USS Cabot (CVL-28)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Cabot (CVL-28)
USS Cabot (CVL-28)
Historia
Stocznia New York Shipbuilding
Położenie stępki 16 marca 1942
Wodowanie 4 kwietnia 1943
 US Navy
Nazwa USS „Wilmington” (do 23 czerwca 1942)
USS „Cabot”
Wejście do służby 24 lipca 1943
27 października 1948
Wycofanie ze służby 12 lutego 1947
21 stycznia 1955
 Armada Española
Nazwa „Dédalo”
Wejście do służby 1967
Wycofanie ze służby 1989
Los okrętu złomowany w 2002
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 10 883 t (standardowa)
14 985 t (pełna)
Długość 189,74 m (całkowita)
165,81 m (pokład lotniczy)
Szerokość 21,79 m (kadłuba)
22,25 m (pokład lotniczy)
Zanurzenie 7,39 m (maksymalna)
Prędkość 31 węzły
Napęd
4 śruby, 4 kotły Babcock & Wilcox, 4 turbiny General Electric, 100 000 KM
Zasięg 8 350 Mm przy prędkości 15 węzłów
Uzbrojenie
2 x 127 mm
16 x 40 mm (8xII)
10 x 20 mm (10xI)
26/28 x 40 mm (1944)
20/22 x 20 mm (1944)
Wyposażenie lotnicze
30 - 36 samolotów
Załoga 1569
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Cabot (CVL-28) - lekki lotniskowiec floty amerykańskiej z czasów II wojny światowej należący do typu Independence. Na początku lat 70. XX wieku sprzedany do Hiszpanii, gdzie służył pod nazwą "Dédalo" (R-01) do końca lat 80. ubiegłego wieku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

"Cabot" pierwotnie miał być lekkim krążownikiem typu Cleveland USS "Wilmington" (CL-79) jednak 2 czerwca 1942 roku w związku ze zmianą budowanego krążownika na lekki lotniskowiec zmieniono jego oznaczenie na CV-28 a 23 czerwca 1942 nazwę na "Cabot". Okręt został wybudowany w stoczni New York Shipbuilding w Camden. 15 lipca przeklasyfikowany na CVL-28 wszedł do służby 24 lipca 1943. Pierwszym dowódcą lotniskowca został komandor M. F. Shoeffel.

8 listopada okręt wyruszył na Pacyfik przybywając do Pearl Harbour 2 grudnia. 15 stycznia 1944 roku na atolu Majuro lotniskowiec dołączył do Task Force 58. Od 4 lutego do 4 marca 1944 roku samoloty "Cabota" brały udział w atakach na Roi, Namur i Truk przygotowując grunt pod amerykańską inwazję na Wyspy Marshalla. Następnie lotniskowiec na krótko powrócił do Pearl Harbour na krótki remont aby znowu w marcu 1944 roku wziąć udział w akcjach przeciwko japońskim instalacjom na wyspach Palau, Yap, Ulithi i Woleai. W dniach 22 - 25 kwietnia "Cabot" wspierał lądowanie sił inwazyjnych na Hollandii a następnie atakował cele na Satawan, Ponape i ponownie na Truk. 6 czerwca "Cabot" pojawił się ponownie na Majuro przygotowując się do inwazji na Mariany. W dniach 19 - 20 czerwca samoloty z lotniskowca będąc w składzie Task Force 58.3 brały udział w bitwie na Morzu Filipińskim. Do 9 sierpnia samoloty z "Cabota" atakowały cele - wyspy: Iwo Jima, Pagan, Rota, Guam i ponownie na Yap i Ulithi. 6 października okręt wziął udział w rajdzie na Okinawe. W dniach 12 i 13 października osłaniał odwrót na Karoliny uszkodzonych w pobliżu Formozy krążowników USS "Canberra" (CA-70) i USS "Houston" (CL-81) a 25 i 26 października wziął udział w bitwie morskiej o Leyte.

Po bitwie "Cabot" pozostał w rejonie Luzonu wspierając wojska na Filipinach. 25 listopada lotniskowiec musiał bronić się przed atakującymi japońskimi samolotami Kamikaze. Dwa z nich przebiły się przez obronę, pierwszy uderzył w krawędź pokładu lotniczego a drugi eksplodował przy bakburcie. Okręt po ataku miał 62 zabitych i rannych marynarzy. Pomimo ataku załoga dość szybko poradziła sobie z uszkodzeniami, nie dopuszczając do powstania realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa okrętu. Trzy dni później jednostka zawinęła na Ulithi, gdzie przeprowadzono remont.

11 grudnia 1944 roku okręt powrócił do akcji. Brał udział w atakach na Luzon, Formozę, Indochiny, Hongkong i Wyspy Riukiu. Od 10 lutego do 1 marca 1945 roku jednostka bierze udział w atakach na Bonin i macierzyste Wyspy Japońskie wspierając lądowanie Marines na Iwo Jimie a następnie atakował cele na Okinawie i Kiusiu. Po atakach okręt udał się do San Francisco dla dokonania remontu, który trwał do czerwca. Podczas powrotu na Pacyfik, w drodze na Eniwetok, samoloty okrętu zaatakowały 1 sierpnia japoński garnizon na Wake. Koniec wojny zastał lotniskowiec w bazie na Eniwetok podczas szkolenia. 21 sierpnia lotniskowiec dołączył do Task Group 38.3, wraz z którym brał udział w lądowaniu sił okupacyjnych w rejonie Morza Żółtego. 9 listopada wraz z zaokrętowanymi żołnierzami z Guam, okręt powrócił do San Diego, z którego wyruszył na wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych do Filadelfii. 11 lutego 1947 roku okręt został wycofany z aktywnej służby.

"Cabot" w 1949 roku

Ponownie wcielony 27 października 1948 roku pełnił rolę okrętu szkoleniowego dla rezerw lotnictwa US Navy operując po Morzu Karaibskim z bazy w Pensacola a następnie z Quonset Point. Pomiędzy 9 stycznia a 26 marca 1952 roku okręt odbył rejs na wodach wokół Europy. 21 stycznia 1955 roku ponownie wycofany ze służby i przeklasyfikowany 15 maja 1959 roku na pomocniczy transportowiec lotniczy (auxiliary aircraft transport) (AVT-3). W latach 1965-1967 został poddany gruntownej przebudowie, która miała go przygotować do służby w Marynarce Wojennej Hiszpanii. 30 sierpnia 1967 roku okręt został wypożyczony przez Hiszpanie na okres pięciu lat, lotniskowiec otrzymał nazwę "Dédalo". 1 sierpnia 1972 roku okręt został definitywnie skreślony z listy okrętów Floty Rezerwowej US Navy a 5 grudnia tego samego roku podpisano umowę sprzedaży lotniskowca Hiszpanii. W tym czasie stacjonowały na nim 4 grupy lotnicze: pierwsza, w sile 8 samolotów pionowego startu Matador (Harrier), druga - składająca się z 4 helikopterów Sea King, trzecia - z 4 helikopterów do prowadzenia walki elektronicznej Augusta-Bell 212, czwarta - z 4 helikopterów do zadań specjalnych (m.in. AH-1G do wsparcia desantu). Lotniskowiec pozostawał w służbie, dopóki w 1987 nie zastąpił go nowy lotniskowiec Principe de Asturias.

Za swoją służbę podczas II wojny światowej okręt otrzymał dziewięć odznaczeń Battle Star.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]