11 Pułk Zmechanizowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Pułk Zmechanizowany
Historia
Państwo  PRL
Sformowanie 15 sierpnia 1962 roku
Rozformowanie 20 listopada 1989 roku
Nazwa wyróżniająca Złotowski
Tradycje
Rodowód 11 Pułk Piechoty
Dowódcy
Ostatni ppłk dypl. Włodzimierz Zieliński
Działania zbrojne
Operacja Dunaj
Organizacja
Dyslokacja Krosno Odrzańskie
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Wojska zmechanizowane
Podległość 4 Pomorska Dywizja Zmechanizowana
Skład patrz tekst
Krosno Odrzańskie – w tym budynku funkcjonował sztab pułku

11 Złotowski Pułk Zmechanizowany (11 pz) – oddział Wojsk Zmechanizowanych Sił Zbrojnych PRL.

15 sierpnia 1962 roku 11 Pułk Piechoty został przeformowany w 11 Pułk Zmechanizowany. Jednostka wchodziła w skład 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Jana Kilińskiego i stacjonowała w garnizonie Krosno Odrzańskie.

4 października 1973 roku pułk otrzymał nazwę wyróżniającą "Złotowski"[1].

Pułk został rozformowany z dniem 20 listopada 1989 roku.

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy

  • mjr/ppłk dypl. Jerzy Błaszczak (1983-1987)
  • mjr/ppłk dypl. Włodzimierz Zieliński - od 1987 - do rozformowania pułku.

Oficerowie

Skład (lata 80. XX w)[edytuj | edytuj kod]

Podstawowy transporter pułku SKOT 2A
  • Dowództwo i sztab
    • 3 x bataliony zmechanizowane
      • 3 x kompanie zmechanizowane
      • bateria moździerzy 120mm
      • pluton plot
      • pluton łączności
    • batalion czołgów
      • 3 kompanie czołgów
      • pluton łączności
    • kompania rozpoznawcza
    • bateria haubic 122 mm
    • bateria ppanc
    • kompania saperów
    • bateria plot
    • kompania łączności
    • kompania zaopatrzenia
    • kompania remontowa
    • kompania medyczna
    • pluton chemiczny
    • pluton ochrony i regulacji ruchu

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz Nr 019/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 1973 roku w sprawie nadania jednostkom wojskowym historycznych nazw oraz imion zasłużonych działaczy partyjnych, żołnierzy oddziałów frontowych i partyzanckich, a także ustanowienia dorocznych świąt (Dziennik Rozkazów Ministra Obrony Narodowej Tajny Nr 10, poz. 26).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 4 Dywizja Piechoty - Zmechanizowana 1808-1994 : zarys dziejów. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08377-0.
  • J. Babula, Wojsko Polskie 1945-1989. Próba analizy operacyjnej, Wyd. Bellona, 1998 r., s. 354.
  • M. Jędrzejko, M.L. Krogulski, M. Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej, Wyd. von Boroviecky, Warszawa 2002 r., s. 322.