Wilczomlecz nadobny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wilczomlecz nadobny
Kultywar
Kultywar
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina wilczomleczowate
Rodzaj wilczomlecz
Gatunek wilczomlecz nadobny
Nazwa systematyczna
Euphorbia pulcherrima Willd. ex Klotzsch
Allg. Gartenzeitung 2:27. 1834
Synonimy

Poinsetia pulcherrima

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Forma typowa gatunku

Wilczomlecz nadobny (Euphorbia pulcherrima Willd. ex Klotzsch), zwany także poinsecją nadobną lub gwiazdą betlejemską – gatunek krzewu z rodziny wilczomleczowatych (Euphorbiaceae). Pochodzi z Meksyku i Ameryki Centralnej (Gwatemala)[2]. Nazwa pochodzi od nazwiska amerykańskiego męża stanu Joela Robertsa Poinsetta, który przywiózł ten kwiat do USA [1]. Często nazywany jest wilczomleczem pięknym, co jest błędem, ponieważ ta nazwa odnosi się do innej rośliny doniczkowej Euphorbia milli, zwanej też koroną cierniową.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Podkrzew o wysokości 60-120 cm (u typowego gatunku). Roślina wytwarza sok mleczny.
Liście
Podługowatojajowate, o klapowatych brzegach. Szczytowe liście podkwiatostanowe, tzw. przysadki, zebrane w rozetę okalającą niepozorne kwiaty są przebarwione na intensywnie czerwony kolor. Pełnią rolę powabni zwabiającej owady i stanowią prawdziwą ozdobę tej rośliny. U różnych kultywarów posiadają nie tylko czerwony, ale i inne kolory.
Kwiaty
Drobne, niepozorne kwiaty zebrane są w tzw. cyjatium. Są zredukowane i rozdzielnopłciowe: kwiaty męskie mają tylko 1 pręcik, żeńskie - 1 słupek.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina ozdobna: Poinsecja jest rośliną krótkiego dnia, uprawianą w szklarniach na sezon Bożego Narodzenia, w doniczkach i na kwiaty cięte. Została odkryta w 1834 r. w Meksyku, zaś w 1934 r. dotarła do Europy – najpierw jako kwiat cięty. Ogrodnicy wyhodowali liczne odmiany różniące się barwą liści podkwiatostanowych. Przy odpowiedniej pielęgnacji kolorowe liście zachowują swoją piękną barwę przez wiele tygodni.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania: Roślina wymaga dobrego oświetlenia, w zimie źle jednak znosi bezpośrednie światło słoneczne. Kupioną, pięknie już wybarwioną roślinę należy trzymać w temperaturze pokojowej. Należy dość często podlewać (nigdy nie wolno dopuścić do przeschnięcia ziemi). Kwiatów nie wolno usuwać, bo są niezbędne do wybarwienia się kolorowych liści podkwiatowych. W okresie kwitnienia co 2 tygodnie nawozimy płynnym nawozem. Po przekwitnieniu roślina przechodzi w stan spoczynku. Zmniejszamy wówczas podlewanie. Później przycinamy roślinę i znów intensywniej podlewamy. Jednakże w warunkach domowych, jeśli nie dysponujemy ogrzewaną szklarnią, trudno jest doprowadzić roślinę do powtórnego kwitnienia i należy ją raczej traktować jako jednorazową ozdobę na ok. 3 miesiące.
  • Rozmnażanie: w uprawie roślinę rozmnaża się za pomocą sadzonek pędowych, wierzchołkowych (5–8 cm). Przed umieszczeniem w podłożu końce zanurza się w ciepłej wodzie w temp 45 °C, by wyciekł sok. Podłoże do ukorzeniania to torf z perlitem. Optymalna temperatura podłoża to 24–27–28 °C. Miejsce ukorzeniania należy przykryć folią. Temperatura powietrza powinna być niższa od temperatury podłoża. Podłoże nie powinno być zbyt mokre, by sadzonki nie gniły. Po 4 tygodniach sadzonki są ukorzenione. Następnie można umieszczać je luzem lub w małych ozdobnych doniczkach, a potem sadzić do doniczek właściwych.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-011-10].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Dawid Longman: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Warszawa: PWR i L, 1997. ISBN 83-09-01559-3.
  2. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.