USS Narwhal (SSN-671)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Narwhal (SSN-671)
USS Narwhal (SSN-671)
Klasa okręt podwodny
Typ okręt unikatowy
Projekt SCB-245
Historia
Stocznia Electric Boat
Wodowanie 1966
 US Navy
Los okrętu zdeaktywowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

4.450 ton
5.350 ton
Długość 95,7 metra
Szerokość 11,2 metra
Zanurzenie testowe 1300 stóp (400 metrów)
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20 węzłów
25 węzłów
Napęd
1 reaktor S5G NCR
Sensory
sonary: AN/BQQ-2 aktywny, AN/BQR-7 pasyny
Wyrzutnie torpedowe torpedowe: 4 x Mk.63 kal. 533 mm
Uzbrojenie
26 torped
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Narwhal (SSN-671)amerykański okręt podwodny z napędem jądrowym, którego konstrukcja oparta była na projekcie okrętów myśliwskich typu Sturgeon. W powiększonym wobec swoich pierwowzorów okręcie, po raz pierwszy zastosowano reaktor wykorzystujący naturalną cyrkulację chłodziwa S5G NCR, zamiast cyrkulacji wymuszonej generującą szumy pompą.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

W 1961 roku, Knolls Atomic Power Laboratory (KAPL) podjął program konstrukcji lądowego reaktora wykorzystującego mechanizm naturalnej cyrkulacji jego chłodziwa dzięki konwekcji, zamiast obiegu wymuszonego pompą. W konwencjonalnym reaktorze, pompa jest głównych źródeł szumów na okrętach podwodnych, w reaktorze z naturalną cyrkulacją chłodziwa natomiast – przy niskich prędkościach okrętu – pompa jest nieaktywna, natomiast ruch cieczy chłodzącej rdzeń reaktora odbywa się dzięki zachodzącej w konwektorze wymianie cieplnej między chłodziwem, a konwektorem. Po siedmiu latach prac i programu konstrukcyjnego, pierwszy wyposażony w reaktor S5G NCR (Natural Circulation Reactor) rozpoczął testy morskie. Reaktor ten stał się podstawą rozwoju nowych generacji jednostek NCR, w tym reaktora S8G zastosowanego w ultra cichych okrętach podwodnych[1] typu Ohio.

"Narwhal" stanowił przedłużoną wersję okrętów projektu Sturgeon. Obok reaktora NCR, okręt ten wyposażony był także w turbinę elektryczną zapewniającą energię elektryczną bezpośrednio dla silnika elektrycznego, co pozwalało uniknąć zastosowania wywołującej hałas przekładni. Instalacja ta, choć wymagała więcej przestrzeni na pokładzie od klasycznych rozwiązań, okazała się być sukcesem, i została zaakceptowana jako standard dla późniejszych jednostek. "Narwhal" został pocięty na złom w 1999 roku.

Przypisy

  1. Norman Friedman, James L. Christley: U.S. Submarines Since 1945: An Illustrated Design History. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-260-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.
  • Norman Friedman, James L. Christley: U.S. Submarines Since 1945: An Illustrated Design History. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-260-9.