Przejdź do zawartości

11 Dywizja Kawalerii Pancernej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
11 Dywizja Kawalerii Pancernej
Ilustracja
Oznaka rozpoznawcza 11 DKPanc
na mundur wyjściowy
(od 1 VII 2020)
Historia
Państwo

 Polska

Sformowanie

1945

Nazwa wyróżniająca

Lubuska

Patron

Król Jan III Sobieski

Tradycje
Święto

12 września

Nadanie sztandaru

3 września 2013

Rodowód

11 Dywizja Piechoty

Dowódcy
Pierwszy

gen. bryg. Adam Rębacz

Obecny

gen. dyw. Piotr Fajkowski

Działania zbrojne
Stabilizacja Iraku
Wojna w Afganistanie
Organizacja
Numer

JW 1588

Dyslokacja

Żagań

Rodzaj sił zbrojnych

Wojska Lądowe

Rodzaj wojsk

Wojska pancerne

Podległość

Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych[1]

Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Jan III Sobieski – patron 11 DKPanc
Budynek sztabu dywizji
Strzelanie poligonowe
Ćwiczenia dywizji
Żołnierze na poligonie

11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego (11 DKPanc) – związek taktyczny Wojska Polskiego, którego dowództwo stacjonuje w Żaganiu.

Historia dywizji

[edytuj | edytuj kod]

11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej wywodzi się w prostej linii od sformowanej w marcu i kwietniu 1945, w rejonie Łodzi 11 Dywizji Piechoty.

W marcu 1949 na bazie 11 Dywizji Piechoty, 6 Pułku Czołgów i 25 Pułku Artylerii Pancernej sformowana została 11 Zmotoryzowana Dywizja Piechoty. Dywizja weszła w skład 2 Korpusu Pancernego.

W 1950 dywizja przeformowana została w 11 Dywizję Zmechanizowaną.

4 września 1956 ukazał się rozkaz Ministra Obrony Narodowej o rozformowaniu 2 KPanc. i podporządkowaniu 11 DZ dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. Latem 1957 przeprowadzona została reorganizacja dywizji, a w kwietniu 1963 przeformowano ją w 11 Dywizję Pancerną.

W 1990 dywizja przeformowana została w 11 Dywizję Zmechanizowaną. We wrześniu 1991 dywizja utraciła nazwę wyróżniającą „Drezdeńska”.

13 lipca 1992 dywizja otrzymała nową nazwę wyróżniającą „Kawalerii Pancernej” oraz przyjęła dziedzictwo tradycji następujących wielkich jednostek pancernych:

10 Brygada Kawalerii 1937–1939,
10 Brygada Kawalerii Pancernej 1939–1942,
1 Dywizja Pancerna 1942-1947.

W tym czasie jej pełna nazwa brzmiała – 11 Dywizja Zmechanizowana Kawalerii Pancernej im. Jana III Sobieskiego.

11 września 1992 z nazwy dywizji wykreślono wyraz „Zmechanizowana” oraz dodano wyraz „Króla”. Od tego dnia pełna nazwa dywizji brzmiała – 11 Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego.

1 grudnia 1992 16 Batalion Saperów w Żarach przemianowany został na 11 Batalion Saperów. 5 października 2001 dywizja została podporządkowana dowódcy 2 Korpusu Zmechanizowanego, a 25 marca 2004 dowódcy Wojsk Lądowych.

1 września 2003 dywizja otrzymała kolejną nazwę wyróżniającą „Lubuska”. Po rozformowaniu 4 DZ i 5 DZ pozostała jedynym związkiem taktycznym Wojsk Lądowych stacjonującym na terenie woj. lubuskiego (w Skwierzynie stacjonuje 61 Skwierzyńska Brygada Rakietowa Obrony Powietrznej).

W 2006 ze struktury dywizji wyłączono 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy w m. Czerwieńsk. W jego miejsce dowódcy 11 DKPanc. podporządkowano 69 Pułk Przeciwlotniczy z Leszna.

Z dniem 30 czerwca 2007 rozformowano stacjonującą w garnizonie Wędrzyn 15 Wielkopolską Brygadę Kawalerii Pancernej im. gen. broni Władysława Andersa.

W grudniu 2010 r. Rada Powiatu Zgorzeleckiego nadała jednostce Odznakę honorową „Zasłużony dla Powiatu Zgorzeleckiego”[2][3].

W 2017 r. dwa bataliony czołgów Leopard z 11DKP przeniesiono z garnizonu Żagań do garnizonu Wesoła, natomiast stan osobowy został bez zmian. W zamian 11DKP otrzymała czołgi T72. Decyzja została skrytykowana m.in. przez byłego dowódcę 11DKP, gen. Waldemara Skrzypczaka jako rozbijanie jednostki i niszczenie jej potencjału odstraszania[4].

Święto dywizji obchodzone jest 12 września.

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 grudnia 2007)

[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 stycznia 2011)

[edytuj | edytuj kod]

Z dniem 1 stycznia 2011 dotychczasowy Klub Garnizonowy w Żaganiu został wyłączony z podporządkowania dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego i włączony do etatu Dowództwa 11 DKPanc, jako Klub Dywizyjny w Żaganiu.

28 kwietnia 2011 w Krośnie Odrzańskim dowódca 11 DKPanc, gen. dyw. Mirosław Różański przekazał, a pełniący obowiązki dowódcy 17 BZ, płk Tomasz Domański przyjął w podporządkowanie 5 bsap.

28 czerwca 2011 w Żaganiu dowódca 11 DKPanc, gen. dyw. Mirosław Różański przekazał, a komendant 4 Regionalnej Bazy Logistycznej we Wrocławiu, płk Marian Sękowski przyjął w podporządkowanie pododdziały logistyczne dywizji: 4 bzaop i 11 brem.

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 lipca 2011)

[edytuj | edytuj kod]

5 grudnia 2011 w Toruniu, w czasie centralnych uroczystości Święta Wojsk Rakietowych i Artylerii, dowódca 11 DKPanc, gen. bryg. Janusz Adamczak przekazał, a dowódca Wojsk Lądowych, gen. broni Zbigniew Głowienka przyjął w bezpośrednie podporządkowanie 5 Lubuski Pułk Artylerii. Zmiana podporządkowania 5 pa weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012[5].

15 grudnia 2011 w Czerwieńsku dowódca 11 DKPanc, gen. bryg. Janusz Adamczak przekazał, a zastępca szefa szkolenia Wojsk Lądowych, gen. bryg. Grzegorz Duda przyjął w podporządkowanie dowódcy Wojsk Lądowych 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy. Tego samego dnia w Lesznie odbyła się ceremonia pożegnania sztandaru 69 Leszczyńskiego Pułku Przeciwlotniczego, który został rozformowany do 31 grudnia 2011[6].

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 1 stycznia 2012)

[edytuj | edytuj kod]

17 października 2013 roku w Komendzie Ośrodka Szkolenia Poligonowego Wojsk Lądowych Orzysz w Bemowie Piskim, w trakcie odprawy rozliczeniowo-zadaniowej z kierowniczą kadrą Wojsk Lądowych generał broni Zbigniew Głowienka przekazał w podporządkowanie dowódcy 11 Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej: 4 Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy pod dowództwem pułkownika Mirosława Szweda i 23 Śląski Pułk Artylerii pod dowództwem pułkownika dyplomowanego Andrzeja Lorenca[7].

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 18 października 2013)

[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna dywizji (stan na dzień 11 listopada 2022)

[edytuj | edytuj kod]

Wykaz jednostek 11 Dywizji w latach 1944–2007

[edytuj | edytuj kod]
Oznaka rozpoznawcza 11 DKPanc do 30 VI 2020.

Odznaka pamiątkowa

[edytuj | edytuj kod]
Odznaka pamiątkowa

Odznaka o kształcie koła zębatego, z którego do góry wznosi się skrzydło husarskie, a w dole podstawa stylizowanej liczby 11. Na białym pierścieniu koła napis WIEDEŃ 1683 – JAN III SOBIESKI. Na koło zębate i liczbę 11 nałożono odznakę l Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka w postaci czarnego skrzydła husarskiego oraz złotego hełmu umieszczonego w okrągłej tarczy z tłem lakierowanym na pomarańczowo. Pierścień zębaty odznaki, obrysy skrzydła husarskiego i napisy w kolorze klasy odznaki.

Odznaka o wymiarach 49x29 mm, zaprojektowana przez Zygmunta Sadowskiego, wykonana została w pracowni grawerskiej Ryszarda Welgryna w Częstochowie. Pierwsze odznaki wręczono 11 stycznia 1990.

Żołnierze dywizji

[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy dywizji[8]:

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych. Dowództwo / Jednostki DG RSZ – Jednostki/instytucje bezpośrednio podległe [online], dgrsz.mon.gov.pl [dostęp 2017-11-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-08-09] (pol.).
  2. ↑ Odznaka honorowa dla „Czarnej Dywizji”. wp.mil.pl, 1 grudnia 2010. [dostęp 2013-07-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-03)].
  3. ↑ Odznaka honorowa dla „Czarnej Dywizji”. army.mil.pl, 1 grudnia 2010. [dostęp 2013-07-01].
  4. ↑ Macierewicz rozbija jednostkę wojskową, której bali się nawet Rosjanie, „Newsweek.pl”, 22 grudnia 2017 [dostęp 2017-12-24] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-25] (pol.).
  5. ↑ Święto artylerzystów. army.mil.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-14)]..
  6. ↑ Pancerniacy żegnają przeciwlotników.
  7. ↑ Pułki wzmocnią struktury dywizji. army.mil.pl, 18 października 2013. [dostęp 2013-10-29].
  8. ↑ Mąsior 2005 ↓.
  9. ↑ dostęp 2011-11-17. 11ldkpanc.mil.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-14)]..
  10. ↑ „Czarna Dywizja” ma nowego dowódcę... [online], web.archive.org, 30 czerwca 2017 [dostęp 2020-05-27] [zarchiwizowane z adresu 2017-06-30].
  11. ↑ 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej. Dowódca. 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej. [dostęp 2020-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-25)]. (pol.).
  12. 1 2 Biuro Bezpieczeństwa Narodowego, Awanse generalskie w Siłach Zbrojnych RP [online], Biuro Bezpieczeństwa Narodowego [dostęp 2020-08-12] (pol.).
  13. 1 2 Zmiana na stanowisku dowódcy Czarnej Dywizji [online], Wojsko-Polskie.pl [dostęp 2020-10-03] (pol.).
  14. ↑ Biuro Bezpieczeństwa Narodowego, Awanse generalskie w Siłach Zbrojnych RP [online], Biuro Bezpieczeństwa Narodowego [dostęp 2024-08-11] (pol.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Wiesław Chłopek, 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego. Zarys dziejów, Wydawnictwo „Chroma”, Żary 2005, wyd. I, ISBN 83-922412-3-1.
  • Zdzisław Sawicki: Mundur i odznaki Wojska Polskiego. Czas przemian. Warszawa: Bellona, 1997.
  • Wiesław Mąsior: Dowódcy dywizji Wojska Polskiego. Profesjonalne Forum Wojskowe. Serwis-militarny.net, 2005. [dostęp 2018-02-05].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=11_Dywizja_Kawalerii_Pancernej&oldid=79973095”