Trieste (batyskaf)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trieste
Trieste
Klasa okręt podwodny
Typ batyskaf naukowy
Historia
Stocznia Acciaierie Terni/Cantieri Riuniti dell' Adriatico
Wodowanie 26 sierpnia 1953
 US Navy
Wejście do służby 1958
Wycofanie ze służby 1966
Los okrętu wycofany ze służby[1]
Dane taktyczno-techniczne
Długość 18,1 m
Szerokość promień 3,5 m
Zanurzenie maksymalne
(bądź zgniecenia)
10 912 m
Materiał kadłuba metal (grubość do 12,7 cm)
Załoga 2
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Trieste to batyskaf, który w roku 1960 dotarł jako pierwszy pojazd załogowy do najgłębszego punktu na ZiemiGłębi Challengera (głębokość – 10 912 metrów), znajdującego się w Rowie Mariańskim.

Opis batyskafu[edytuj | edytuj kod]

Schemat budowy

Projektantem batyskafu był szwajcarski naukowiec August Piccard. Kulista kapsuła batyskafu została wyprodukowana przez włoską firmę Acciaierie Terni natomiast górna część została zbudowana przez firmę Cantieri Riuniti dell' Adriatico z siedzibą w wolnym mieście Triest (wówczas na terytorium Wolnego Terytorium Triestu).

Po raz pierwszy batyskaf został użyty 26 sierpnia 1953 w pobliżu wyspy Capri na Morzu Śródziemnym.

W 1957 kupiła go Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych[2].

Zanurzenie na dno Rowu Mariańskiego[edytuj | edytuj kod]

Batyskaf
Ładowanie żelaznego balastu na pokład.
Ładowanie żelaznego balastu na pokład.

W listopadzie 1959 rozpoczął się Projekt Nekton, mający na celu zbadanie Rowu Mariańskiego. 23 stycznia 1960 oficer marynarki Don Walsh i syn konstruktora batyskafu, Jacques Piccard[3], zeszli na dno najgłębszego punktu na Ziemi[4]. Aparatura pokładowa wskazywała wówczas głębokość 11 521 metrów, jednak po wynurzeniu dokonano korekty pomiarów dającą rezultat 10 916 metrów. Pomiary z lat późniejszych wskazywały głębokość w tym miejscu wynoszącą ok. 10 912 metrów.

Zanurzanie zajęło ponad 9 godzin[5]. Na dnie Rowu spędzili około 20 minut. Z dna udało się nawiązać kontakt ze statkiem na powierzchni – przesłanie głosu za pomocą sonaru trwało 7 sekund w jedną stronę. Temperatura wewnątrz batyskafu wynosiła 7 stopni Celsjusza.

Batyskaf Trieste był również używany do poszukiwania zatopionego USS "Thresher" (SSN-593) w głębinach Oceanu Atlantyckiego.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. eksponat w U.S. Navy Museum na nabrzeżu Waszyngtonu
  2. W.J. Broad: The Universe Below. Discovering the secrets of the Deep Sea.. Nowy Jork. s. 54.
  3. Robert D. Ballard, Will Hively: The Eternal Darkness. Princeton University Press, 2002, s. 53. ISBN 9780691095547. Cytat: (ang.) "Piccard and Walsh both managed to board the bathyscaph. What they saw on deck was not reassuring. Pounding waves had washed away part of a surface telephone during the tow".
  4. Bill Bryson: Krótka historia prawie wszystkiego. Zysk i S-ka, s. 287. ISBN 9780691095547. Cytat: "Zanurzanie na głębokość 10 918 metrów (...) trwało około czterech godzin. (...) Piccard i Walsh z zaskoczeniem przekonali się, że ich statek zakłócił spokój żyjącej przy dnie płaszczce. (...) Po około dwudziestu minutach (...) Trieste powrócił na powierzchnię. Była to jedyna dotąd wizyta człowieka na tej głębokości.".
  5. The Bathyscaph Trieste Celebrates the 50th Anniversary of the World's Deepest Dive (ang.). US Navy Historical Center, 2 lutego 2010. [dostęp 2011-01-10].