3 Pomorska Dywizja Zmechanizowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
3 Dywizja Zmechanizowana
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1962
Rozformowanie 1988
Nazwa wyróżniająca Pomorska
Patron Romuald Traugutt
Tradycje
Rodowód 3 Pomorska Dywizja Piechoty
Kontynuacja 3 Brygada Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy płk Janusz Sieczkowski
Ostatni płk Jan Wójtowicz
Organizacja
Dyslokacja Lublin
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Wojska zmechanizowane
Podległość Warszawski Okręg Wojskowy
Skład Etat Nr 5/323-5/337
Romuald Traugutt, patron 3 DP

3 Pomorska Dywizja Zmechanizowana im. Romualda Traugutta (3 DZ) – związek taktyczny Wojsk Zmechanizowanych ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie zarządzenia Nr 023/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z 7 marca 1962 roku 3 Pomorska Dywizja Piechoty została przeformowana w 3 Pomorską Dywizję Zmechanizowaną[1] według etatów Nr 5/323-5/337 skadrowanej dywizji zmechanizowanej o stanie osobowym 2237 żołnierzy i 68 pracowników cywilnych[2].

W 1988 roku 3 DZ została przeformowana w 3 Bazę Materiałowo-Techniczną. W 1991 roku, w ramach planu odbudowy jednostek na tzw. „ścianie wschodniej”, rozpoczęto odtwarzanie 3 Dywizji Zmechanizowanej. Sformowano dowództwo dywizji oraz 7 Pułk Zmechanizowany. W 1993 roku ze względu na braki kadrowe i sprzętowe formowanie kolejnych jednostek zostało wstrzymane. W 1994 została sformowana 3 Brygada Zmechanizowana, która gotowość bojową osiągnęła w następnym roku.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • płk Janusz Sieczkowski (1962-1966)
  • płk Edward Mogielnicki (1966-1967)
  • płk Henryk Wysocki (1967-1968)
  • płk Filip Majewski (1968-1971)
  • płk Franciszek Fiutek (1971-1974)
  • płk Mieczysław Kędzia (1974-1977)
  • płk / gen. bryg. Kazimierz Bogdanowicz (1978-1983)
  • płk Jan Wójtowicz (1983-1988)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Puchała 2013 ↓, s. 276.
  2. Jerzy Kajetanowicz, Polska piechota w latach 1955–1963, Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych Nr 2 (128), Wrocław 2003, ISSN 1230-5243, s. 177.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska pancerne i zmechanizowane w latach 1955–1990, Poligon 2010, nr 3
  • Benon Miśkiewicz, Wojsko polskie w XX wieku, Poznań: wydawnictwo Kurpisz, 2006, ISBN 83-89738-76-7, OCLC 69270962.
  • Franciszek Puchała: Budowa potencjału bojowego Wojska polskiego 1945-1990. Obszary szpiegowskich działań. Warszawa: Fundacja „Historia i Kultura”, 2013. ISBN 978-83-11-12800-2.