Oh Mercy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oh Mercy
Album studyjny Boba Dylana
Wydany 22 września 1989
Nagrywany 7 marca24 marca 1989
Gatunek rock
Długość 38:46
Wytwórnia Columbia Records
Producent Daniel Lanois
Oceny
Album po albumie

Oh Mercy – 26 studyjny album nagrany przez Boba Dylana w marcu 1989 r. i wydany we wrześniu tego samego roku.

Historia i charakter albumu[edytuj | edytuj kod]

Po wielu latach fani i krytycy doczekali się w końcu świetnej płyty Dylana. Jest to na pewno najlepszy jego album od czasów Infidels. I to mimo tego, że Oh Mercy wydany 22 września 1989 r. został nagrany całkowicie wbrew przyzwyczajeniom (a może właśnie dzięki temu?) artysty do swojego sposobu nagrywania. Zawdzięcza to nowemu producentowi, który był zarazem czonkiem grupy muzycznej Dylana w studiu – Danielowi Lanoisowi. Dlatego jest to najmniej dylanowski ze wszystkich jego albumów, gdyż jego brzmienie nie zostało osiągnięte przez nagranie "na żywo" w studiu, ale zostało pracowicie ukształtowane obróbką studyjną przez artystę pod kierunkiem producenta.

Treściowo i muzycznie nie jest to nowy Dylan; jest tu jego stały krąg zainteresowań, otaczają go te same demony. A jednak album odniósł sukces tam, gdzie przegrały Empire Burlesque (zupełnie przecież dobry), Knocked Out Loaded i Down in the Groove, tzn. w pogodzeniu techniki studyjnej z wymaganiami utworów lub nawet jej nagięciu do tych wymagań. Jeżeli o to chodzi, album ten jest bliższy Sgt. Pepperowi niż, powiedzmy, albumowi John Wesley Harding.

Daniel Lanois został polecony Dylanowi przez Bono z grupy U2, który czuł, że Dylan potrzebuje prawdziwego producenta. Dlatego korzystając z koncertu w Nowym Orleanie we wrześniu 1988 r. Dylan spotkał się z Lanoisem i usłyszał swoje utwory ("With God on Our Side" oraz "Hollis Brown") wykonywane przez Neville Brothers na albumie Yellow Moon, którego producentem był właśnie Lanois.

Dylan podpisał właśnie nowy kontrakt z Sony i z pewnością miał świadomość, że musi nagrań płytę, która wywrze mocne i dobre wrażenie. Na początku miał problemy z porzuceniem studiów nagraniowych w Los Angeles, które przecież okazały się dla niego tak nieproduktywne w ciągu ostanich lat. Ponieważ jednak Lanois okazał się dość bezpośrednim człowiekiem, nie nalegającym na rygorystyczne przestrzeganie etykiety studyjnej, Dylan powędrował do Nowego Orleanu. Zgodził się nawet na wybór muzyków przez producenta (dotychczas sam to robił) i swoje ewentualne wątpliwości rozwiązywał na korzyść Lanoisa. Nagiął więc swoje ego maksymalnie.

Pierwsze nagranie "Where Teardrops Fall" na pierwszej sesji (nagrano wtedy dwa utwory) nie jest jeszcze zbyt dobre, łączy niepotrzebnie aż saksofon, akordeon i elektryczną gitarę hawajską. Ten sam zresztą temat zostanie na następnej sesji zrobiony wspaniale ("Born in Time").

Jednak nawet i przy tej płycie pewne wybory Dylana są całkowicie niezrozumiałe. Np. dlaczego jest na tym albumie "Where Teardrops Fall" a nie "Born in Time". Przezież wiedział, że to świetny utwór, bo umieścił go na swym następnym albumie, tylko znów wersję z najgorszym wokalem...

Jest to także album, na którym Dylan starał się od razu, przynajmniej w większości utworów, zaśpiewać go na 100%. Do tej pory liczył na to, że dogra lepszy wokal później, zwłaszcza że z reguły poprawiał jeszcze teksty utworów. Tak zresztą postępuje większość rockowych wokalistów; z reguły nagrywając podstawę kawałka, nagrywają tylko orientacyjny wokal. Tym razem jednak Dylan poszedł na całość i część utworów zachowała jego pierwsze wykonanie wokalne. Z krążących taśm z alternatywnymi utworami do Oh Mercy wynika, że nawet jeśli dograł później nowy wokal, to uprzedni wcale nie był dużo gorszy.

Były utwory, które uległy dużym zmianom, zwłaszcza tekstowym, jak np. świetnie kończący album "Shooting Star", którego tekst uległ całkowiej przeróbce. Stratą dla albumu było nie umieszczenie na nim utworu "Dignity", prawdopodobnie zastąpił go "Disease of Conceit". Ponieważ utwór był świetny i należało mu się istnienie, został umieszczony na Bob Dylan's Greatest Hits Volume 3, ale to nie to samo, zwłaszcza że jest to wersja przerobiona, nie oryginalna i dużo słabsza. Bardzo dobrą wersję tego utworu zarejestrował Dylan na Unplugged. Inną wielką stratą było odrzucenie "Born in Time" oraz "Series of Dreams". Świadczy to o tym, że Dylan dalej miał problemy z właściwym uchwyceniem swojej twórczości. Gdyby te trzy odrzucone utwory znalazły się na płycie zamiast "Disease of Conceit", "Where Teardrops Fall" i nawet "Political World" – Oh Mercy byłoby klasycznym albumem Dylana.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

  • Strona 1
  1. Political World
  2. Where Teardrops Fall
  3. Everything Is Broken
  4. Ring Them Bells
  5. Man in Long Black Coat
  • Strona 2
  1. Most of the Time
  2. What Good Am
  3. Disease of Conceit
  4. What Was It You Wanted
  5. Shooting Star

Odrzuty[edytuj | edytuj kod]

  1. Broken Days
  2. Ring Them Bells (druga wersja trafiła na album)
  3. Shooting Star (co najmniej 3 wersje; trzecia trafiła ma album)
  4. Dignity (jedna z wersji trafiła na Bob Dylan's Greatest Hits Volume 3)
  5. Born in Time (jedna z wersji ukazała się na Under the Red Sky)
  6. God Knows
  7. Series of Dreams
  8. Most of the Time
  9. Born in Time
  10. God Knows
  11. Series of Dreams (jedna z wersji trafiła na The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991)

Opis płyty[edytuj | edytuj kod]

  • Producent – Daniel Lanois
  • Nagranie – Malcolm Burn i Mark Howard
  1. sesja: Studio on the Move, Emlah Court, Nowy Orlean, Luizjana; (album 2)
  2. sesja: Studio on the Move, Emlah Court, Nowy Orlean], Luizjana; (album 1, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10; odrzuty 1–7 )
  3. sesja: Studio on the Move, Emlah Court, Nowy Orlean], Luizjana; sesja wokalnego overdubbingu (album 3; odrzuty 8–11)
  • Miksowanie – Malcolm Burn, Daniel Lanois
  • Mastering – Greg Calbi
  • Studio – Sterling Sound, Nowy Jork
  • Mural –Trotsky
  • Projekt albumu – Christopher Austopchuk
  • Projekt czcionki – Mark Burdett
  • Fotografia – Suzie-Q
  • Czas – 38 min. 46 sek.
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – CK 45281
  • Data wydania – 22 września 1989

Listy przebojów[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Rok Lista Pozycja
1989 Billboard USA. Albumy popowe 30
1989 Melody Maker USA. Albumy popowe 6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1986-1990. Mind Out of Time. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-281-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]