empire Burlesque
Okładka
Album studyjny Boba Dylana
Wydany 8 czerwca 1985
Nagrywany lipiec 1984–marzec 1985
Gatunek rock
Długość 46:24
Wytwórnia Columbia
Producent Bob Dylan
Oceny
Płyta po płycie

Real Live
(1984)

 Empire Burlesque
(1985)

Biograph
(1985)

Empire Burlesque – 23 studyjny album nagrany przez Boba Dylana pomiędzy lipcem 1984 r. a marcem 1985 i wydany w tym samym roku w czerwcu.

Spis treści

Historia i charakter albumu [edytuj]

Połowa lat 80. XX wieku to okres kolejnego z poważnych dołów w twórczości Dylana.

Oczywiście Dylan wydał już kiedyś fatalną płytę Self Portrait przeważnie z muzyką country, ale był to tylko jeden album, chociaż podwójny. Tym razem lata 1984–1987 to ciąg niedobrych albumów.

Miesięczne europejskie tournée skończyło się 8 lipca 1984 r. i jeszcze tego samego miesiąca Dylan odbył pierwszą sesję nagraniową do planowanej płyty.

Co ciekawe – pierwsza sesja do Empire Burlesque wydanego 8 sierpnia 1985 r. dała także najważniejszy utwór z jego następnego albumu Knocked out Loaded. Ale może jeszcze ciekawsze jest to, że artysta powrócił tu do zarzuconej jeszcze w latach 60. metody nagrywania. Polegała ona na tym, że wchodził do studia nie mając żadnego, szkicowego nawet programu, co, jak i kiedy będzie nagrywał[1]. Od razu można zauważyć, że w latach 60. Dylan nie miał zachwianej wiary we własny osąd i dokładnie wiedział, czego chce.

Z tym nowym-starym podejściem Dylan zetknął się podczas drugiej sesji ze starymi wygami z Memphis, czyli znakomitą grupą Ala Greena. Ron Wood, obecny na dwu pierwszych sesjach był świadkiem nieprawdopodobnego chaosu: Wszyscy ci faceci z Memphis nie mogli zrozumieć progresji akordów Boba. Za każdym razem, gdy rozpoczynał nową piosenkę, zaczynał ją w innej tonacji lub też, gdy przerabialiśmy tę samą piosenkę w kółko, za każdym razem była w innej tonacji. Cóż, ja mogę nadążyć z tym za Bobem, ale zespół był całkowicie zagubiony i [muzycy] jeden po drugim opuszczali studio[2].

Jak wiadomo Dylan czasami wracał do niewykorzystanych utworów z dawnych sesji i takim utworem jest tu "Clean Cut Kid" z sesji do Infidels. Nowym rysem jest także nagrywanie samych podkładów muzycznych, do których podkładał potem (nieraz dopiero przy następnych albumach) słowa. Chociaż zdarzało mu się już nagrywać utwory instrumentalne, do tej pory nigdy nie traktował ich jako gotowych podkładów... Nie był to więc dobry znak.

Być może, gdyby Dylan bardziej spieszył się z wydaniem albumu, byłby on zdecydowanie lepszy. Niektóre piosenki są zupełnie dobre, a kilka miało zadatki na znakomite. Miał jednak za dużo czasu oraz producenta, Arthura Bakera, którego wpływ, w większości wypadków tragiczny, jest słyszalny właściwie na całej płycie. Dobrym przykładem jest tu apokaliptyczny utwór "When the Night Comes Falling from the Sky". Piosenka ta posiadała olbrzymi potencjał. Jednak został on przygnieciony bombastycznym (dotyczy to także innych utworów) akompaniamentem, pozbawioną gustu aranżacją i takim samym śpiewem Dylana. Nawet tekst był lepszy we wcześniejszych wersjach. I mniej więcej dotyczy to wszystkich utworów. Kiedy na końcu płyty słychać akustyczny (wreszcie bez syntezatorów!) utwór "Dark Eyes", jest to niezwykle ożywcze...

W marcu 1985 r. nastąpiła postprodukcja albumu. Dylan (zupełnie zagubiony) powiedział Kiedy nadszedł czas, żeby poskładać tę płytę, zaniosłem to wszystko [Bakerowi] i on nadał jej brzmienie jak płycie. Być może – tylko że to nie była płyta Boba Dylana[3].

Muzycy [edytuj]

  • Bob Dylan[• 1] – gitara, harmonijka, śpiew, pianino (sesje 1-14)[• 2]
  • Ron Wood – gitara (sesja 1, 2)
  • Anton Fig – perkusja (sesja 1)
  • John Paris – gitara basowa (sesja 1)
  • The All Green Band[• 3] – (sesja 2)
  • nieznani muzycy – (sesja 3)
  • Madelyn Quebec – śpiew towarzyszący (sesje 4-5, 7, 11-14)
  • Don Heffington – perkusja (sesje 4, 5)
  • Ira Ingber – gitara (sesje 4, 12)
  • Carl Sealove – gitara basowa (sesja 4)
  • Vince Melamed – syntezator (sesja 4)
  • Benmont Tench – instrumenty klawiszowe (sesje 5, 9, 11, 13)
  • Mike Campbell – gitara (sesje 5, 11, 13)
  • Howie Epstein – gitara basowa (sesje 5, 11, 13)
  • Bob Glaub – gitara basowa (sesja 5)
  • Jim Keltner – perkusja (sesja 5)
  • Robbie Shakespeare – gitara basowa (sesje 6,7, 9)
  • Sly Dunbar – perkusja (sesje 6, 7)
  • Little Steven – gitara (sesja 6)
  • Roy Bittan – instrumenty klawiszowe ((sesja 6)
  • Richard Scher – syntezator (sesje 7, 9)
  • Al Kooper – gitara (sesje 7, 12)
  • Stuart Kimball – gitara (sesja 7)
  • Mick Taylor – gitara (sesja 7)
  • Ted Perlman – gitara (sesja 7)
  • Carolyn Dennis – śpiew towarzyszący (sesje 9, 11-14)
  • Queen Esther Marrow – śpiew towarzyszący (sesje 9, 11-14)
  • Urban Bright Horns – instrumenty dęte (sesja 9)
  • Chops[• 4] – instrumenty dęte (sesja 9?)
  • Bashiri Johnson – instrumenty perkusyjne (sesja 9)
  • Peggi Blue – śpiew towarzyszący (sesja 9)
  • Debra Byrd – śpiew towarzyszący (sesja 9)
  • David Watson – saksofon (sesja 9)
  • Alan Clark – syntezator (sesja 9?)
  • Syd McGuiness – gitara (sesja 9?)
  1. ↑ Pogrubionym drukiem muzycy wymienieni na okładce albumu i przez Clintona Heylina
  2. ↑ Sesje od 10 do 14 są sesjami do Knocked Out Loaded
  3. ↑ Muzycy wymienieni przez Clintona Heylina
  4. ↑ Kursywą wyróżnieni muzycy nie wymienieni przez Clintona Heylina

Spis utworów [edytuj]

1. Tight Connection to My Heart (Has Anybody Seen My Love?) 5:19
2. Seeing the Real You at Last 4:18
3. I'll Remeber You 4:12
4. Clean Cut Kid 4:14
5. Never Gonna Be the Same Again 3:06
6. Trust Yourself 3:26
7. Emotionally Yours 4:36
8. When the Night Comes Falling from the Sky 7:18
9. Something's Burning, Baby 4:51
10. Dark Eyes 5:04
46:24

Odrzuty z sesji [edytuj]

  1. Go 'Way Little Boy
  2. Who Loves You More?
  3. Wolf (instrumentalny)
  4. Groovin' at Delta (instrumentalny)
  5. Clean Cut Kid (druga wersja trafiła na album Empire Burlesque)
  6. Driftin' Too Far from Shore (druga wersja posłużyła do dalszych obróbek i ukazała się na singlu i albumie Knocked out Loaded
  7. Honey Wait
  8. Mountain of Love
  9. In the Summertime (co najmniej cztery wersje)
  10. Freedom for the Stallion (co najmniej trzy wersje)
  11. Instrumentalny (6 wersji)
  12. Something's Burning, Baby (druga wersja trafiła an album Empire Burlesque)
  13. New Danville Girl (zamienił się potem w Brownsville Girl z Knocked out Loaded
  14. Seeing the Real You at Last (druga wersja trafiła an album Empire Burlesque)
  15. Maybe Someday (isntrumentalny)
  16. When the Night Comes Falling from the Sky (ukazał się na The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  17. Waiting to Get Beat
  18. The Very Thought of You
  19. Straight A's in Love

Opis płyty [edytuj]

  • Producent – Bob Dylan, Bob Dylan i Arthur Baker
  • Inżynier nagrywający i miksujący – Josh Abbey
  • Inżynierowie – George Tutko, Judy Feltus
  • Miejsca i data nagrania
  1. sesja: Delta Sound Studios, Nowy Jork; od poł. do końca lipca 1984 (4) (odrzuty 1–6)
  2. sesja: Intergalactic Studio, Nowy Jork; koniec lipca 1984 (odrzuty 7, 8)
  3. sesja: Oceanway Studios, Los Angeles, Kalifornia; listopad 1985 (odrzuty 9–11)
  4. sesja: Cherokee Studios, Los Angeles, Kalifornia; grudzień 1984 (9) (odrzuty 12, 13)
  5. sesja: Cherokee Studios, Los Angeles, Kalifornia; styczeń–wczesny luty 1985 (album 2, 3, 6, 7) (odrzuty 13, 14)
  6. sesja: The Power Station, Nowy Jork; 19 lutego 1985; (odrzut 15)
  7. sesja: The Power Station, Nowy Jork; koniec lutego 1985; (album 1, 5, 8) (odrzuty 16–18)
  8. sesja: The Power Station, Nowy Jork; marzec 1985; (10)
  9. sesja: The Power Station, Nowy Jork; marzec 1985; (overdubbing 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 9)
  • Remiks – Arthur Baker
  • Projekt okładki – Nick Egan
  • Czas – 46 min. 24 sek.
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – CK 40110
  • Data wydania – 8 czerwca 1985

Listy przebojów [edytuj]

Album [edytuj]

Rok Lista Pozycja
1985 Billboard USA. Albumy popowe 33
1985 Melody Maker WB. Albumy popowe 11

Przypisy

  1. ↑ Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str. 157
  2. ↑ Ibid. Str. 158
  3. ↑ Ibid. Str. 161

Bibiliografia [edytuj]

  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus Press, [Brak wiejsca wydania] 1994 ISBN 0-7119-3555-6
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne [edytuj]

p • d • e
Bob Dylan – Dyskografia
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Empire_Burlesque&oldid=35420035”