USS Halibut (SSGN-587)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Halibut (SSGN-587)
USS Halibut (SSGN-587)
Klasa okręt podwodny
Typ (okręt unikatowy)
Historia
Stocznia Mare Island Naval Shipyard
Położenie stępki 11 kwietnia 1957
Wodowanie 9 stycznia 1959
 US Navy
Wejście do służby 4 stycznia 1960
Los okrętu nieaktywny / złomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

3845 t.
4755 t.
Długość 106,7 m
Szerokość 8,84 m
Zanurzenie testowe 213 m
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20 w.
20 w.
Napęd
1 reaktor S3W
2 turbiny o mocy 7300 KM,
2 śruby
Wyrzutnie torpedowe 1 hangar i rampa-wyrzutnia Regulus
4 wyrzutnie torpedowe 533 mm (dziób)
2 x 533 mm (rufa)
Uzbrojenie
5 RGM-6 Regulus lub
4 RGM-15 Regulus II
17 torped
Załoga 123 oficerów i marynarzy

USS Halibut (SSGN-587)amerykański unikatowy okręt podwodny o napędzie atomowym, skonstruowany i zbudowany do przenoszenia pocisków manewrujących z głowica jądrową typu Regulus.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku, Stany Zjednoczone usiłowały rozwinąć technologie przenoszenia przez okręty US Navy głowic jądrowych za pomocą pocisków manewrujących, w tym zwłaszcza typu Regulus. Dążenie to ścierało się w marynarce amerykańskiej z początkowo rugowanymi, z czasem jednak nabierającymi coraz większego znaczenia poglądami, iż trzonem ofensywnych sił jądrowych marynarki powinny stać się przenoszone przez jej okręty pociski balistyczne[1]. Tymczasem jednak, idea oparcia sił uderzeniowych na pociskach manewrujących miała pozycję dominującą, stąd tez podejmowano próby przystosowania m.in. okrętów podwodnych do przenoszenia i odpalania pocisków Regulus. Wejście amerykańskiej marynarki w erę napędu jądrowego, pchnęło US Navy na drogę rozwoju podwodnych nosicieli pocisków manewrujących, wyposażonych w napęd atomowy. Pierwszym okrętem tego rodzaju miał być przyjęty do służby 4 stycznia 1960 roku USS "Halibut". Okręt ten był jednak dopiero drugą amerykańską jednostką wyposażoną w broń rakietową. Pierwszą natomiast, był przedstawiciel nowego podejścia marynarki wojennej USA, zapoczątkowanego objęciem stanowiska Szefa Operacji Morskich przez admirała Arleigh'a Burke - pierwszy podwodny okręt "balistyczny" programu 41 for Freedom, USS "George Washington" (SSBN-598). Przestawienie koncepcji uderzeniowej US Navy z pocisków manewrujących na pociski balistyczne programów 41 for Freedom i Polaris, przerwało rozwój okrętów przenoszących pociski manewrujące, stąd USS "Halibut" pozostał jedynym przedstawicielem tej koncepcji, w grupie amerykańskich atomowych okrętów podwodnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.

Przypisy

  1. Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.