Desolation Row

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Desolation Row
Utwór Boba Dylana
z albumu Highway 61 Revisited
Wydany 30 sierpnia 1965
Nagrywany 4 sierpnia 1965
Gatunek folk
Długość 11:22
Twórca Bob Dylan
Producent Bob Johnston
Wydawnictwo Columbia Records

Desolation Row” – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego i wydana na albumie Highway 61 Revisited w sierpniu 1965 roku.

Historia i charakter utworu[edytuj]

"Desolation Row" jest prawdopodobnie jednym z najbardziej ponurych i fantasmagorycznych utworów Boba Dylana. Muzyk stworzył już kilka podobnych kompozycji, jednak w każdym z nich istniała chociażby minimalna szansa odkupienia i wyzwolenia. Ta piosenka nie daje już takiej szansy.

Dylan skomponował „Desolation Row” i napisał tekst w czasie nagrywania albumu Highway 61 Revisited. Pierwotne wersje utworu z sesji nagraniowej z 2 sierpnia (według pogłosek pierwsza wersja miała powstać 29 lipca) były wersjami elektrycznymi. Gdy wykonano acetat oryginalnej wersji albumu, na dziewiątej (ostatniej) pozycji znalazła się właśnie jedna z tych elektrycznych wersji. Dylan zastopował wydanie albumu i 4 sierpnia zaaranżował dodatkową sesję nagraniową tylko z gitarzystą Michaelem Bloomfieldem. Powstało siedem wersji kompozycji, tym razem w wersji akustycznej. Jednak żadna z nich również nie ukazała się na albumie. Ostatecznie utwór, który znalazł się na Highway 61 Revisited, powstał z połączenia fragmentów wersji 6 z 7 z sesji z 4 sierpnia.

Kompozycja ta wpisuje się w tradycję takich apokaliptycznych dzieł jak Lapis Lazuli Yeatsa, Skowyt (ang. Howl) Allena Ginsberga i tryptyk Hieronima Boscha.

Utwór ten jest także groteską. Dylan przekształca legendy naszej kultury w „jałowy sen rozpaczy”[1]. W tym karnawale groteski pojawiają się (oprócz samego Dylana) m.in. takie postacie jak Robin Hood, Albert Einstein, Romeo, Kopciuszek, miłosierny Samarytanin, garbus z Notre Dame, aktorka Bette Davis, poeci: Ezra Pound i T.S. Eliot.

Postacie te skrywają się we wszystkich ciemnych zakamarkach świata utworu, z którego nie ma ucieczki. Dylan dokonuje absurdalnego zabiegu, łącząc je w dziwaczne pary, jak np. seksofobiczna Ofelia i libertyński dr Filth (ang. nieczystość), Einstein i zazdrosny mnich (w dyskusji z serii „nauka kontra religia”) itd. Zmienia także charaktery postaci.

Rok 1965 był okresem, w którym oskarżenia Dylana o porzucenie tworzenia pieśni protestu osiągnęły apogeum. Tymczasem „Desolation Row” jest najpotężniejszym protestem ze wszystkich „protest songów” Dylana i z całego kręgu subkultury rockowej.

W 1966 r. krytyk muzyczny i dziennikarz Nat Hentoff przeprowadził z Dylanem wywiad dla miesięcznika Playboy w dość farsowym tonie. Na pytanie „co zrobiłby, gdyby został wybrany prezydentem”, Dylan odparł, że „natychmiast poprawiłby „The Star-Spangled Banner” (hymn Stanów Zjednoczonych „Gwiaździsty sztandar”) i mali uczniowie zamiast zapamiętywania „America the Beautiful”, uczyliby się na pamięć „Desolation Row”.

Jednym ze źródeł, które wpłynęły na Dylana, mogła być dawna piosenka „The Clown's Baby”, która znalazła się w zbiorze Johna A. Lomaxa Songs of the Cattle Trail and Cow Camp z 1919 roku. Jest to najpewniej piosenka pochodzenia amerykańskiego i została przypisana niejakiej Margaret Vandergrift, chociaż zapewne była ona tylko wykonawczynią tej piosenki dla Lomaxa.

Kolejnym źródłem może być także powieść Desolation Angels Jacka Kerouaca z 1965 roku.

Jednym z pewnych autobiograficznych elementów są „pocztówki z wieszania” (ang. postcards of the hanging). 15 czerwca 1920 roku tłum z Duluth w stanie Minnesota zlinczował trzech Afroamerykanów: Eliasa Claytona, Elmera Jacksona i Isaaca McGhie, którzy przybyli do miasta jako pracownicy cyrku John Robinson Show Circus. 14 czerwca, na podstawie oskarżenia przez białego nastolatka, że zgwałcili oni jego dziewczynę, zostali aresztowani, chociaż natychmiast wydało się, że oskarżenie było kłamstwem. Dzień później wyciągnięto ich z więzienia i powieszono. Było wówczas w zwyczaju, że z takich wydarzeń robiono pocztówki, które następnie sprzedawano. Ponieważ dzieciństwo Dylana upłynęło właśnie w okolicy Duluth, zapewne natrafił on na jedną z tych pocztówek[2].

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór[edytuj]

Poniżej wyszczególniono wszystkie koncerty Boba Dylana do końca 1999 roku, na których wiadomo (z nagrań lub spisów), że wykonywał „Desolation Row”.

1965[edytuj]

1966[edytuj]

Tournée po Australii i Europie

1974[edytuj]

Tournée po Ameryce z The Band (pocz. 3 stycznia 1974)

1984[edytuj]

Europejskie tournée 1984 (pocz. 28 maja 1984)

1986[edytuj]

Tournée Prawdziwe wyznania (pocz. 5 lutego 1986;

1987[edytuj]

Tournée Świątynie w płomieniach (pocz. 5 września 1987)

1990[edytuj]

Nigdy nie kończące się tournée (pocz. 7 czerwca 1988)
Wiosenne tournée po Ameryce Północnej
Europejskie tournée Letni Festiwal (pocz. 27 czerwca 1990
Późnoletnie tournée po Ameryce Północnej (pocz. 12 sierpnia 1990
Jesienne tournée po USA (pocz. 11 października 1990)

1991[edytuj]

Drugie Fastbreak Tour (pocz. 29 stycznia 1991)
Wiosenne tournée po USA (pocz. 19 kwietnia 1991)
Jesienne tournée po USA (pocz. 24 października 1991)

1992[edytuj]

Australijskie tournée (pocz. 18 marca 1992)
Wiosenne amerykańskie tournée po Zachodnim Wybrzeżu (pocz. 22 kwietnia 1922)
Tournée Europejski letni festiwal (pocz. 26 czerwca 1992)
Późnoletnie tournée po Ameryce Północnej (pocz. 17 sierpnia 1992)
Jesienne tournée po USA (pocz. 9 października 1992)

1993[edytuj]

Zimowe tournée po Europie (pocz. 5 lutego 1993)
Wiosenne tournée po USA (pocz. 12 kwietnia 1993)
Europejskie letnie tournéee (pocz. 12 czerwca 1993)
Jesienne tournée po USA z Santaną (pocz. 20 sierpnia 1993)

1994[edytuj]

Letnie tournèe po USA (pocz. 10 sierpnia 1994)
Jesienne tournée po USA (pocz. 1 października 1994)
MTV Unplugged
  • 17 listopada 1994 – akustyczny koncert w Sony Music Studios, w Nowym Jorku; ukazał się dopiero na DVD z zestawem utworów nagranych 17 i 18 listopada.

1995[edytuj]

Europejskie wiosenne tournée (pocz. 11 marca 1995)
Wiosenne tournée po USA (pocz. 10 maja 1995)
  • 22 maja 1995 – koncert w The Warfield Theater, w San Francisco w Kalifornii, USA
  • 26 czerwca 1995 – koncert na RFK Stadium w Waszyngtonie, w Dystrykcie Columbii w USA
Letnie europejskie tournée (pocz. 29 czerwca 1995)
Tournée Raj utracony (pocz. 7 grudnia 1995)
  • 13 grudnia 1995 – koncert w Stabler Arena na Leigh University, w Bethlehem w Pensylwanii, USA
  • 17 grudnia 1995 – koncert w Electric Factory, w Filadelfii w Pensylwanii, USA

1996[edytuj]

Wiosenne tournée po USA i Kanadzie (pocz. 13 kwietnia 1996)
  • 20 kwietnia 1996 – koncert w State Theater, w Portland w stanie Maine, USA
  • 23 kwietnia 1996 – koncert w Hutchins Concert Hall w Maine Center for the Performing Arts, na University of Maine w Orono, w stanie Maine, USA
  • 28 kwietnia 1996 – koncert w Concert Hall w Toronto, w prow. Ontario w Kanadzie
  • 10 maja 1996 – koncert w Warner Theatre w Civic Center, w Erie w stanie Pensylwania, USA
  • 12 maja 1996 – koncert w Alumni Hall na University of Western Ontario, w London w prow. Ontario, w Kanadzie
Letnie europejskie tournée (pocz. 15 czerwca 1996)

1997[edytuj]

Wiosenne tournée po USA i Kanadzie (pocz. 31 marca 1997)

1998[edytuj]

Zimowe tournée po USA (pocz. 13 stycznia 1998)
Letnie europejskie tournée (pocz. 30 maja 1998)
Tournée po Australii i Nowej Zelandii (pocz. 19 sierpnia 1998)
Tournée po Zachodnim Wybrzeżu USA z Jimem Morrisonem (pocz. 17 września 1998)
Jesienne tournée po USA i Kanadzie (pocz. 15 października 1998)
  • 26 października 1998 – koncert w Market Square Arena w Indianapolis, w stanie Indiana

1999[edytuj]

Zimowe tournée po USA (pocz. 26 stycznia 1999)
  • 1 lutego 1999 – koncert w Tallahassee-Leon County Civic Center, w Tallahassee na Florydzie, USA
  • 9 lutego 1999 – koncert w Ervin J. Nutter Center na Wright State University, w Dayton w stanie Ohio, USA
  • 14 lutego 1999 – koncert w Joyce Center na Notre Dame University, w South Bend w stanie Indiana, USA
Wiosenne tournée po Europie (pocz. 7 kwietnia 1999)
Letnie tournée po USA z Paulem Simonem (pocz. 5 czerwca 1999)
  • 27 czerwca 1999 – koncert w Blockbuster Desert Sky Pavilion, w Phoenix w stanie Arizona, USA
  • 2 lipca 1999 – koncert na Race Track Infield, Canterbury Downs, Shakopee w Minneapolis, w stanie Minnesota, USA
  • 11 lipca 1999 – koncert w Bogart's, w Cincinnati w stanie Ohio, USA
  • 20 lipca 1999 – koncert w Pepsi Arena, w Albany w Nowy Jorku, USA
  • 23 lipca 1999 – koncert w Tweeter Center for Performing Arts, w Mansfield w stanie Massachusetts
  • 30 lipca 1999 – koncert w Jones Beach Theater w Jones Beach State Park, w Wantagh w stanie Nowy Jork
Jesienne tournèe z Paulem Simonem po USA (pocz. 2 września 1999)
Jesienne tournée z Philem Leshem i Przyjaciółmi (pocz. 26 października 1999)

Dyskografia i wideografia[edytuj]

Dyski

Wersje innych artystów[edytuj]

  • Dan Tillberg – Karlek Minus Noll (1982)
  • The Rockridge Synthetsizer Orchestra – Plays Classic Dylan Tracks (1997)
  • Manfred Maurenbrecher – Manfred Maurenbrecher (2001)
  • The Grateful DeadPostcards of the Hanging: Grateful Dead Perform the Songs of Bob Dylan (2002)
  • Robyn HitchcockRobyn Sings (2003)
  • Chris Smither – Train Home (2003)
  • My Chemical Romance – „Desolation Row” (2009)

Przypisy

  1. Oliver Trager. Keys to the Rain. Str. 138
  2. W 2003 roku odsłonięto w Duluth pomnik poświęcony temu tragicznemu wydarzeniu.

Bibliografia[edytuj]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ​ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ​ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ​ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj]