Wschodnia Jerozolima

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Emblem of Jerusalem.svg
Jerozolima



Wschodnia Jerozolima (hebr. מזרח ירושלים; arab. القدس الشرقية) – obejmuje teren północno-wschodniej i wschodniej części Jerozolimy, który podczas wojny o niepodległość (1948) został zajęty przez Jordańczyków, a podczas wojny sześciodniowej (1967) zajęty przez Izraelczyków. Obejmuje obszar Starego Miasta z najświętszymi miejscami judaizmu, chrześcijaństwa i islamu.

Po 1967 teren Wschodniej Jerozolimy został włączony do obszaru administracyjnego Jerozolimy. Przed 1967 Wschodnia Jerozolima zajmowała powierzchnię około 6,4 km², obecnie po rozszerzeniu terytoriów osiedli podmiejskich zajmuje powierzchnię około 70 km².

Historia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Historia Jerozolimy.
Mapa Wschodniej Jerozolimy.

29 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło Rezolucję nr 181 o podziale Mandatu Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Plan ONZ przewidywał utworzenie z Jerozolimy strefy międzynarodowej, która nie byłaby częścią żadnego państwa[1]. Jednak podczas Wojny o Niepodległość w 1948 walki izraelsko-arabskie objęły teren miasta, które w ten sposób zostało podzielone pomiędzy walczącymi stronami. Wschodnia Jerozolima została zajęta przez Jordańczyków, a Zachodnia Jerozolima przez Izraelczyków.

Po zdobyciu Starego Miasta Jordańczycy wyrzucili z zajętej części miasta prawie wszystkich Żydów. Równocześnie starano się zniszczyć wszystkie ślady żydowskiego dziedzictwa w Jerozolimie, wyburzając znaczną część Dzielnicy Żydowskiej z zabytkowymi synagogami. Sprofanowano starożytny cmentarz żydowski na Górze Oliwnej, a nagrobki użyto do budowy dróg i placów. Zniszczone zostały także żydowskie wioski Atarot i Neve Jaakov, położone na północ od Jerozolimy (po 1967 tereny te stały się dzielnicami miasta). Jednocześnie do Wschodniej Jerozolimy napłynęły tysiące arabskich uchodźców ze zniszczonych arabskich wiosek[2].

W 1950 Wschodnia Jerozolima razem z Zachodnim Brzegiem zostały włączone w terytorium Jordanii. Jednakże aneksja Zachodniego Brzegu została uznana jedynie przez Wielką Brytanię, która nie zaakceptowała aneksji Wschodniej Jerozolimy. Pod jordańskim panowaniem znacznie zmalało znaczenie miasta, ponieważ utraciło ono powiązania handlowe z wybrzeżem Morza Śródziemnego. Spowodowało to spadek ludności, a wielu kupców i przedsiębiorców przeniosło się do Ammanu. Z drugiej strony, Wschodnia Jerozolima pozostawała ważnym ośrodkiem życia religijnego Islamu, chociaż władze jordańskie wprowadziły utrudnienia w dostępie do świętych miejsc Chrześcijaństwa i Judaizmu. W 1960 Jordania ogłosiła Wschodnią Jerozolimę swoją drugą stolicą, jednak Stany Zjednoczone i wiele innych państw nie zaakceptowały tego[3]. W latach 60. XX wieku nastąpiło pobudzenie gospodarcze Wschodniej Jerozolimy. Rozwijała się turystyka i rosła liczba pielgrzymów przybywających do świętych miejsc swoich religii, jednak Żydzi mieli zamknięty dostęp do Starego Miasta[4].

W 1966 rząd Jordanii zaakceptował plan poszerzenia obszaru Wschodniej Jerozolimy w tereny okolicznych miasteczek i wiosek, które miały być zintegrowane w jeden obszar metropolitalny. Do realizacji tego planu jednak nie doszło, ponieważ podczas Wojny Sześciodniowej w 1967 Izraelczycy zajęli Zachodni Brzeg ze Wschodnią Jerozolimą. Izrael zrealizował własną koncepcję poszerzenia terytorium Jerozolimy, łącząc Zachodnią Jerozolimę ze Wschodnią Jerozolimą (6,4 km²) i dodatkowo przyłączając do miasta obszar 64 km² okolicznych miasteczek i wsi[5]. Te działania pominęły kilka podmiejskich dzielnic Wschodniej Jerozolimy i doprowadziły do podzielenia kilku wiosek. Godnym uznania jest to, że izraelskie władze uszanowały święte miejsca Islamu i pozostawiły Wzgórze Świątynne z meczetami pod kontrolą muzułmańskiego Waqfu. Podczas pracy związanych z odbudową Dzielnicy Żydowskiej wyburzono wiele domów, tworząc plac przy Zachodnim Murze.

Po wybuchu palestyńskiego powstania Intifady, Izraelczycy podjęli decyzję o budowie bariery bezpieczeństwa, która oddzieliła Wschodnią Jerozolimę od terytorium Autonomii Palestyńskiej. W wielu miejscach mur podzielił podmiejskie dzielnice oraz wioski. Budowa bariery wywołała wiele dyskusji i kontrowersji na całym świecie.

Status Jerozolimy[edytuj | edytuj kod]

Status Jerozolimy
Konflikt izraelsko-arabski
Arab Israeli Conflict 7.png
Izrael i członkowie Ligi Arabskiej.
Czas 15 maja 1948 – nadal
Miejsce Bliski Wschód
Terytorium Izrael
Strony konfliktu
 Izrael Flag of the Arab League.svg Liga Państw Arabskich

30 czerwca 1980 izraelski parlament Kneset uchwalił ustawę Podstawowe Prawo Jerozolimy, która stwierdza, że zjednoczona Jerozolima jest stolicą Izraela, co oznacza, że jest ona siedzibą prezydenta, parlamentu, rządu i Sądu Najwyższego, oraz że święte miejsca wszystkich religii są tu nietykalne, a Izrael zobowiązuje się zapewnić swobodny dostęp do nich. Społeczność międzynarodowa nie uznaje tego aktu i ambasady większości państw znajdują się w Tel Awiwie.

Pretensje do Wschodniej Jerozolimy zgłaszają Palestyńczycy, uznający ją za stolicę ich przyszłego, niepodległego państwa. Konstytucja Organizacji Wyzwolenia Palestyny z 1968 roku określiła Jerozolimę jako „siedzibę OWP”. Spór o status Jerozolimy jest jednym z powodów konfliktu izraelsko-palestyńskiego.

Opis dzielnicy[edytuj | edytuj kod]

Wschodnia Jerozolima w rzeczywistości jest położona w północnej i północno-wschodniej części Jerozolimy, na północ od murów Starego Miasta. Jej granice wyznaczają na południu mury miejskie starówki oraz położone przy nich bulwary Hatzanhanim i Suleiman. Wschodnią granicę wyznacza Góra Scopus. W północno-wschodniej części dzielnicy znajduje się Kolonia Amerykańska, zbudowana w latach 80. XIX wieku. Kolonia Amerykańska została założona przez chrześcijan z Ameryki Północnej i do tej pory zachowała swój zdecydowanie zachodni charakter. Znajduje się tutaj konsulat Stanów Zjednoczonych oraz siedziba YMCA. Zachodnią granicę wyznacza dzielnica ortodoksyjnych Żydów, Me'a She'Arim.

Najważniejsze budynki[edytuj | edytuj kod]

Muzea[edytuj | edytuj kod]

  • Muzeum Rockefellera – mieści jeden z najbogatszych zbiorów archeologicznych w Jerozolimie.
  • Instytut Sztuki Islamskiej – prezentuje eksponaty sztuki islamskiej, w tym tkaniny, biżuterię, przedmioty świąteczne i inne.
  • Muzeum Holokaustu – znajduje się na wzgórzu Syjon. Posiada niezwykle bogatą kolekcję literatury antysemickiej.

Kościoły[edytuj | edytuj kod]

  • Katedra św. Jerzego – kościół anglikański, wybudowany w 1898.
  • Kaplica św. Polieuktusa – ormiańskie sanktuarium z posadzką mozaikową z XV wieku.
  • Bazylika Agonii – nazywana też Kościołem Wszystkich Narodów, położona na Górze Oliwnej.
  • Kościół Wniebowstąpienia – zemknięty kościół położony na Górze Oliwnej.
  • Kaplica Wniebowstąpienia – według tradycji jest to miejsce wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa. Jest ono położone na Górze Oliwnej.
  • Kościół Paternoster – kościół i klasztor są prowadzone przez Karmelitanki. Są one położone na Górze Oliwnej.
  • Kościół Dominus Flevit – wybudowany w 1953 na ruinach wcześniejszego z V wieku, na Górze Oliwnej.
  • Rosyjska cerkiew św. Marii Magdaleny – na Górze Oliwnej.
  • Kościół św. Piotra in Galicantu – wybudowany w 1931 na wzgórzu Syjon. Upamiętnia trzykrotne zaparcie się Apostoła Piotra.
  • Kościół Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny – malowniczy kościół wzniesiony z jasnego piaskowca w XIX wieku na wzgórzu Syjon. Według legendy w miejscu tym umarła Maria z Nazaretu.

Inne obiekty[edytuj | edytuj kod]

  • Jaskinie Zedechiasza – system podziemnych tuneli o długości około 200 m, ciągnący się przy murach Starego Miasta. Według legendy, podczas podboju Jerozolimy przez babilończyków, w jaskiniach ukrywał się Zedechiasz z setkami Żydów.
  • Grobowce Królów – zespół katakumb z I wieku. Sarkofagi z grobów znajdują się obecnie w muzeum w Luwrze, w Paryżu.
  • Miasto Dawida – rozległe stanowisko archeologiczne położone na wzgórzu Ofel. Utworzono tutaj Ogród Archeologiczny Ofel.
  • Getsemani – ogród oliwny, będący domniemanym miejscem nocnej modlitwy Jezusa Chrystusa przed ukrzyżowaniem.
  • Wieczernik – tradycyjne miejsce, w którym Jezus Chrystus spożywał na wzgórzu Syjon wraz ze swymi uczniami Ostatnią wieczerzę przed swoją śmiercią. Na dole budynku znajduje się grób króla Dawida.
  • Grób Marii Panny – podziemna krypta położona u podnóża Góry Oliwnej.

Inne miejsca[edytuj | edytuj kod]

  • Góra Oliwna – jest położona na wschód od Wzgórza Świątynnego. Większość tutejszych gruntów wykupiły różne instytucje kościelne. Dlatego wybudowano tutaj liczne kościoły chrześcijańskie.
  • Dolina Cedronu – dolina pomiędzy Wzgórzem Świątynnym a Górą Oliwną. Jej dnem w porze deszczowej płynie potok Nahal Kidron. Znajdują się tutaj liczne groby postaci biblijnych oraz zamożnych Żydów.
  • Góra Syjon – niewielkie wzgórze położone w południowo-wschodniej części Starego Miasta.
  • Góra Scopus – na jej szczycie znajduje się Uniwersytet Hebrajski oraz szpital Hadassah.
  • Wzgórze Amunicyjne – położone na północno-wschodnim skraju miasta wzgórze było wykorzystywane przez wojsko jordańskie jako stanowisko artylerii. Podczas Wojny Sześciodniowej w 1967 Izraelczycy zdobyli wzgórze, tracąc w walce 183 żołnierzy. Na wzgórzu utworzono muzeum-pomnik, ukazujący pole bitwy z 1967 roku, z zachowanym podziemnym punktem dowodzenia Jordańczyków.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. The United Nations: Considerations Affecting Certain of the Provisions of the General Assembly Resolution on the „Future Government of Palestine”: The City of Jerusalem (ang.). [dostęp 10 czerwca 2008].
  2. Raphael Israeli: Jerusalem Divided: the armistice regime, 1947-1967. Routledge, 2002, s. 118.
  3. H. Eugene Bovis: The Jerusalem Question, 1917-1968. Stanford: Hoover Institution Press, 1971, s. 99. ISBN 0-8179-3291-7.
  4. Martin Gilbert: Jerusalem in the Twentieth Century. Pilmico, 1996, s. 254.
  5. British Broadcasting Corporation: Israel & the Palestinians: Key Maps (ang.). [dostęp 16 czerwca 2008].