33 Pułk Zmechanizowany (III RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 33 Pułku Zmechanizowanego Sił Zbrojnych RP. Zobacz też: 33 Pułk Zmechanizowany.
33 Pułk Zmechanizowany
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1990
Rozformowanie 1995
Tradycje
Rodowód 68 pułk czołgów
Kontynuacja 12 BKPanc
Organizacja
Dyslokacja Złocieniec
Rodzaj wojsk Wojska zmechanizowane
Podległość 2 Pomorska Dywizja Zmechanizowana

33 Pułk Zmechanizowany - dawny oddział zmechanizowany Sił Zbrojnych RP okresu transformacji ustrojowej.

Pułk zmechanizowany w Nysie[edytuj | edytuj kod]

W IV kwartale 1956 33 Nyski Pułk Piechoty w Nysie, przeformowany został w 33 Nyski pułk zmechanizowany. Równocześnie 7 Łużycka Dywizja Piechoty, w skład której wchodził 33 pp, przeformowana została na etat dywizji zmechanizowanej typu „B” i przemianowana na 2 Warszawską Dywizję Zmechanizowaną.

W 1989 rozformowana została 2 DZ wraz z podporządkowanymi jednostkami, w tym 33 pz. Na bazie 2 DZ zorganizowana została 2 Baza Materiałowo-Techniczna, a w miejsce 33 pz - 33 Ośrodek Materiałowo-Techniczny.

Pułk zmechanizowany w Budowie[edytuj | edytuj kod]

29 stycznia 1990 szef Głównego Zarządu Wychowania WP wydał wytyczne Nr 5 w sprawie dziedziczenia tradycji jednostek Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej przez jednostki wojskowe rozformowanej 20 Dywizji Pancernej. Zgodnie z tym dokumentem stacjonująca na Pomorzu Zachodnim 20 Warszawska Dywizja Pancerna im. Marszałka Konstantego Rokossowskiego przeformowana została i przemianowana na 2 Warszawską Dywizję Zmechanizowaną. 68 pułk czołgów średnich stacjonujący w Budowie i wchodzący w skład 20 DPanc, przeformowany został i przemianowany na 33 pułk zmechanizowany.

W 1995 roku na bazie 33 pz sformowana została 12 Złocieniecka Brygada Kawalerii Pancernej im. gen. Ludwika Kmicic-Skrzyńskiego.

W 2001 roku rozformowana została 12 BKPanc, a jej koszary zajęła 2 Brygada Zmechanizowana Legionów z Wałcza.

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

11 listopada 1992 roku 33 pz przyjął dziedzictwo tradycji[1][2]:

  • batalionów strzelców celnych Ziemi Wiskiej i Nurskiej (1794)
  • batalionu ochotników łomżyńskich (1794)
  • Gwardii Narodowej Łomżyńskiej (1807-1813)
  • batalionu Strzelców Celnych Kurpiów (1830-1831)
  • Polskiej Organizacji Wojskowej Ziemi Łomżyńskiej (1915-1918)
  • 33 pułku piechoty (1918-1944)

Żołnierze pułku w Budowie[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku
Oficerowie pułku

Organizacja pułku na początku lat 90.[edytuj | edytuj kod]

Podstawowy wóz bojowy pułku -(BWP-1)
  • Dowództwo i sztab
  • kompania łączności
  • pluton regulacji ruchu
  • 2 bataliony zmechanizowane
  • 2 bataliony czołgów
  • dywizjon artylerii samobieżnej
  • dywizjon przeciwlotniczy
  • bateria przeciwpancerna
  • kompania saperów
  • kompania rozpoznawcza
  • kompania zaopatrzenia
  • kompania remontowa
  • kompania medyczna
  • pluton chemiczny

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdzisław Sawicki: Mundur i odznaki Wojska Polskiego.... s. 104.
  2. Dobroński 1994 ↓, s. 50.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Dobroński: 33 pułk piechoty. Warszawa: Oficyna wydawnicza „Ajaks”, 1994. ISBN 83-85621-49-0.
  • Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek : materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r. : praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X.
  • Sawicki, Zdzisław: Mundur i odznaki Wojska Polskiego: czas przemian. Sawicki, Zdzisław. Warszawa: "Bellona", 1997. ISBN 83-11-08588-9.