Desire (album Boba Dylana)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Correct.svg
 Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
usunąć próżne zwroty, usunąć nieencyklopedyczne treści.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.
Desire
Okładka
Album studyjny Boba Dylana
Wydany 16 stycznia 1976
Nagrywany lipiec-październik 1975
Gatunek rock
Długość 56:13
Wytwórnia Columbia
Producent Don DeVito
Oceny
Płyta po płycie

The Basement Tapes
(1975)

 Desire
(1976)

Hard Rain
(1976)

Desire – 17 studyjny album nagrany przez Boba Dylana pomiędzy lipcem a październikiem 1975 r. oraz wydany w styczniu 1976 r.

Spis treści

Historia i charakter albumu [edytuj]

Pod koniec czerwca 1975 r. Dylan przybył do Nowego Jorku i wynajął mieszkanie (loft) w Greenwich Village na ulicy Houston. Żona Sara pozostała z dziećmi w Malibu (byli już wtedy w separacji). Dylan zaczął prowadzić bujne życie towarzyskie; spotykał się z ludźmi, pił, komponował. Chodził na koncerty – był na występach Muddy'ego Watersa, Patti Smith, Ramblin' Jacka Elliotta. Odnowił swoje przyjacielskie relacje – zwłaszcza z Bobbym Neuwirthem[1].

Nawiązał wówczas trzy nowe ważne znajomości ze Scarlet Riverą, Jakiem Levym i Robem Stonerem. Jadąc samochodem z perkusistką Sheeną zobaczył niezwykle efektowną kobietę idącą z pudłem od skrzypiec w ręku. Zatrzymał samochód i użył Sheeny jako pośredniczki do zaproszenia jej do samochodu[2]. Na Levy'ego Dylan wpadł na ulicy, zaprosił go do domu, zagrał początek utworu, który został potem nazwany "Isis" i... przez całą noc wspólnie pisali teksty.

Rob Stoner był z kolei basistą w grupie Boba Neuwirtha i wkrótce został liderem grupy Dylana, która nagrała Desire i przeprowadziła niezwykłe tournée Dylana, które znane jest pod nazwą Rolling Thunder Revue.

3 lipca Dylan wpadł na koncert Jacka Elliotta, dołączył do niego akompaniując mu przy "Pretty Boy Floyd" Woody'ego Guthrie i "How Long Blues" Leroya Carra a następnie na boku zagrał mu swoją nową, wspaniałą kompozycję "Abandoned Love". Ponieważ zachowała się nagrana taśma wiadomo, że ostateczna wersja ma zmieniony nieco tekst[3].

Następnie Dylan z Levym spędzili kilka tygodni lipca w East Hampton na Long Island, pisząc około dwunastu nowych piosenek. 28 lipca był już w Nowym Jorku i zorganizował sesję, na którą zaprosił mnóstwo muzyków. Na czwartej sesji nie było już właściwie muzyków z trzech pierwszych sesji, bowiem większość (w tym brytyjska grupa Kokomo) nie wytrzymała totalnej improwizacji Dylana i równocześnie w ogóle nie wiedzieli, co mają robić. Jak wspominał Neil Hubbard: Było tam... pięciu gitarzystów łącznie ze mną i Erikiem Claptonem... i nie było tam nikogo, kto by to kontrolował – żadnego producenta czy kogokolwiek.[4]

Jednak na sesji z 30 lipca został nagrany właściwie prawie cały album. Była to jedna z tych genialnych i cudownych sesji Dylana, która nagla wyłaniała się z całkowitego bałaganu i niezdecydowania.

31 lipca nieoczekiwanie w studiu pojawiła się z Dylanem Sara; było to o tyle niezwykłe, że miał wtedy nagrywać dwa znakomite utwory "Abandoned Love" i "Sarę", które był poświęcone właśnie żonie. Dylan nagle obrócił się do niej i powiedział: To jest dla ciebie i zaczął po raz pierwszy śpiewać "Sarę". Muzycy, którzy słyszeli ten utwór po raz pierwszy dostosowali się szybko (Stoner i Wyeth), a Rivera dodała skrzypcowe "wypełniacze" i... utwór został nagrany za pierwszym razem, nawet bez jednej próby!

Dylan podchodził do ważnej dla niego piosenki "Hurricane" co najmniej siedmiokrotnie. Piosenka ta była dla niego ważna między innymi dlatego, iż sygnalizowała jego ponowne zaangażowanie i zajęcie się sprawami społecznymi; w tym wypadku chodziło o zwrócenie uwagi na sprawę aresztowanego pod zarzutem morderstwa, a ewidentnie niewinnego boksera Rubina "Hurricane'a" Cartera. Ponieważ nie osiągnął w jednym nagraniu zadowalającego rezultatu, ostateczna wersja tego rozpoczynającego album utworu, została zmontowana najprawdopodobniej z wersji szóstej i siódmej, czyli drugiej i trzeciej z 24 października.

Album nie został jednak wydany na święto Bożego Narodzenia, ale dopiero w styczniu. Wtedy trwało już owo niezwykłe tournée Dylana Rolling Thunder Revue, które przyniosło Dylanowi najlepsze recenzje i kolejną legendarną sprawę do biografii.

W 2003 album został sklasyfikowany na 174. miejscu listy 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone[5].

Muzycy [edytuj]

  1. ↑ Pogrubionym drukiem wymienieni są muzycy wyszczególnieni na okładce albumu
  2. ↑ Prawdopodobnie był to chórek-trio towarzyszący Dave'owi Masonowi

Lista utworów [edytuj]

1. Hurricane 8:33
2. Isis 6:58
3. Mozambique 3:00
4. One More Cup of Coffee 3:43
5. Oh, Sister 4:05
6. Joey 11:05
7. Romance in Durango 5:50
8. Black Diamond Bay 7:30
9. Sara 5:29
56:13

Odrzuty z sesji [edytuj]

  1. Rita Mae
  2. Catfish[• 1]
  3. Money Blues
  4. Golden Loom[• 2]
  5. Abandoned Love
  6. Jimmy Brown the Newsboy
  7. Sitting on Top of the World
  8. That's All Right, Mama
  9. Ride 'Em, Jewboy
  10. I Still Miss Someone
  11. Simple Twist of Fate
  1. ↑ Ukazał się na The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  2. ↑ Ukazał się na The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991
  • Nie są wymienione różne wersje utworów, które ukazały się na albumie

Opis płyty [edytuj]

  • Producent – Don DeVito
  • Miejsce i data nagrań -
  1. sesja: Columbia Studios, Nowy Jork, 14 lipca 1975 r.
  2. sesja: Columbia Studios, Nowy Jork, 28 lipca 1975 r. (7)
  3. sesja: Columbia Studios, Nowy Jork, 29 lipca 1975 r.
  4. sesja: Columbia Studios, Nowy Jork, 30 lipca 1975 r. (3, 4, 5, 6, 8)
  5. sesja: Columbia Studios, Nowy Jork, 31 lipca 1975 r. (2, 9)
  6. sesja: Columbia Studios, Nowy Jork, 24 października 1975 r. (1)
  • Inżynier nagrywający – Don Meehan
  • Szef nagrywających – Lou Waxman
  • Mastering – Stan Kalina
  • Czas – 56 min. 13 sek.
  • Fotografia na okładce – Ken Regan
  • Kolaż – Carl Barile
  • Zdjęcia do kolażu – Ruth Bernal
  • Projekt – John Berg
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – PC 33235
Wznowienie na cd
  • Firma nagraniowa – Columbia
  • Numer katalogowy – CK 33893

Listy przebojów [edytuj]

Album [edytuj]

Rok Lista Pozycja
1976 Billboard USA. Albumy popowe 1
1976 Melody Maker WB. Albumy popowe 3

Bibliografia [edytuj]

  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1974-1986. The Middle Years. Omnibus Press, [Brak miejsca wydania] 1994 ISBN 0-7119-3555-6
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Przypisy

  1. ↑ Paul Williams. Bob Dylan. Performing artist 1974-1986. The Middle Years. Str. 40
  2. ↑ Z właściwym sobie dowcipem przedstawił siebie i Sheenę jako Cyganów z Węgier
  3. ↑ Op. Cit. Str. 41
  4. ↑ Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str. 111.
  5. ↑ Rolling Stone (USA) Lists - The Rolling Stone Top 500 Albums (ang.). rocklistmusic.co.uk. [dostęp 2010-05-22].
p • d • e
Bob Dylan – Dyskografia
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Desire_(album_Boba_Dylana)&oldid=35418594”