33 Nyski Pułk Zmechanizowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
33 Pułk Zmechanizowany
Historia
Państwo

 Polska

Sformowanie

1956

Rozformowanie

1989

Nazwa wyróżniająca

Nyski

Tradycje
Rodowód

33 Nyski Pułk Piechoty

Kontynuacja

33 Ośrodek Materiałowo-Techniczny

Organizacja
Numer

JW 2903[1]

Dyslokacja

Nysa

Rodzaj sił zbrojnych

Wojska Lądowe

Rodzaj wojsk

Wojska zmechanizowane

Podległość

2 Warszawska Dywizja Zmechanizowana

33 Nyski Pułk Zmechanizowany (33 pz) – oddział Wojsk Zmechanizowanych Sił Zbrojnych PRL.

W IV kwartale 1956 roku 33 Nyski Pułk Piechoty w Nysie, przeformowany został w 33 Nyski Pułk Zmechanizowany. Równocześnie 7 Łużycka Dywizja Piechoty, w skład której wchodził 33 pp, przeformowana została na etat Dywizji Zmechanizowanej "B" i przemianowana na 2 Warszawską Dywizję Zmechanizowaną.

W 1989 rozformowana została 2 DZ wraz z podporządkowanymi jednostkami, w tym 33 pz. Na bazie 2 DZ zorganizowana została 2 Baza Materiałowo-Techniczna, a w miejsce 33 pz – 33 Ośrodek Materiałowo-Techniczny.

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

29 stycznia 1990 szef Głównego Zarządu Wychowania WP wydał wytyczne Nr 5 w sprawie dziedziczenia tradycji jednostek Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej przez jednostki wojskowe rozformowanej 20 Dywizji Pancernej. Zgodnie z tym dokumentem stacjonująca na Pomorzu Zachodnim 20 Warszawska Dywizja Pancerna im. marszałka Konstantego Rokossowskiego przeformowana została i przemianowana na 2 Warszawską Dywizję Zmechanizowaną. 68 Pułk Czołgów Średnich stacjonujący w Budowie i wchodzący w skład 20 DPanc, przeformowany został i przemianowany na 33 Pułk Zmechanizowany.

W 1995 roku na bazie 33 pz sformowana została 12 Złocieniecka Brygada Kawalerii Pancernej im. gen. Ludwika Kmicic-Skrzyńskiego.

W 2001 roku rozformowana została 12 BKPanc, a jej koszary zajęła 2 Brygada Zmechanizowana Legionów z Wałcza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Dobroński: 33 pułk piechoty. Warszawa: Oficyna wydawnicza „Ajaks”, 1994. ISBN 83-85621-49-0.
  • Z. Sawicki, J. Waszkiewicz, A. Wielechowski: Mundur i odznaki Wojska Polskiego; Wydawnictwo Bellona; Warszawa 1997.