Michaël Llodra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michaël Llodra
Michaël Llodra
Michaël Llodra podczas US Open 2010
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Rueil-Malmaison
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1980
Paryż
Wzrost 190 cm
Masa ciała 80 kg
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1999
Zakończenie kariery aktywny
Trener Laurent Raymond
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 21 (9 maja 2011)
Australian Open 3R (2012)
Roland Garros 4R (2004, 2008)
Wimbledon 4R (2011)
US Open 4R (2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 26
Najwyżej w rankingu 3 (14 listopada 2011)
Australian Open W (2003, 2004)
Roland Garros F (2004, 2013)
Wimbledon W (2007)
US Open SF (2003)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Michaël Llodra (ur. 18 maja 1980 w Paryżu) – francuski tenisista, zwycięzca turniejów ATP World Tour w singlu i deblu, mistrz wielkoszlemowego Australian Open 2003 i 2004 oraz Wimbledonu 2007 w grze podwójnej, srebrny medalista igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Syn piłkarza Michela, zawodnika Paris Saint Germain.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

W grze podwójnej finalista juniorskiego Wimbledonu z 1998 i US Open z 1997; od roku 1999 tenisista zawodowy. W grze pojedynczej wygrał pięć turniejów rangi ATP World Tour ('s-Hertogenbosch 2004, Adelaide 2008, Rotterdam 2008, Marsylia 2010 oraz Eastbourne 2010). Ponadto grał w pięciu finałach turniejów ATP World Tour. W singlu najwyższą pozycję rankingową osiągnął na początku maja 2011 – nr 21.

W grze podwójnej jest zwycięzcą w parze z rodakiem Fabrice'em Santoro Australian Open z roku 2003 i 2004 oraz w roku 2005 Tennis Masters Cup. W sezonie 2007 wspólnie z Arnaudem Clémentem zwyciężył w Wimbledonie. W parze z Santoro jest również finalistą Australian Open z 2002, Tennis Masters Cup z 2003 oraz French Open z 2004 roku. W roku 2008 razem z Clémentem doszedł do finału Australian Open. W 2013 roku awansował wraz z Nicolasem Mahutem do finału French Open. Na przełomie lipca i sierpnia 2012 roku, razem z Jo-Wilfriedem Tsongą zdobył srebrny medal XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich. W meczu o złoto przegrali z braćmi Bryan 4:6, 6:7(2). Łącznie (stan na luty 2014) wygrał 26 turniejów ATP World Tour w deblu oraz 22 razy był finalistą tych rozgrywek.

Od roku 2002 reprezentuje Francję w Pucharze Davisa. Rok później został finalistą tych rozgrywek (w meczu finałowym z Rosją nie wystąpił). Również w 2010 osiągnął z zespołem finał. W finale przeciwko Serbii wystąpił w deblu razem z Arnaudem Clémentem przeciwko Janko Tipsareviciowi i Nenadowi Zimonjiciowi. Francuska para wygrała pojedynek w pięciu setach, ale w całej rywalizacji triumfowali 3:2 Serbowie.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (5)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2004 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Argentyna Guillermo Coria 6:3, 6:4
2. 2008 Australia Adelaide Twarda Finlandia Jarkko Nieminen 6:3, 6:4
3. 2008 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Szwecja Robin Söderling 6:7(3), 6:3, 7:6(4)
4. 2010 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Julien Benneteau 6:3, 6:4
5. 2010 Wielka Brytania Eastbourne Trawiasta Hiszpania Guillermo García López 7:5, 6:2
Finalista (5)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2004 Australia Adelaide Twarda Słowacja Dominik Hrbatý 4:6, 0:6
2. 2005 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Chorwacja Mario Ančić 5:7, 4:6
3. 2009 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga 5:7, 6:7(3)
4. 2009 Francja Lyon Twarda (hala) Chorwacja Ivan Ljubičić 5:7, 3:6
5. 2012 Francja Marsylia Twarda (hala) Argentyna Juan Martín del Potro 4:6, 4:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (26)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2000 Hiszpania Majorka Ceglana Włochy Diego Nargiso Hiszpania Alberto Martín
Hiszpania Fernando Vicente
7:6(2), 7:6(3)
2. 2003 Australia Australian Open Twarda Francja Fabrice Santoro Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:4, 3:6, 6:3
3. 2004 Australia Australian Open Twarda Francja Fabrice Santoro Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(4), 6:3
4. 2004 Stany Zjednoczone Long Island Twarda Francja Antony Dupuis Szwajcaria Yves Allegro
Niemcy Michael Kohlmann
6:2, 6:4
5. 2004 Rosja Petersburg Dywanowa (hala) Francja Arnaud Clément Słowacja Dominik Hrbatý
Czechy Jaroslav Levinský
6:3, 6:2
6. 2005 Włochy Rzym Ceglana Francja Fabrice Santoro Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 6:2
7. 2005 Francja Metz Twarda (hala) Francja Fabrice Santoro Argentyna José Acasuso
Argentyna Sebastián Prieto
5:2, 3:5, 5:4(4)
8. 2005 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Fabrice Santoro Republika Południowej Afryki Jeff Coetzee
Holandia Rogier Wassen
6:3, 6:1
9. 2005 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Dywanowa (hala) Francja Fabrice Santoro Indie Leander Paes
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(6), 6:3, 7:6(4)
10. 2006 Francja Paryż Dywanowa (hala) Francja Arnaud Clément Francja Fabrice Santoro
Serbia Nenad Zimonjić
7:6(4), 6:2
11. 2007 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Arnaud Clément Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:6(4), 4:6, 10-8
12. 2007 Wielka Brytania Wimbledon Trawiasta Francja Arnaud Clément Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:7(5), 6:3, 6:4, 6:4
13. 2007 Francja Metz Twarda (hala) Francja Arnaud Clément Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:1, 6:4
14. 2008 Stany Zjednoczone Las Vegas Twarda Francja Julien Benneteau Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 4:6, 10-8
15. 2008 Francja Metz Twarda (hala) Francja Arnaud Clément Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
5:7, 6:3, 10-8
16. 2008 Francja Lyon Dywanowa (hala) Izrael Andy Ram Australia Stephen Huss
Wielka Brytania Ross Hutchins
6:3, 5:7, 10-8
17. 2009 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Arnaud Clément Austria Julian Knowle
Izrael Andy Ram
3:6, 6:3, 10-8
18. 2010 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Julien Benneteau Austria Julian Knowle
Szwecja Robert Lindstedt
6:4, 6:3
19. 2011 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Serbia Nenad Zimonjić Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
6:7(3), 7:6(6), 10-7
20. 2011 Kanada Montreal Twarda Serbia Nenad Zimonjić Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 6:7(5), 10-5
21. 2011 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Serbia Nenad Zimonjić Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
7:6(2), 7:6(4)
22. 2011 Szwajcaria Bazylea Twarda (hala) Serbia Nenad Zimonjić Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
6:4, 7:5
23. 2012 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Serbia Nenad Zimonjić Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
4:6, 7:5, 16-14
24. 2013 Francja Montpellier Twarda (hala) Francja Marc Gicquel Szwecja Johan Brunström
Republika Południowej Afryki Raven Klaasen
6:3, 3:6, 11-9
25. 2013 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Indie Mahesh Bhupathi Szwecja Robert Lindstedt
Serbia Nenad Zimonjić
7:6(6), 7:6(6)
26. 2014 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Holandia Jean-Julien Rojer
Rumunia Horia Tecău
6:2, 7:6(4)
Finalista (22)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]