Philipp Lenard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Philipp Lenard
Philipp Lenard w 1900
Philipp Lenard w 1900
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1862
Bratysława
Data i miejsce śmierci 20 maja 1947
Messelhausen
Zawód fizyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Philipp Eduard Anton von Lenard (ur. 7 czerwca 1862 w Bratysławie (wówczas Austro-Węgry), zm. 20 maja 1947 w Messelhausen) – fizyk urodzony w węgierskiej części Austro-Węgier, ale w swej postawie skrajnie proniemiecki; laureat nagrody Nobla w dziedzinie fizyki z 1905 roku za pracę nad promieniowaniem katodowym.

Był profesorem uniwersytetów we Wrocławiu, Kolonii i Heidelbergu.

Zajmował się badaniem własności promieniowania kanalikowego i elektronów pochodzących ze zjawiska fotoelektrycznego, obliczył rozmiar elektronu, odkrył zjawisko nierównomiernego rozłożenia dodatniego ładunku w atomie (ale nie wyprowadził z tego faktu pojęcia jądra atomowego), odkrył polaryzację ładunku w kroplach deszczu (tzw. efekt Lenarda).

Szczególnie duże znaczenie miały jego prace dotyczące zjawiska fotoelektryki zewnętrznej. W 1902 zapoczątkował badanie przenikania elektronów przez materię.

Lenard znany był ze swych antysemickich i faszystowskich poglądów. Po przegranej przez Niemcy I wojnie światowej, traktacie wersalskim i powstaniu republiki weimarskiej, fanatyczny monarchista Lenard już od początku lat dwudziestych XX w. przypisywał klęskę Niemiec spiskowi żydowskiemu. Wprowadził pojęcie "fizyka aryjska", uczestniczył w badaniach nad skonstruowaniem niemieckiej bomby atomowej. Był fanatycznym nacjonalistą, współpracował z reżimem Hitlera.

W roku 1929 opublikował książkę Große Naturforscher (Wielcy badacze natury) w której propagował pojęcie aryjskiej fizyki niemieckiej. W roku 1936 wydał czterotomowy podręcznik Deutsche Physik (Fizyka niemiecka) w którym zwalczał stworzone przez Alberta Einsteina teorię względności i mechanikę kwantową jako naukę żydowską.