Earl Monroe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vernon Earl Monroe
Vernon Earl Monroe
rozgrywający
Pseudonim Black Jesus, Earl the Pearl
Data i miejsce urodzenia 21 listopada 1944
Filadelfia, USA
Obywatelstwo amerykańskie
Wzrost 191 cm
Masa ciała 84 kg
Kariera
Aktywność 1967 – 1980
Szkoła średnia John Bartram (Filadelfia, Pensylwania)
College Winston-Salem State University (1963–1967)
Draft 1967, numer: 2
Baltimore Bullets

Vernon Earl Monroe (ur. 21 listopada 1944 w Filadelfii) – amerykański koszykarz, występując na pozycji rozgrywającego.

Studiował na Winston-Salem State University. Jako pierwszoroczniak notował średnio 7,1 punktu, jako drugoroczniak 23,2, następnie 29,8, na ostatnim roku natomiast aż 41,5 punktu[1]. To właśnie wtedy poprowadził swoja uczelnię do mistrzostwa NCAA College Division, czyli późniejszej NCAA Division II. Został zaliczony do składu najlepszych zawodników dywizji drugiej NCAA, otrzymał także tytuły zawodnika roku oraz najlepszego gracza finałowej ósemki.

Do NBA trafił w 1967 roku, kiedy to został wybrany w drafcie z 2 numerem przez Baltimore Bullets. W pierwszym sezonie w NBA zdobył nagrodę dla debiutanta roku. W 1969 oraz 1971 roku wystąpił w NBA All-Star Game. Wraz z Bullets awansował też do ścisłego finału NBA w 1971 roku[2]. Niedługo po rozpoczęciu sezonu 1971/72, a dokładnie 10 listopada 1971 roku został wytransferowany do New York Knicks, w zamian za Mike'a Riordana i Dave'a Stallworthza[1]. Dzięki temu posunięciu Knicks awansowali na koniec rozgrywek do finału ligi. Tam byli zmuszeni uznać wyższość prowadzonych przez Westa oraz Chamberlaina Lakers. Knicks powetowali sobie jednak tę stratę już podczas kolejnych rozgrywek pokonując w finale zawodników z Los Angeles 4-1, czyli dokładnie takim samym rezultatem, jakim przegrali wcześniejszą batalię[2].

W kolejnych latach Nowojorczyków nie było już stać na finały ligi, Monroe zaliczył jednak jeszcze dwa występy w All-Star Game (1975, 1977). Karierę zakończył w 1980 roku. W 1990 roku został włączony do koszykarskiej galerii sław, natomiast 6 lat później znalazł się w gronie 50 najlepszych graczy w historii NBA. 1 grudnia 2007 Washington Wizards zastrzegli numer 10, z którym występował jeszcze w barwach Bullets.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

NCAA[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo NCAA Division II (1967)[3]
  • Laureat nagrody NCAA College Division Player of the Year (1967)
  • Zdobywca nagrody Elite Eight Most Outstanding Player (1967)[4]
  • Zaliczony do Elite Eight All-Tournament Team (1967)[4]
  • 2-krotnie zaliczany do składu All-American Disivion II First Team (1966-67)[5]
  • Zaliczony do Division II Men's Basketball 50th Anniversary All-Elite Eight Team (2006)[4]

NBA[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Earl Monroe Statistics (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Finals Champions and MVPs (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  3. NCAA Division II Championship History (ang.). ncaa.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  4. 4,0 4,1 4,2 Walt Frazier, Phil Jackson, Earl Monroe, Jerry Sloan Highlight NCAA Division II Men's Basketball 50th Anniversary All-Elite Eight Team (ang.). ncaa.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  5. All-America – Division II (1960's) (ang.). nabc.org. [dostęp 2 lipca 2014].
  6. Earl Monroe Bio (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  7. All-Star Showdown Helped Lift ABA (ang.). remembertheaba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  8. All-NBA Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  9. NBA Rookie of the Year Award Winners (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  10. All-Rookie Teams (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  11. 11,0 11,1 NBA Retired Numbers (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  12. The NBA's 50 Greatest Players (ang.). nba.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  13. Earl Monroe – Hall Of Famers (ang.). hoophall.com. [dostęp 2 lipca 2014].