Tim Duncan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tim Duncan
Ilustracja
San Antonio Spurs
Asystent trenera
Pełne imię i nazwisko Timothy Theodore „Tim” Duncan
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1976
Christiansted
Wzrost 211 cm
Masa ciała 116 kg
Kariera
Aktywność 1997–2016
Szkoła średnia St. Dunstan's Episcopal
College Wake Forest
Draft 1997, numer: 1
San Antonio Spurs
Duncan na linii rzutów wolnych w 2005.

Timothy „Tim” Theodore Duncan (ur. 25 kwietnia 1976 w Christiansted[1]) – amerykański koszykarz, pochodzący z Wysp Dziewiczych, występujący na pozycjach silnego skrzydłowego lub środkowego, pięciokrotny mistrz NBA, olimpijczyk. Po zakończeniu kariery zawodniczej trener koszykarski, obecnie asystent trenera San Antonio Spurs.

Przez całą zawodową karierę (19 sezonów) związany z zespołem San Antonio Spurs, grającym w lidze NBA. Pięciokrotny mistrz NBA, trzykrotny zdobywca nagrody dla najbardziej wartościowego zawodnika finałów NBA. Wygrał także nagrodę dla: debiutanta roku, dwukrotnie najbardziej wartościowego zawodnika sezonu. Był 14-krotnym uczestnikiem meczu gwiazd NBA, 14-krotnym członkiem pierwszego składu NBA i 10-krotnym członkiem pierwszego defensywnego składu[2].

Duncan na początku był pływakiem, a w koszykówkę zaczął grać w dziewiątej klasie po przejściu huraganu Hugo, który zniszczył basen olimpijski w Saint Croix. Szybko zaczął uczyć się na St. Dunstan's Episcopal High School i miał wspaniałą karierę na uczelni Wake Forest University, wygrywając nagrody: Naismith College Player of the Year, USBWA College Player of the Year i John Woodena na ostatnim roku. Po ukończeniu college wziął udział w NBA Draft 1997, w którym został wybrany z pierwszym numerem. Jego lista osiągnięć i przywództwo w pięciu mistrzowskich sezonach NBA ze Spurs w latach 1999, 2003, 2005, 2007 i 2014 spowodowały, że eksperci koszykówki uważają go za jednego z najlepszych silnych skrzydłowych w historii NBA.

Na parkiecie Duncan znany był ze swojej łagodnej i przemyślanej gry. Posiada dyplom z wyróżnieniem w zakresie psychologii i jest twórcą Tim Duncan Foundation w celu podniesienia jakości życia zdrowotnego i edukacji sportowej młodzieży w różnych częściach Stanów Zjednoczonych[3].

Poza koszykówką interesuje się motoryzacją, RPG Dungeons & Dragons[4], oraz kolekcjonowaniem mieczy i noży[5].

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Tim Duncan urodził się na niewielkiej wyspie Saint Croix, należącej do Wysp Dziewiczych Stanów Zjednoczonych. Ma dwie starsze siostry. Duncan, podobnie jak jego siostry, w dzieciństwie dużo pływał. W wieku 13 lat Tim okazał się jednym z najlepszych pływaków w Stanach na 400 metrów w stylu dowolnym. Jest wciąż rekordzistą wyspy na 50 i 100 metrów. Jego siostra Tricia reprezentowała Wyspy Dziewicze na igrzyskach w 1988[6]. Tim mógł zostać bardzo dobrym pływakiem, lecz w 1988 roku jego matka zachorowała na raka piersi i niedługo potem zmarła. Potem Hugo – niszczycielski huragan, zniszczył jedyny na wyspie basen o przepisowych wymiarach. Duncan stracił wtedy całkowicie motywację do pływania i poświęcił się koszykówce.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

NCAA[edytuj | edytuj kod]

W 1993, po ukończeniu szkoły średniej St. Dunstan's Episcopal w swoim rodzinnym Christiansted, zdecydował się na dołączenie do drużyny Demon Deacons na uniwersytecie Wake Forest.

W premierowym sezonie (1993-94) wystąpił we wszystkich 33 spotkaniach (32 w pierwszej piątce, 21 zwycięstw), osiągając średnio 9,8 punktu, 9,6 zbiórki oraz 3,76 bloku na mecz. Wake Forest awansowali do rozgrywek finałowych NCAA, ulegając w 2. rundzie Kansas 58-69.

W sezonie 1994-95 zagrał w 32 meczach (bilans zespołu 26-6), notując średnie 16,8 punktu, 12,5 zbiórki i 4,22 bloku. Demon Deacons zostali mistrzami konferencji ACC, awansując do krajowych playoffów, gdzie doszli do czołowej szesnastki (porażka z Oklahoma State 66-71). Został wybrany najlepiej broniącym graczem NCAA.

Sezon 1995-96 - już jako jeden z kapitanów drużyny - zakończył ze średnimi 19,1 punktu, 12,3 zbiórki oraz 3,75 bloku z 32 meczów (26 zwycięstw). Ustanowił rekord klubu, notując 10 bloków przeciwko Maryland (13 stycznia). Jego drużyna ponownie została mistrzem konferencji, dochodząc w finałach krajowych do 4. rundy, ale w decydującym meczu o awans do Final Four uległa późniejszym mistrzom NCAA, Kentucky, 63-83. Duncan wybrany został do pierwszej piątki NCAA (All-America First Team). Po raz drugi został wybrany najlepiej broniącym graczem rozgrywek.

W ostatnim sezonie uniwersyteckim (31 meczów, 24 wygrane) osiągnął średnio 20,8 punktu, 14,7 zbiórki (1. miejsce w NCAA) i 3,29 bloku na mecz. Był również liderem zespołu w asystach (98). Wake Forest dotarli do 2. rundy krajowych rozgrywek, ulegając w niej niżej rozstawionemu Stanford 66-72. Duncan został wybrany graczem roku przez wszystkie prestiżowe organizacje, stając się bezdyskusyjnym kandydatem do otrzymania pierwszego numeru w drafcie NBA 1997 roku. Został też - po raz 3. - wybrany najlepszym defensywnym graczem NCAA (rekord dzielony ze Staceym Augmonem i Shanem Battierem).

W ciągu 4 lat gry w NCAA zagrał we wszystkich 128 meczach Wake Forest, osiągając do dziś rekordowe 87 double-doubles (pobił 84 Ralpha Sampsona) oraz notując 481 bloków, które ówcześnie było 2. najlepszym wynikiem w historii (dziś czwartym). Został pierwszym graczem w historii NCAA, który zgromadził co najmniej 2000 punktów, 1500 zbiórek, 400 bloków i 250 asyst. W 127 meczach zaliczał co najmniej jeden blok.

Jego numer - 21 - został zastrzeżony przez Wake Forest.

NBA[edytuj | edytuj kod]

San Antonio Spurs, którzy w wyniku kontuzji swego lidera, gwiazdy ligi Davida Robinsona (zagrał jedynie 6 meczów) ponieśli w sezonie 1996-97 aż 62 porażki i zajęli 3. miejsce od końca, mieli spore szanse na wysoki numer w drafcie 1997. Drużynie z Teksasu, która przed feralnym okresem siedmiokrotnie z rzędu kwalifikowała się do playoffów (wygrywając średnio 55 meczów w sezonie) i uznawana była za jedną z najsilniejszych w stawce, dopisało jednak ogromne szczęście i wylosowała prawo do wyboru zawodnika jako pierwsza. W ten sposób najlepszy gracz uniwersytecki znalazł się w drużynie, z którą wkrótce miał zacząć odnosić regularne sukcesy.

W początkowym okresie swojej kariery tworzył razem z Davidem Robinsonem duet „Twin Towers”, czyli bliźniacze wieże. Klub prowadzony przez Duncana i Robinsona poprawił swoje wyniki o 36 wygranych meczów w stosunku do poprzedniego sezonu, sezon skończyli z wynikiem 56:26. Obydwaj zawodnicy grali w tym roku w Meczu Gwiazd, znaleźli się również w drugiej piątce obrońców ligi. Duncan był najlepszym strzelcem wśród pierwszoroczniaków, przodował także w blokach, zbiórkach i skuteczności rzutów.

Po zakończeniu kariery przez Robinsona stał się prawdziwym liderem zespołu, w którym współpracował z takimi graczami jak Manu Ginóbili, czy Tony Parker.

W latach 2002 oraz 2003 zdobył nagrodę NBA Most Valuable Player dla najlepszego zawodnika w sezonie zasadniczym. W sezonie 2002/2003 zdobył drugie mistrzostwo NBA, ostatnie w duecie z Davidem Robinsonem. W szóstym meczu finałów zabrakło mu dwóch bloków do uzyskania quadruple-double. Zdobył w tym meczu 21 punktów, 20 zbiórek, 10 asyst i 8 bloków. Do finału NBA powrócił w 2005 roku, pokonując po siedmiomeczowej batalii Detroit Pistons 4-3. Duncan zdobył również tytuł MVP finałów. 2 lata później pokonał w finale Cleveland Cavaliers 4-0 i zdobył swój 4 tytuł. Na kolejną okazję walki o największe trofeum musiał czekać do 2013 roku, kiedy przegrał z prowadzonymi przez LeBrona Jamesa Miami Heat 3-4. Zrewanżował się jednak rok później, pokonując Heat 4-1 i zdobywając swój piąty pierścień mistrzowski.

W swoim ostatnim meczu w karierze, który rozegrał 12 maja 2016 roku przeciwko Oklahoma City Thunder, zdobył 19 punktów i 5 zbiórek. 11 lipca 2016 roku ogłosił zakończenie kariery zawodniczej[7].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Duncan tyłem do Bena Wallace’a podczas jednego ze spotkań w 2005 roku.
Duncan podczas rozgrzewki przed NBA All-Star Game 2011.
Duncan i Tony Parker podczas rozgrzewki przed spotkaniem MagicSpurs w Orlando (grudzień 2010).

Stan na 15 kwietnia 2018, na podstawie[8][9], o ile nie zaznaczono inaczej.

NCAA[edytuj | edytuj kod]

NBA[edytuj | edytuj kod]

  • NBA FINAL CHAMP.png 5-krotny mistrz NBA (1999, 2003, 2005, 2007, 2014)
  • 6 występów w finałach NBA (1999, 2003, 2005, 2007, 2013, 2014)
  • MVP:
  • 15-krotny uczestnik Meczu Gwiazd NBA (1998, 2000–2011 2013, 2015)
  • Debiutant:
    • Roku NBA (1998)
    • miesiąca NBA (listopad 1997, kwiecień 1998)[12]
  • Wybrany do:
    • I składu:
    • II składu:
      • NBA (2006, 2008, 2009)
      • defensywnego NBA (1998, 2004, 2006, 2009, 2010, 2013, 2015)
    • III składu NBA (2010, 2015)
  • Zwycięzca Shooting Stars (2008)[13]
  • Laureat:
  • Lider:
    • sezonu zasadniczego pod względem:
      • zbiórek: 2001/02 (1042)
      • celnych rzutów:
        • z pola: 2001/02 (764)
        • osobistych: 2001/02 (560)
    • play-off w:
      • średniej bloków (2002, 2003)[14]
      • liczbie celnych rzutów wolnych (2003, 2005)[15]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie[16]

Statystyki w NBA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
   M Mecze   S5  Pierwsza piątka  MPG  Minuty na mecz
 FG%  Celność rzutów z pola  3P%  Celność rzutów „za 3”  FT%  Celność rzutów wolnych
 RPG  Zbiórki na mecz  APG  Asysty na mecz  SPG  Przechwyty na mecz
 BPG  Bloki na mecz  PPG  Punkty na mecz

Na podstawie Tim Duncan Statistics (ang.). Basketball-Reference.com. [dostęp 2016-06-21].

Sezon regularny[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1997/98 San Antonio 82 82 39,1 54,9% 0,0% 66,2% 11,9 2,7 0,7 2,5 21,1
1998/99 San Antonio 50 50 39,3 49,5% 14,3% 69,0% 11,4 2,4 0,9 2,5 21,7
1999/00 San Antonio 74 74 38,9 49,0% 9,1% 76,1% 12,4 3,2 0,9 2,2 23,2
2000/01 San Antonio 82 82 38,7 49,9% 25,9% 61,8% 12,2 3,0 0,9 2,3 22,2
2001/02 San Antonio 82 82 40,6 50,8% 10,0% 79,9% 12,7 3,7 0,7 2,5 25,5
2002/03 San Antonio 81 81 39,3 51,3% 27,3% 71,0% 12,9 3,9 0,7 2,9 23,3
2003/04 San Antonio 69 68 36,6 50,1% 16,7% 59,9% 12,4 3,1 0,9 2,7 22,3
2004/05 San Antonio 66 66 33,4 49,6% 33,3% 67,0% 11,1 2,7 0,7 2,6 20,3
2005/06 San Antonio 80 80 34,8 48,4% 40,0% 62,9% 11,0 3,2 0,9 2,0 18,6
2006/07 San Antonio 80 80 34,1 54,6% 11,1% 63,7% 10,6 3,4 0,8 2,4 20,0
2007/08 San Antonio 78 78 34,0 49,7% 0,0% 73,0% 11,3 2,8 0,7 1,9 19,3
2008/09 San Antonio 75 75 33,7 50,4% 0,0% 69,2% 10,7 3,5 0,5 1,7 19,3
2009/10 San Antonio 78 77 31,3 51,8% 18,2% 72,5% 10,1 3,2 0,6 1,5 17,9
2010/11 San Antonio 76 76 28,4 50,0% 0,0% 71,6% 8,9 2,7 0,7 1,9 13,4
2011/12 San Antonio 58 58 28,2 49,2% 0,0% 69,5% 9,0 2,3 0,7 1,5 15,4
2012/13 San Antonio 69 69 30,1 50,2% 28,6% 81,7% 9,9 2,7 0,7 2,7 17,8
2013/14 San Antonio 74 74 29,2 49,0% 0,0% 73,1% 9,7 3,0 0,6 1,9 15,1
2014/15 San Antonio 77 77 28,9 51,2% 28,6% 74,0% 9,1 3,0 0,8 2,0 13,9
2015/16 San Antonio 61 60 25,2 48,8% 0,0% 70,2% 7,3 2,7 0,8 1,3 8,6
Razem 1392 1389 34,0 50,6% 17,9% 69,6% 10,8 3,0 0,7 2,2 19,0

Play-offy[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1998 San Antonio 9 9 41,6 52,1% 0,0% 66,7% 9,0 1,9 0,6 2,6 20,7
1999 San Antonio 17 17 43,1 51,1% 0,0% 74,8% 11,5 2,8 0,8 2,6 23,2
2001 San Antonio 13 13 40,5 48,8% 100,0% 63,9% 14,5 3,8 1,1 2,7 24,4
2002 San Antonio 9 9 42,2 45,3% 33,3% 82,2% 14,4 5,0 0,7 4,3 27,6
2003 San Antonio 24 24 42,5 52,9% 0,0% 67,7% 15,4 5,3 0,6 3,3 24,7
2004 San Antonio 10 10 40,5 52,2% 0,0% 63,2% 11,3 3,2 0,8 2,0 22,1
2005 San Antonio 23 23 37,8 46,4% 20,0% 71,7% 12,4 2,7 0,3 2,3 23,6
2006 San Antonio 13 13 37,9 57,3% 0,0% 71,8% 10,5 3,3 0,8 1,9 25,8
2007 San Antonio 20 20 36,8 52,1% 64,4% 11,5 3,3 0,7 3,1 22,2
2008 San Antonio 17 17 39,2 44,9% 20,0% 62,6% 14,5 3,3 0,9 2,1 20,2
2009 San Antonio 5 5 32,8 53,2% 60,7% 8,0 3,2 0,6 1,2 19,8
2010 San Antonio 10 10 37,3 52,0% 50,0% 47,8% 9,9 2,6 0,8 1,7 19,0
2011 San Antonio 6 6 35,3 47,8% 62,5% 10,5 2,7 0,5 2,5 12,7
2012 San Antonio 14 14 33,1 49,5% 0,0% 70,7% 9,4 2,8 0,7 2,1 17,4
2013 San Antonio 21 21 35,0 47,0% 0,0% 80,6% 10,2 1,9 0,9 1,6 18,1
2014 San Antonio 23 23 32,7 52,3% 0,0% 76,0% 9,2 2,0 0,3 1,3 16,3
2015 San Antonio 7 7 35,7 58,9% 0,0% 55,9% 11,1 3,3 1,3 1,4 17,9
2016 San Antonio 10 10 21,8 42,3% 71,4% 4,8 1,4 0,2 1,3 5,9
Razem 251 251 37,3 50,1% 14,3% 68,9% 11,4 3,0 0,7 2,3 20,6

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tim Duncan Q&A, slamduncan.com, 25 stycznia 2008.
  2. Tim Duncan, basketball-reference.com,20 maja 2008.
  3. Tim Duncan – Bio, nba.com, 25 sierpnia 2007
  4. 12 Famous People Who Play D&D, Tribality, 12 maja 2015 [dostęp 2017-07-24].
  5. Mary Caithn Scott, Tim Duncan’s Top 5 Geeky Tendencies, „San Antonio Current” [dostęp 2017-07-24] (ang.).
  6. Tricia Duncan Biography and Olympic Results, Sports-Reference.com [dostęp 2011-05-13] (ang.).
  7. TIM DUNCAN ANNOUNCES RETIREMENT (ang.). nba.com. [dostęp 2016-07-11].
  8. Tim Duncan (ang.). Basketball-Reference.com. [dostęp 2014-05-21].
  9. Tim Duncan – realgm.com (ang.). realgm.com. [dostęp 2016-04-04].
  10. National Collegiate Basketball Hall of Fame - Players (ang.). collegebasketballexperience.com. [dostęp 15 kwietnia 2018].
  11. a b NBA Players of the Month (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  12. NBA Rookies of the Month (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  13. Team San Antonio Wins 2008 Haier Shooting Stars (ang.). NBA.com. [dostęp 2014-05-21].
  14. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Blocks Per Game (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 7 kwietnia 2018].
  15. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Free Throws (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 24 marca 2018].
  16. All-Time USA Basketball Men's Roster // D (ang.). usabasketball.com. [dostęp 2014-05-21].
  17. THIRD MEN'S GOODWILL GAMES -- 1994 (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  18. USA Basketball Annual Awards (ang.). usab.com. [dostęp 2 lipca 2014].
  19. 2003 FIBA Americas Championship (ang.). latinbasket.com. [dostęp 18 kwietnia 2018].