Pieter Zeeman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pieter Zeeman
Pieter Zeeman
Data i miejsce urodzenia 25 maja 1865
Zonnemaire
Data i miejsce śmierci 9 października 1943
Amsterdam
Zawód fizyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pieter Zeeman (ur. 25 maja 1865 w Zonnemaire, zm. 9 października 1943 w Amsterdamie) – fizyk holenderski, uczeń Hendrika Antoona Lorentza na Uniwersytecie w Lejdzie, współodkrywca zjawiska nazwanego jego imieniem (efekt Zeemana), laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki z roku 1902 (wspólnie z H.A. Lorentzem)[1][2].

Badania wpływu pola magnetycznego na promieniowanie rozpoczął w roku 1890, na polecenie swojego mentora. W roku 1896 doświadczalnie stwierdził występowanie dubletu sodowego w widmie sodu, badanym za pomocą spektrografu w warunkach, gdy płomień palnika emitującego promieniowanie był umieszczony między biegunami silnego magnesu trwałego. Zjawisko zostało wyjaśnione teoretycznie przez Lorentza[1][2].

Od roku 1900 Pieter Zeeman był profesorem Uniwersytetu w Amsterdamie, od roku 1908 – dyrektorem Instytutu Fizyki tego uniwersytetu. Prowadził prace badawcze z zakresu optyki i fizyki atomowej[1][2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Pieter Zeeman - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1902 > Hendrik A. Lorentz, Pieter Zeeman [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-05-10]., Biographical, Nobel Lecture, May 2, 1903, Light Radiation in a Magnetic Field
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Pieter Zeeman (ang.). W: Notable Names Database (NNDB) [on-line]. [dostęp 2014-05-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]