Julien Benneteau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Julien Benneteau
Julien Benneteau
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Genewa
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1981
Bourg-en-Bresse
Wzrost 185 cm
Masa ciała 79 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery aktywny
Trener Loic Courteau
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 26 (30 kwietnia 2012)
Australian Open 3R (2006, 2012, 2013)
Roland Garros QF (2006)
Wimbledon 4R (2010)
US Open 3R (2009, 2011–2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 10
Najwyżej w rankingu 15 (13 września 2010)
Australian Open QF (2007)
Roland Garros W (2014)
Wimbledon QF (2010, 2013, 2014)
US Open SF (2004, 2007)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Julien Benneteau (ur. 20 grudnia 1981 w Bourg-en-Bresse) – francuski tenisista, brązowy medalista igrzysk olimpijskich z Londynu z 2012 roku w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa, zwycięzca turniejów ATP World Tour w deblu.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Występując w gronie juniorów wygrał Benneteau US Open z 1999 roku w grze podwójnej wspólnie z Nicolasem Mahutem.

Karierę zawodową rozpoczął w roku 2000. Po kilku latach startów w turniejach niższej rangi (ITF Futures i ATP Challenger Tour) Benneteau awansował do czołowej setki rankingu światowego w 2004 roku. W roku 2008 po raz pierwszy w karierze awansował do finału turnieju ATP World Tour, w Casablance. Mecz o tytuł przegrał z rodakiem Gilles'em Simonem. W tym samym roku osiągnął również finał rozgrywek w Lyonie, jednak uległ Robinowi Söderlingowi. W roku 2009 doszedł do finału turnieju w Kitzbühel ponosząc porażkę z Guillermo Garcíą Lópezem, a na początku sezonu 2010 doszedł do finału w Marsylii, przegrywając z Michaëlem Llodrą. W sierpniu 2011 roku Benneteau osiągnął finał rozgrywek w Winston Salem, w którym nie sprostał Johnowi Isnerowi, natomiast w styczniu 2012 roku przegrał z Jarkko Nieminenem w finale turnieju w Sydney[1]. We wrześniu 2012 roku Francuz awansował do kolejnego finału, w Kuala Lumpur, gdzie poniósł porażkę z Juanem Mónaco. Ósmy singlowy finał Francuz osiągnął w lutym 2013 roku w Rotterdamie, gdzie po drodze pokonał Rogera Federera. W pojedynku o tytuł nie sprostał Juanowi Martínowi del Potro. W tym samym sezonie dotarł Francuz, we wrześniu, do finału w Kuala Lumpur ponosząc porażkę w spotkaniu o tytuł z João Sousą. Najwyższą pozycję w rankingu singlistów Benneteau osiągnął w kwietniu 2012 roku – nr 26.

W grze podwójnej Benneteau wygrał dziesięć turniejów ATP World Tour oraz pięć razy był finalistą tych rozgrywek. W czerwcu 2014 roku został mistrzem Rolanda Garrosa, w parze z Édouardem Rogerem-Vasselinem. Finałowy pojedynek para wygrała z Marcelem Granollersem i Marcem Lópezem 6:3, 7:6(1). Najwyżej sklasyfikowany w zestawieniu deblistów Benneteau był na 15. miejscu we wrześniu 2010 roku.

W marcu 2010 roku Benneteau zadebiutował w reprezentacji Francji w Pucharze Davisa przeciwko Niemcom w pojedynku I rundy grupy światowej. Swój deblowy pojedynek z parą Philipp Kohlschreiber-Christopher Kas wygrał partnerując Michaëlowi Llodrze, natomiast w singlu pokonał Benjamina Beckera. Do końca 2012 roku Benneteau wystąpił w trzech meczach singlowych, z których dwa wygrał oraz pięciu spotkaniach deblowych, z których w trzech triumfował.

Na przełomie lipca i sierpnia 2012 roku wspólnie z Richardem Gasquetem zdobył brązowy medal XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich w grze podwójnej. W meczu o trzecie miejsce pokonali debel David Ferrer-Feliciano López 7:6(4), 6:2.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (0–9)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 25 maja 2008 Casablanca Ceglana Francja Gilles Simon 5:7, 2:6
Finalista 2. 26 października 2008 Lyon Dywanowa (hala) Szwecja Robin Söderling 3:6, 7:6(5), 1:6
Finalista 3. 24 maja 2009 Kitzbühel Ceglana Hiszpania Guillermo García López 6:3, 6:7(1), 3:6
Finalista 4. 21 lutego 2010 Marsylia Twarda (hala) Francja Michaël Llodra 3:6, 4:6
Finalista 5. 27 sierpnia 2011 Winston-Salem Twarda Stany Zjednoczone John Isner 6:4, 3:6, 4:6
Finalista 6. 15 stycznia 2012 Sydney Twarda Finlandia Jarkko Nieminen 2:6, 5:7
Finalista 7. 30 września 2012 Kuala Lumpur Twarda (hala) Argentyna Juan Mónaco 5:7, 6:4, 3:6
Finalista 8. 17 lutego 2013 Rotterdam Twarda (hala) Argentyna Juan Martín del Potro 6:7(2), 3:6
Finalista 9. 29 września 2013 Kuala Lumpur Twarda (hala) Portugalia João Sousa 6:2, 5:7, 4:6

Gra podwójna (10–5)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 5 października 2003 Metz Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Francja Michaël Llodra
Francja Fabrice Santoro
7:6(2), 6:3
Finalista 1. 12 października 2003 Lyon Dywanowa (hala) Francja Nicolas Mahut Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
1:6, 3:6
Zwycięzca 2. 29 października 2006 Lyon Dywanowa (hala) Francja Arnaud Clément Czechy František Čermák
Czechy Jaroslav Levinský
6:2, 6:7(3), 10–7
Finalista 2. 22 kwietnia 2007 Monte Carlo Ceglana Francja Richard Gasquet Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 1:6
Zwycięzca 3. 9 marca 2008 Las Vegas Twarda Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
6:4, 4:6, 10–8
Zwycięzca 4. 18 października 2009 Szanghaj Twarda Francja Jo-Wilfried Tsonga Polska Mariusz Fyrstenberg
Polska Marcin Matkowski
6:2, 6:4
Zwycięzca 5. 1 listopada 2009 Lyon Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Francja Arnaud Clément
Francja Sébastien Grosjean
6:4, 7:6(6)
Zwycięzca 6. 21 lutego 2010 Marsylia Twarda (hala) Francja Michaël Llodra Austria Julian Knowle
Szwecja Robert Lindstedt
6:4, 6:3
Finalista 3. 15 sierpnia 2010 Toronto Twarda Francja Michaël Llodra Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
5:7, 3:6
Finalista 4. 20 lutego 2011 Marsylia Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga Holandia Robin Haase
Wielka Brytania Ken Skupski
3:6, 7:6(4), 11–13
Finalista 5. 13 listopada 2011 Paryż Twarda (hala) Francja Nicolas Mahut Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
2:6, 4:6
Zwycięzca 7. 21 kwietnia 2013 Monte Carlo Ceglana Serbia Nenad Zimonjić Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
4:6, 7:6(4), 14–12
Zwycięzca 8. 4 sierpnia 2013 Waszyngton Twarda Serbia Nenad Zimonjić Stany Zjednoczone Mardy Fish
Czechy Radek Štěpánek
7:6(5), 7:5
Zwycięzca 9. 23 lutego 2014 Marsylia Twarda (hala) Francja Édouard Roger-Vasselin Australia Paul Hanley
Wielka Brytania Jonathan Marray
4:6, 7:6(6), 13–11
Zwycięzca 10. 8 czerwca 2014 French Open, Paryż Ceglana Francja Édouard Roger-Vasselin Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Marc López
6:3, 7:6(1)

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 1R 3R 1R 1R 1R 2R 3R 3R 2R 0 / 10 8–10
Francja French Open 1R 1R 3R 1R QF 1R 4R 1R 2R 2R 3R 3R 1R 0 / 13 15–13
Wielka Brytania Wimbledon 2R 1R 2R 1R 1R 1R 4R 2R 3R 2R 1R 0 / 11 9–11
Stany Zjednoczone US Open 1R 1R 1R 1R 1R 3R 2R 3R 3R 3R 0 / 10 9–10

Przypisy

  1. ATP Staff: Nieminen Wins Sydney Title To End Drought (ang.). W: APIA INTERNATIONAL SYDNEY 2012 [on-line]. atpworldtour.com, 2012-01-14. [dostęp 2012-01-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]