Śnieżnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śnieżnica
Śnieżnica – widok z Łopienia.
Śnieżnica – widok z Łopienia.
Państwo  Polska
Pasmo Beskid Wyspowy
Wysokość 1006 m n.p.m.
Wybitność 346 m
Położenie na mapie Gorców, Pienin, Beskidu Sądeckiego
Mapa lokalizacyjna Gorców, Pienin, Beskidu Sądeckiego
Śnieżnica
Śnieżnica
Ziemia49°43′00″N 20°10′41″E/49,716667 20,178056
Widok z Mogielicy
Ćwilin i Śnieżnica (po prawej)
Śnieżnica, widok z Porąbki
Widok z Potaczkowej

Śnieżnica (1006 m[1]) – zalesiony szczyt górski w Beskidzie Wyspowym.

Topografia[edytuj]

Wznosi się ponad miejscowościami: Kasina Wielka, Gruszowiec, Dobra, Porąbka i Wola Skrzydlańska. Od pobliskiego Ćwilina oddzielona jest głęboką przełęczą Gruszowiec. Śnieżnica ma trzy niemal równej wysokości, niezbyt wyróżniające się szczyty: główny, zwany Na Budaszowie, oraz położone na wschód od niego Wierchy i Nad Stambrukiem. Szczególnie dobrze wierzchołki te widoczne są z południowo-wschodniej strony. Najwyższy szczyt opada w północnym kierunku stromym zboczem, wznoszącym się ok. 500 m ponad doliną[1].

Przez Śnieżnicę oraz przełęcz Gruszowiec biegnie dział wodny pomiędzy Rabą i Dunajcem. Liczne potoki spływające z góry zasilają Kasiniankę i Stradomkę (zlewnia Raby), lub Łososinę i jej dopływ Porąbkę (zlewnia Dunajca)[1].

Nazewnictwo[edytuj]

Pod najwyższym szczytem Śnieżnicy znajduje się po północnej stronie zagłębienie, w którym bardzo długo zalega śnieg, dłużej niż na podobnej wysokości okolicznych szczytach. Stąd właśnie pochodzi nazwa góry. Pierwotnie szczyt nazywany był Śnieżną Górą. Najstarsza wzmianka o Śnieżnicy pochodzi z kodeksu małopolskiego opublikowanego w 1254 roku w języku starogermańskim. Figuruje w nim pod nazwą Snesna[2]. Nazwa używana dzisiaj utrwaliła się w XIV-XV wieku[3][4]. Materialnym świadectwem historycznym jest istniejący na głównym jej szczycie kamień graniczny z 1789 r., a na nim napis odnoszący się do Stanisława Małachowskiego. Na początku XX w. istniało na Śnieżnicy kilka kamieniołomów[5]. Przez miejscową ludność góra nazywana bywa też Widlatą Górą lub Widłakiem z powodu trzech wierzchołków[6].

Opis masywu[edytuj]

Na północno-zachodnich stokach Śnieżnicy, w Kasinie Wielkiej, znajduje się Stacja Narciarska „Śnieżnica” oraz zdegradowana w 2005 do roli przystanku, stacja PKP Kasina Wielka (obok niewielki cmentarz wojenny nr 364 - Kasina Wielka, z I wojny światowej). W podszczytowych partiach zboczy północnych utworzono w 1968 r. leśny rezerwat przyrody Śnieżnica dla zachowania buczyny karpackiej z bukami liczącymi sobie do 150 lat. Natomiast na południowo-zachodnich stokach znajduje się Młodzieżowy Ośrodek Rekolekcyjny na Śnieżnicy (stołówka, możliwość noclegu)[7].

Jan Nepomucen Rostworowski, znany XIX-wieczny podróżnik tak w 1813 pisał o Śnieżnicy: „Jako róża jest najpiękniejszą i najwonniejszą z kwiatów, tak i tę górę można uznać za najpiękniejszą ze swego układu, jako i z widoku i pięknego spaceru”.

Legendy[edytuj]

Na północnych stokach góry, poniżej jej najwyższego wierzchołka znajduje się wychodnia skalna. Poniżej niej częściowo zasypana jaskinia zwana Piwnicą. Wejście do niej trudno znaleźć, gdyż ukryte jest w gęstych buczynach. Związana jest z nią legenda, według której w jaskini znajduje się tunel prowadzący aż do góry Grodzisko. Podobno jeden z dawnych właścicieli ziemskich tych terenów, niejaki Pieniążek, zamiarując zbudować most łączący Śnieżnicę z Ciecieniem udał się do wróżki Siwulki pod Babią Górą, która poleciła mu najpierw rozciągnąć jedwabny sznur między tymi górami. Zamiar się nie udał, gdyż pasterze przecięli sznur[5].

Szlaki turystyki pieszej[edytuj]

szlak turystyczny niebieski – niebieski z Kasiny Wielkiej przez Śnieżnicę (1:45 h), przełęcz Gruszowiec i Ćwilin do Jurkowa
szlak turystyczny zielony – zielony z przełęczy Gruszowiec obok Młodzieżowego Ośrodka Rekolekcyjnego na Śnieżnicy (trawers Śnieżnicy) do połączenia ze szlakiem niebieskim.

Niedawno został poprowadzony szlak czarny na Śnieżnicę ze Skrzydlnej, przez Pieninki Skrzydlańskie oraz Porąbkę[8].

Przypisy

  1. a b c Beskid Wyspowy 1:50 000. Mapa turystyczna. Kraków: Wyd. Compass, 2006. ISBN 83-89165-86-4.
  2. Józefa Kobylińska. Zagórzanie. [dostęp 2012-07-15].
  3. Beskid Wyspowy – Ziemia obiecana Andrzej Matuszczyk [dostęp 27 Lipca 2012]
  4. Władysław Maciejczak: Mszana Dolna i okolice: Regionalny przewodnik monograficzny. Mszana Dolna: 2000. ISBN 83-913887-0-0 str. 235
  5. a b Matuszczyk Andrzej. Beskid Wyspowy. Część zachodnia. Wyd. PTTK, W-wa – Kraków, 1986. ​ISBN 83-7005-104-9
  6. Odkryj Beskid Wyspowy. [dostęp 2012-07-15].
  7. Góry Polski. W-wa. Kraków: Wyd. Kluszczyński, 2006. ISBN 83-7447-041-0.
  8. Odkryj Beskid Wyspowy [dostęp 29 Lipca 2012]

Linki zewnętrzne[edytuj]