Burt Reynolds

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Burt Reynolds
Burt Reynolds w 1991 roku.
Burt Reynolds w 1991 roku.
Imię i nazwisko Burton Leon Reynolds Jr.
Data
i miejsce urodzenia
11 lutego 1936
Stany Zjednoczone Lansing, stan Michigan
Zawód aktor, reżyser, scenarzysta, producent filmowy
Współmałżonek Judy Carne (rozwód)
Loni Anderson (rozwód)
Lata aktywności od 1958
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Burton Leon Reynolds Jr. (ur. 11 lutego 1936 w Lansing w stanie Michigan) – amerykański aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser, scenarzysta i producent filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem szefa policji Burtona Milo Reynoldsa (zm. 20 kwietnia 2002), pół-Indianina Czirokeza, pół-Irlandczyka i Fern H. Miller (zm. 5 maja 1992), która ma pochodzenia angielsko-saksońsko-włoskie. Jego babka była z plemienia Czirokezów. Ma starszą siostrę Nancy Ann Brown (ur. 1930) i brata Jimmy’ego (ur. 1936). Po ukończeniu w 1954 roku szkoły średniej Palm Beach High School w Palm Beach na Florydzie, kontynuował naukę w Palm Beach Community College. Zanim zajął się aktorstwem, chciał być futbolistą. Przerwał karierę sportową po poważnym wypadku samochodowym. Wówczas wyjechał z Florydy do Nowego Jorku. Zarabiał na życie jako pomywacz i ochroniarz w nocnych klubach. W końcu zauważyli go producenci seriali, a potem westernów i proponowano mu role Meksykanów czy Indian.

Aktorski debiut w sztuce Outward Bound, wystawianej przez Palm Beach Junior College, dał mu sławę w całym stanie i stypendium nowojorskie Hyde Park Playhouse. W 1958 roku ukończył Florida State University w Tallahassee, gdzie otrzymał stypendium sportowe jako dobrze zapowiadający się sportowiec. Zajął się aktorstwem od momentu, kiedy poważny wypadek samochodowy przekreślił jego szanse dalszej kariery profesjonalnego piłkarza. Profesjonalnym debiutem była rola w nowojorskiej premierze sztuki Pan Roberts (Mister Roberts) u boku Charltona Hestona. Po udziale w serialach M Squad (1959), Playhouse 90 (1959-1960), Johnny Ringo (1960), Alfred Hitchcock przedstawia (Alfred Hitchcock Presents, 1960), po raz pierwszy pojawił się na kinowym ekranie w dramacie Angel Baby (1961) z George’em Hamiltonem. Szczególną uwagę szerszych kręgów publiczności zwrócił na siebie rolą młodego pilota rzecznego Bena Frazera w przygodowym seryjnym westernie NBC Riverboat (1959-1960). Potem występował w kolejnym serialu-westernie CBS Gunsmoke (1962-1965).

Jego popularność znacznie wzrosła po filmach: Sto karabinów (100 Rifles, 1969) z Raquel Welch, Sam Whiskey (1969) w roli tytułowej z Angie Dickinson, Skullduggery (1970) i Fuzz (1972). Później przyszedł olbrzymi sukces, zarówno kasowy, jak i u krytyki w dramacie przygodowym Uwolnienie (Deliverance, 1972) jako Lewis Medlock, który musi odnaleźć w sobie pokłady brutalności, by przetrwać. W kwietniu 1972 roku sesyjne zdjęcie w negliżu na futrze z niedźwiedzia trafiło na rozkładówkę jednego ze słynnych kobiecych magazynów Cosmopolitan; stał się hollywoodzkim symbolem seksu lat 70. Jako aktor wykreował wizerunek sympatycznego, choć nieco cynicznego zawadiaki, który nie ukrywa swoich wad. W 1973 uczestniczył przy realizacji albumu Ask Me What I Am z Dolly Parton.

Jako reżyser zadebiutował sensacyjnym dramatem kryminalnym Gator (1976), w którym zagrał również tytułową rolę. Zasłynął rolą kierowcy 'Bandit'/Bo Darville w kowbojskim kapeluszu o ironicznym stosunku do samego siebie w dwóch komediach sensacyjnych z Sally FieldMistrz kierownicy ucieka (1977) i Mistrz kierownicy ucieka 2 (Smokey and the Bandit II, 1980). Podobną postać kierowcy J.J. McClure stworzył w kolejnych dwóch komediach sensacyjnych: Wyścig armatniej kuli (The Cannonball Run, 1981) z udziałem Farrah Fawcett i Wyścig armatniej kuli II (Cannonball Run II, 1984) z Shirley MacLaine. Założył Burt Reynolds Dinner Theater, wystawiał sztuki i promował młodych aktorów. W latach 80. popadł w długi.

Za rolę Wooda Newtona, byłego zawodowego gracza w futbol amerykański w sitcomie CBS Evening Shade (1990-1994) nieoczekiwanie odebrał nagrodę Emmy, Złoty Glob i Q Award. Za rolę detektywa Nicka McKenny w komedii familijnej Półtora gliniarza (Cop and ½, 1993) otrzymał antynagrodę Złotej Maliny, którą krytycy przyznali mu po raz kolejny za ekranowy duet z Demi Moore w komedii kryminalnej Striptiz (Striptease, 1996), gdzie wystąpił w roli kongresmena. Rola Jacka Hornera, reżysera i producenta filmów porno w dramacie Boogie Nights (1997) przyniosła mu znakomite recenzje i obsypana została nagrodami krytyków na Florydzie i w Nowym Jorku, Las Vegas, Los Angeles, Dallas, Chicago oraz Złotym Globem, Złotą Satelitą i zdobyła nominację do Oscara. Podkładał także głos w grach Grand Theft Auto: Vice City oraz Saints Row: The Third

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był dwukrotnie żonaty: z Judy Carne (od 28 czerwca 1963 do 1965) oraz aktorką Loni Anderson (od 29 kwietnia 1988 do 7 marca 1995), z którą w 1988 roku zaadoptował syna Quintona. Spotykał się z Inger Stevens (w latach 70.), piosenkarką Dinah Shore, aktorką Sally Field, Miko Mayamą, tenisistką Chris Evert, piosenkarką country Tammy Wynette i kelnerką Pam Seals (w styczniu 1998).

Za publiczne stwierdzenie, że hymn Polski, Mazurek Dąbrowskiego, wykonuje się za pomocą odbytnicy, pozywany był przez organizacje polonijne przed sąd[1].

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Waldemar Łysiak: Stulecie kłamców. Warszawa: Ex Libris - Galeria Polskiej Książki, 2000. ISBN 83-87071-74-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Burt Reynolds. T. 49: Kolekcja Alfred Hitchcock Przedstawia. Poznań: Oxford Educational Sp. z o.o., marzec 2011, s. 9. ISBN 978-83-252-1435-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]