Don’t Think Twice, It’s All Right

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Don’t Think Twice, It’s All Right
Singel Boba Dylana
z albumu The Freewheelin’ Bob Dylan
Strona A

Blowin’ in the Wind

Wydany

sierpień 1963

Nagrywany

14 listopada 1962

Gatunek

country folk

Długość

3:40

Wydawnictwo

Columbia

Producent

John Hammond

Format

7″

Autor

Bob Dylan

Don’t Think Twice, It’s All Right (lub Don’t Think Twice, It’s Alright) – piosenka napisana przez Boba Dylana, którą nagrał w 1962 roku. Utwór wydano na jego drugim albumie The Freewheelin’ Bob Dylan (1963). Piosenka została wydana też na stronie B singla „Blowin’ in the Wind[1]. Jest to jeden z najbardziej popularnych utworów Dylana.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dylan skomponował tę piosenkę w momencie, w którym zorientował się, że Suze Rotolo, jego miłość z Nowego Jorku, wyjechała pod koniec 1962 roku do Włoch, co odebrał jako faktyczne zerwanie przez nią ich związku. Korzystając z pobytu w Londynie (nagrania do sztuki teatralnej), poleciał za nią do Rzymu, jednak nie spotkał jej tam, ponieważ ona zdążyła wyjechać już do Nowego Jorku.

Wszystkie wykonania Dylana miały ostry ton i jadowitość, nawet te ostatnie; być może myślał także o swojej byłej żonie, która rozwiodła się z nim w 1976 roku. Natomiast wykonania artystów interpretujących jego kompozycję, z reguły są bardzo łagodne i ignorują jego złośliwy ton.

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Piosenka jest utworem o końcu miłości. Mimo całej swojej subtelności i wyrafinowania poetyckiego, jest także niszcząco złośliwa. Dylan nawet zdecydował się na umieszczenie jako okładki fotografii ukazującej ich wspólny spacer po Nowym Jorku.

Chociaż jest to piosenka folkowa, to jednak zupełnie nietypowa ze względu na zręczne zrównoważenie tkliwości i gniewu, cierpienia i chłodu itd. Jednak ostatnie wersy utworu są już właściwie formą złośliwej zemsty. Dylan oskarża swoją kochankę o niedojrzałość, pragnienie jego duszy (chociaż on dał jej całe swoje serce) i wreszcie oskarża ją o największą zbrodnię – zabranie mu (czy zniszczenie) jego „drogocennego czasu”.

Muzyka[edytuj | edytuj kod]

Pierwowzorem utworu jest najprawdopodobniej ballada „Scarlet Ribbons for Her Hair”, którą poznał dzięki interpretacji „Who’s Gonna Buy You Ribbons (When I’m Gone) swojego kolegi Paula Claytona. Sam Dylan wskazał jeszcze drugie źródło pisząc w programie do Newport Folk Festival w 1963 roku, że „bez piosenki «Lone Green Valley» nie byłoby «Don’t Think Twice, It’s All Right»”.

Sesje[edytuj | edytuj kod]

14 listopada 1962 roku w Columbia Studio A w Nowym Jorku zrealizowano sesję nagraniową do albumu The Freewheelin’ Bob Dylan (wbrew nocie z okładki, piosenka jest wykonywana solowo, bez towarzyszenia zespołu). W październiku 1962 roku Dylan po raz pierwszy wykonał tę piosenkę publicznie w nowojorskiej kawiarni The Gaslight Cafe; nagrania zostały wydane na albumie Live at the Gaslight 1962 (2005). W marcu 1963 roku (przed ukazaniem się albumu) Dylan zarejestrował utwór u swojego wydawcy Witmark Music w Nowym Jorku; ta wersja ukazała się na albumie The Bootleg Series Vol. 7: No Direction Home: The Soundtrack (2005).

26 października 1963 muzyk wystąpił w nowojorskiej sali koncertowej Carnegie Hall, gdzie po raz pierwszy po ukazaniu się albumu The Freewheelin’ Bob Dylan wykonał publicznie piosenkę „Don’t Think Twice, It’s All Right”. Był to bardzo ważny koncert dla Dylana, ponieważ był to pierwszy jego występ, na który zaprosił swoich rodziców. Koncert został nagrany, a część materiału miała się ukazać na pierwszym koncertowym albumie Dylana, ale projekt został porzucony. 14 maja 1964 roku Dylan dokonał nagrań w telewizyjnym studiu Didsbury w Manchesterze (Anglia) dla programu Halleluiah (program nigdy nie został wyemitowany). 17 maja 1964 roku Amerykanin zagrał koncert w Royal Festival Hall w Anglii (zarejestrowany przez Pye Records).

17 lutego 1969 roku zrealizowano sesje nagraniowe do albumu Nashville Skyline (1969). Dylan zrealizował wówczas co najmniej 3 nagrania tej piosenki, ale nie ukazała się ona na tym albumie. Były to próby podjęte z Johnnym Cashem; Cash nagrał ten utwór na potrzeby swojego albumu.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Wersje innych wykonawców[edytuj | edytuj kod]

Wersja nagrana przez amerykański zespół The Four Seasons (jako wykonawca na okładce singla widniała nazwa The Wonder Who?, którą zespół wykorzystał wydając 4 single) została wydana na singlu, który w grudniu 1965 roku na kanadyjskiej liście przebojów „RPM” Top Singles dotarł do 1. pozycji[2]. W Stanach Zjednoczonych ich cover wydany na singlu znalazł się na 12. miejscu zestawienia „BillboarduHot 100[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bob Dylan – Blowin’ in the Wind | Releases | Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2020-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-01)].
  2. Image : RPM Weekly – Library and Archives Canada (ang.). bac-lac.gc.ca, 1965-12-20. [dostęp 2020-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-01)].
  3. Wayne Robins: Frankie Valli Q&A: Looking Back at 50 Years of The Four Seasons | Billboard (ang.). billboard.com, 2013-09-03. [dostęp 2020-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-01)].
  4. Hugues Aufray – Olympia 64 (1965, Vinyl) | Discogs (ang.). discogs.com. [dostęp 2020-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-01)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960–1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960–1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]