Vabank

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy komedii. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Vabank
Gatunek komedia kryminalna
Rok produkcji 1981
Data premiery 1 marca 1982
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 108'
Reżyseria Juliusz Machulski
Scenariusz Juliusz Machulski
Główne role Jan Machulski
Witold Pyrkosz
Leonard Pietraszak
Jacek Chmielnik
Krzysztof Kiersznowski
Muzyka Henryk Kuźniak
Zdjęcia Jerzy Łukaszewicz
Scenografia Jerzy Skrzepiński
Kostiumy Ewa Gralak-Jurczak
Montaż Mirosława Garlicka
Produkcja Studio Filmowe "Kadr"
Kontynuacja Vabank II, czyli riposta
Nagrody Juliusz Machulski Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlovych Varach 1982 – dyplom jury
Juliusz Machulski Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Manili 1982 – nagroda specjalna
Juliusz Machulski Międzynarodowy Festiwal Filmów Komediowych w Marsylii 1984 – Grand Prix
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Vabank w Wikicytatach
Kamienica narożna na Placu Kościuszki (ul. Sieradzka) w Piotrkowie Trybunalskim. "Zagrała" rolę Domu Bankowego Kramera
Bank przy al. Kościuszki w Łodzi, "zagrał" wnętrza Domu Bankowego Kramera

Vabank – polski film fabularny zrealizowany w 1981, debiut reżyserski Juliusza Machulskiego, wyreżyserowany przez niego jeszcze w trakcie studiów. Film jest komedią kryminalną rozgrywającą się w międzywojennej Polsce w Warszawie w 1934[1]. Oglądanie tego filmu jest dozwolone od 12 lat (wg KRRiT).

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Akcja rozgrywa się w Warszawie w roku 1934. Po sześciu latach odsiadki znany kasiarz Henryk Kwinto (Jan Machulski) wychodzi na wolność. Niestety, przez ten czas świat się zmienił. Żona mieszka z innym mężczyzną, a dawny wspólnik Gustaw Kramer (Leonard Pietraszak) – człowiek, przez którego zdradę Kwinto trafił do więzienia – okazał się sprawcą bankructwa i śmierci jego najbliższego przyjaciela. Kasiarz planuje więc wyrafinowaną zemstę i mści się na Kramerze, właścicielu banku. Przy pomocy dawnego speca od alarmów – Duńczyka (Witold Pyrkosz) oraz dwóch młodych „szopenfeldziarzy” – bracia Nuta (Krzysztof Kiersznowski) i Moks (Jacek Chmielnik) – okrada bank Kramera tak sprytnie, że rzuca podejrzenia na samego właściciela. Murowane alibi bankiera okazuje się sprokurowane przez Kwintę, zaś ukradzione pieniądze znajdują się w domu Kramera.

Plenery[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcia do filmu powstały w Piotrkowie Trybunalskim (na placu Kościuszki, ul. Sieradzkiej i kilku podwórkach). Film kręcono również w Łodzi (m.in. na ul. Moniuszki, w hotelu Grand w Łodzi, w banku w al. Kościuszki, na cmentarzu na ul. Ogrodowej i w budynku sądu przy Placu Dąbrowskiego), w Warszawie (fotoplastikon[2]).

Przypisy

  1. Kwinto wychodzi z więzienia 17 października 1934 (data widniejąca na formularzu pokwitowania rzeczy z depozytu więziennego)
  2. Fotoplastikon (pol.). warszawanieznana.wordpress.com. [dostęp 2013-06-09].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]