Syromalankarski Kościół katolicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Syromalankarski Kościół katolicki
മലങ്കര സുറിയാനി കത്തോലിക്കാ സഭ
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Katolicyzm
   └ Kościół katolicki
     └ Katolickie Kościoły wschodnie
Ustrój kościelny episkopalna
Obrządek ryt malabarski
Zwierzchnik
• tytuł zwierzchnika
Moran Mor Baselios Cleemis
arcybiskup większy Trivandrum
Zasięg geograficzny Indie (500 000), USA (10 000), diaspora hinduska na świecie
Członkostwo Kościół katolicki
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Syromalankarska msza katolicka, Kundara, Little Flower Church, archieparchia Trivandrum, 1998
Syromalankarska msza katolicka, Kundara, Little Flower Church, archieparchia Trivandrum, 1998
Syromalankarska msza katolicka, Kundara, Little Flower Church, archieparchia Trivandrum, 1998

Syromalankarski Kościół katolicki (Syriacki Kościół katolicki Malankar) – jeden z katolickich Kościołów obrządku wschodniego wywodzący się z tradycji św. Tomasza Apostoła oraz patriarchatu antiocheńskiego (zob. Kościół syryjski). Syromalankarski Kościół katolicki jest Kościołem sui iuris znajdującym się w łączności ze Stolicą Apostolską i uznającym zwierzchnictwo papieża.

Od 2005 r. posiada ustrój arcybiskupstwa większego, na którego czele stoi arcybiskup Thiruvananthapuram.

W liturgii obrządku antiocheńskiego używa się języka syriackiego i malajalam. Liczbę wyznawców ocenia się na ponad 400 tys., głównie w południowoindyjskim stanie Kerala na Wybrzeżu Malabarskim[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Syromalankarski Kościół katolicki powstał na tle schizmy w łonie Kościoła syryjskiego, którą wywołał w 1909 roku spór pomiędzy patriarchą syriackiego Kościoła prawosławnego patriarchatu antiocheńskiego, Mar[2] Abdallahem Sattufem a przywódcą chrześcijan malabarskich obrządku zachodniosyriackiego (rytu antiocheńskiego) Mar Dionizym VI, co doprowadziło do podziałów w łonie Kościoła syriackiego w Indiach. Powstanie Syromalankarskiego Kościoła Katolickiego związane jest z działalnością rektora szkoły religijnego Bractwa Naśladowania Jezusa Chrystusa w Betanii (Indie), którym od 1919 r. był ksiądz Ghiverghis (Ghiverghis – Jerzy) Panikerveetil. Wyświęcony w 1925 r. na biskupa jako Mar Ivanios (Jan), został następnie metropolitą w 1928 r. W 1926 r. w Parumala w czasie synodu grupy syriackiej uznającej władzę katolikosa Dionizego, Mar Ivanios domagał się zakończenia schizmy, głosząc jedność Kościoła chrześcijańskiego i prymat biskupa Rzymu. Synod zgodził się na udzielenia Mar Ivaniosowi pozwolenia na prowadzenie rozmów z Kościołem rzymskokatolickim, ale z zastrzeżeniem, by syriacy z Indii mogli zachować obrządek antiocheński, a biskupi mogli pozostać na swych dotychczasowych stanowiskach. Stolica Apostolska przyjęła te warunki, ale również z zastrzeżeniem, aby zbadać ważność chrztu oraz świeceń kapłańskich i biskupich.

Mimo przychylnego stanowiska Watykanu, tylko dwóch z pięciu biskupów było gotowych przyłączyć się do unii. Byli to Mar Ivanios i podległy mu biskup Tiruvalli Mar Teofil dołączył do nich jeszcze jeden ksiądz, jeden diakon i jedna osoba świecka. Tych pięciu ludzi złożyło katolickie wyznanie wiary stając się zalążkiem Syromalankarskiego Kościoła katolickiego. Następnie dwa zgromadzenia Naśladowania Jezusa Chrystusa, męskie i żeńskie, również złożyły takie same, katolickie wyznanie wiary. Mar Ivanios i Mar Teofil zostali uznani przez Rzym za biskupów katolickich 20 września 1930 r., a 1932 r. Syromalankarski Kościół katolicki otrzymał z rąk papieża Piusa XI rangę Kościoła katolickiego sui iuris i organizację metropolii, na której czele stanął Mar Ivanios jako arcybiskup Thiruvananthapuram, z podległym mu biskupstwem diecezjalnym w Triuvalli.

Kościół syromalankarski posiada bogatą liturgię i ciekawe formy życia monastycznego, łączące tradycje wschodniego i zachodniego chrześcijaństwa oraz hinduistycznych Indii. Wśród zgromadzeń zakonnych warto wymienić Zakon Naśladowania Chrystusa (ICO), zwany Betanią (Bethany Ashram), a także Kurisumala Ashram – zgromadzenie będące gałęzią zakonu cystersów, który przyjął liturgię syryjską i praktykuje surową ascezę.

10 lutego 2005 r. papież Jan Paweł II nadał Syromalankarskiemu Kościołowi katolickiemu statut arcybiskupstwa większego, mianując dotychczasowego arcybiskupa Thiruvananthapuram Cyrila Mar Baseliosa Malancharuvil arcybiskupem większym i ustanawiając go zwierzchnikiem czterech diecezji (eparchii) w Tiruvalla, Bethery, Marthandam, Moovatupuzha. Głowa Syromalankarskiego Kościoła Katolickiego bywa nieoficjalnie nazywana katolikosem, co niekiedy wywołuje protesty watykańskich prawników i syriackich hierarchów ortodoksyjnych.

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Obecnie Kościół syromalankarski ma następującą organizację:

Ponadto funkcjonują ekstraterytorialne regiony (ETR) grupujące parafie i misje syromalankarskie:

Zwierzchnicy Kościoła[edytuj | edytuj kod]

Najwyższym, po papieżu, hierarchą Kościoła syromalankarskiego jest arcybiskup Thiruvananthapuram, metropolita Trivandrum, zwany też katolikosem. Kolejno na czele Kościoła stali:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Określenia malankarski używają indyjscy chrześcijanie obrządku antiocheńskiego, by odróżnić się od malabarskich chrześcijan, którzy pozostali przy obrządku chaldejskim
  2. Mar – tytuł poprzedzający imię biskupów w Kościołach wschodnich