11 Pułk Zmechanizowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
11 Pułk Zmechanizowany
Ilustracja
Znak taktyczny malowany na pojazdach pułku
Historia
Państwo

 Polska

Sformowanie

15 sierpnia 1962

Rozformowanie

20 listopada 1989

Nazwa wyróżniająca

Złotowski

Tradycje
Rodowód

11 Pułk Piechoty

Dowódcy
Ostatni

ppłk dypl. Włodzimierz Zieliński

Działania zbrojne
Operacja Dunaj
Organizacja
Numer

JW 2849[1]

Dyslokacja

Krosno Odrzańskie

Rodzaj sił zbrojnych

Wojska lądowe

Rodzaj wojsk

Wojska zmechanizowane

Podległość

4 Pomorska Dywizja Zmechanizowana

Skład

patrz tekst

Krosno Odrzańskie – w tym budynku funkcjonował sztab pułku

11 Złotowski Pułk Zmechanizowany (11 pz) – oddział Wojsk Zmechanizowanych Sił Zbrojnych PRL.

15 sierpnia 1962 roku 11 Pułk Piechoty został przeformowany w 11 Pułk Zmechanizowany. Jednostka wchodziła w skład 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Jana Kilińskiego i stacjonowała w garnizonie Krosno Odrzańskie.

4 października 1973 roku pułk otrzymał nazwę wyróżniającą "Złotowski"[2].

Pułk został rozformowany z dniem 20 listopada 1989 roku.

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Oficerowie 11 Pułku Zmechanizowanego.

Dowódcy

  • mjr/ppłk dypl. Henryk Janusek ( - 1982)
  • mjr/ppłk dypl. Jerzy Błaszczak (1983-1987)
  • mjr/ppłk dypl. Włodzimierz Zieliński - od 1987 - do rozformowania pułku.

Skład (lata 80. XX w)[edytuj | edytuj kod]

Podstawowy transporter pułku SKOT 2A
  • Dowództwo i sztab
    • 3 x bataliony zmechanizowane
    • batalion czołgów
    • kompania rozpoznawcza
    • bateria haubic 122mm
    • bateria ppanc
    • kompania saperów
    • bateria plot
    • kompania łączności
    • kompania zaopatrzenia
    • kompania remontowa
    • kompania medyczna
    • pluton chemiczny
    • pluton ochrony i regulacji ruchu

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis zespołów archiwalnych Archiwum Wojskowego w Oleśnicy
  2. Rozkaz Nr 019/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 1973 roku w sprawie nadania jednostkom wojskowym historycznych nazw oraz imion zasłużonych działaczy partyjnych, żołnierzy oddziałów frontowych i partyzanckich, a także ustanowienia dorocznych świąt (Dziennik Rozkazów Ministra Obrony Narodowej Tajny Nr 10, poz. 26).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 4 Dywizja Piechoty - Zmechanizowana 1808-1994 : zarys dziejów. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08377-0.
  • J. Babula, Wojsko Polskie 1945-1989. Próba analizy operacyjnej, Wyd. Bellona, 1998 r., s. 354.
  • M. Jędrzejko, M.L. Krogulski, M. Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej, Wyd. von Boroviecky, Warszawa 2002 r., s. 322.