Julien Benneteau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Julien Benneteau
Julien Benneteau
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Genewa
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1981
Bourg-en-Bresse
Wzrost 185 cm
Masa ciała 79 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery aktywny
Trener Loic Courteau
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 26 (30 kwietnia 2012)
Australian Open 3R (2006, 2012, 2013)
Roland Garros QF (2006)
Wimbledon 4R (2010)
US Open 3R (2009, 2011–2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 9
Najwyżej w rankingu 15 (13 września 2010)
Australian Open QF (2007)
Roland Garros QF (2006)
Wimbledon QF (2010, 2013)
US Open SF (2004, 2007)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Julien Benneteau (ur. 20 grudnia 1981 w Bourg-en-Bresse) – francuski tenisista, brązowy medalista igrzysk olimpijskich z Londynu z 2012 roku w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa, zwycięzca turniejów ATP World Tour w deblu.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Występując w gronie juniorów wygrał Benneteau US Open z 1999 roku w grze podwójnej wspólnie z Nicolasem Mahutem.

Karierę zawodową rozpoczął w roku 2000. Po kilku latach startów w turniejach niższej rangi (ITF Futures i ATP Challenger Tour) Benneteau awansował do czołowej setki rankingu światowego w 2004 roku. W roku 2008 po raz pierwszy w karierze awansował do finału turnieju ATP World Tour, w Casablance. Mecz o tytuł przegrał z rodakiem Gilles'em Simonem. W tym samym roku osiągnął również finał rozgrywek w Lyonie, jednak uległ Robinowi Söderlingowi. W roku 2009 doszedł do finału turnieju w Kitzbühel ponosząc porażkę z Guillermo Garcíą Lópezem, a na początku sezonu 2010 doszedł do finału w Marsylii, przegrywając z Michaëlem Llodrą. W sierpniu 2011 roku Benneteau osiągnął finał rozgrywek w Winston Salem, w którym nie sprostał Johnowi Isnerowi, natomiast w styczniu 2012 roku przegrał z Jarkko Nieminenem w finale turnieju w Sydney[1]. We wrześniu 2012 roku Francuz awansował do kolejnego finału, w Kuala Lumpur, gdzie poniósł porażkę z Juanem Mónaco. Ósmy singlowy finał Francuz osiągnął w lutym 2013 roku w Rotterdamie, gdzie po drodze pokonał Rogera Federera. W pojedynku o tytuł nie sprostał Juanowi Martínowi del Potro. W tym samym sezonie dotarł Francuz, we wrześniu, do finału w Kuala Lumpur ponosząc porażkę w spotkaniu o tytuł z João Sousą. Najwyższą pozycję w rankingu singlistów Benneteau osiągnął w kwietniu 2012 roku – nr 26.

W grze podwójnej Benneteau wygrał dziewięć turniejów ATP World Tour oraz pięć razy był finalistą tych rozgrywek. W Wielkim Szlemie jego najlepszym wynikiem jest półfinał US Open z roku 2004, kiedy to razem z Nicolasem Mahutem wyeliminowali po drodze m.in. debel Wayne Black-Kevin Ullyett. Mecz o finał imprezy przegrali z parą Mark Knowles-Daniel Nestor. W roku 2007 po raz kolejny awansował do półfinału US Open, ponownie grając wraz z Mahutem. Pojedynek, którego stawką był finał, przegrali z duetem Simon Aspelin-Julian Knowle. Najwyżej sklasyfikowany w zestawieniu deblistów Benneteau był na 15. miejscu we wrześniu 2010 roku.

W marcu 2010 roku Benneteau zadebiutował w reprezentacji Francji w Pucharze Davisa przeciwko Niemcom w pojedynku I rundy grupy światowej. Swój deblowy pojedynek z parą Philipp Kohlschreiber-Christopher Kas wygrał partnerując Michaëlowi Llodrze, natomiast w singlu pokonał Benjamina Beckera. Do końca 2012 roku Benneteau wystąpił w trzech meczach singlowych, z których dwa wygrał oraz pięciu spotkaniach deblowych, z których w trzech triumfował.

Na przełomie lipca i sierpnia 2012 roku wspólnie z Richardem Gasquetem zdobył brązowy medal XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich w grze podwójnej. W meczu o trzecie miejsce pokonali debel David Ferrer-Feliciano López 7:6(4), 6:2.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Finalista (9)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2008 Maroko Casablanca Ceglana Francja Gilles Simon 5:7, 2:6
2. 2008 Francja Lyon Dywanowa (hala) Szwecja Robin Söderling 3:6, 7:6(5), 1:6
3. 2009 Austria Kitzbühel Ceglana Hiszpania Guillermo García López 6:3, 6:7(1), 3:6
4. 2010 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Michaël Llodra 3:6, 4:6
5. 2011 Stany Zjednoczone Winston-Salem Twarda Stany Zjednoczone John Isner 6:4, 3:6, 4:6
6. 2012 Australia Sydney Twarda Finlandia Jarkko Nieminen 2:6, 5:7
7. 2012 Malezja Kuala Lumpur Twarda (hala) Argentyna Juan Mónaco 5:7, 6:4, 3:6
8. 2013 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Argentyna Juan Martín del Potro 6:7(2), 3:6
9. 2013 Malezja Kuala Lumpur Twarda (hala) Portugalia João Sousa 6:2, 5:7, 4:6

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (9)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2003 Francja Metz Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
7:6(2), 6:3
2. 2006 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Arnaud Clément Czechy František Čermák
Czechy Jaroslav Levinský
6:2, 6:7(3), 10-7
3. 2008 Stany Zjednoczone Las Vegas Twarda Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 4:6, 10-8
4. 2009 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Francja Jo-Wilfried Tsonga Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:2, 6:4
5. 2009 Francja Lyon Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Francja Arnaud Clément
Francja Sébastien Grosjean
6:4, 7:6(6)
6. 2010 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Michaël Llodra Austria Julian Knowle
Szwecja Robert Lindstedt
6:4, 6:3
7. 2013 Monako Monte Carlo Ceglana Serbia Nenad Zimonjić Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 7:6(4), 14-12
8. 2013 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Serbia Nenad Zimonjić Stany Zjednoczone Mardy Fish
Czechy Radek Štěpánek
7:6(5), 7:5
9. 2014 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Édouard Roger-Vasselin Australia Paul Hanley
Wielka Brytania Jonathan Marray
4:6, 7:6(6), 13-11
Finalista (5)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2003 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Nicolas Mahut Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
1:6, 3:6
2. 2007 Monako Monte Carlo Ceglana Francja Richard Gasquet Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 1:6
3. 2010 Kanada Toronto Twarda Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
5:7, 3:6
4. 2011 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga Holandia Robin Haase
Wielka Brytania Ken Skupski
3:6, 7:6(4), 11-13
5. 2011 Francja Paryż Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
2:6, 4:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 1R 3R 1R 1R 1R 2R 3R 3R 2R 0 / 10 8–10
Francja French Open 1R 1R 3R 1R QF 1R 4R 1R 2R 2R 3R 3R 0 / 12 15–12
Wielka Brytania Wimbledon 2R 1R 2R 1R 1R 1R 4R 2R 3R 2R 0 / 10 9–10
Stany Zjednoczone US Open 1R 1R 1R 1R 1R 3R 2R 3R 3R 3R 0 / 10 9–10

Przypisy

  1. ATP Staff: Nieminen Wins Sydney Title To End Drought (ang.). W: APIA INTERNATIONAL SYDNEY 2012 [on-line]. atpworldtour.com, 2012-01-14. [dostęp 2012-01-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]