To jest dobry artykuł

Dwight Howard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dwight Howard
Ilustracja
Howard w barwach Atlanty Hawks (2016).
#39 Los Angeles Lakers
środkowy
Pełne imię i nazwisko Dwight David Howard
Pseudonim Thunder, DH12, Superman, Mr. Double Double
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1985
Atlanta
Wzrost 211 cm
Masa ciała 120 kg
Kariera
Aktywność od 2004
Szkoła średnia Southwest Atlanta Christian Academy
Draft 2004, numer: 1
Orlando Magic
  1. Mecze w lidze aktualne na 27 sierpnia 2019.
  2. Mecze w reprezentacji aktualne na 14 września 2019[1].
Strona internetowa

Dwight David Howard (ur. 8 grudnia 1985 w Atlancie) – amerykański koszykarz, występujący na pozycji środkowego, zawodnik Los Angeles Lakers.

Po ukończeniu szkoły średniej nie zdecydował się na podjęcie studiów i zgłosił się do draftu NBA, w którym został wybrany z pierwszym numerem przez Orlando Magic. Po ośmiu sezonach występów w Magic został wymieniony do Los Angeles Lakers. Po roku gry w Lakers postanowił podpisać kontrakt z Houston Rockets. W dalszych latach kariery grał jeszcze w Atlancie Hawks, Charlotte Hornets i Washington Wizards – w każdej z drużyn po jednym sezonie. W lipcu 2019 roku Wizards wymienili Howarda do Memphis Grizzlies, którzy wykupili jego kontrakt. W sierpniu tego samego roku podpisał umowę z Los Angeles Lakers.

Ośmiokrotnie brał udział w meczach gwiazd NBA i tyle samo razy był wybierany do najlepszych składów sezonu. W najlepszym defensywnie składzie sezonu znajdował się zaś pięciokrotnie. Trzy razy otrzymał także nagrodę dla najlepszego obrońcy sezonu. Pięciokrotnie był najlepszym zbierającym ligi (średnia na mecz), a dwukrotnie najlepszym blokującym. W 2008 zwyciężył w konkursie wsadów NBA.

Howard był członkiem kadry narodowej i olimpijskiej Stanów Zjednoczonych, w barwach której występował na Mistrzostwach Świata w Japonii (brązowy medal) i Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie (złoty medal). Był również członkiem kadry na Igrzyska Olimpijskie w Londynie, jednak z udziału w nich wyeliminowała go kontuzja.

Szkoła średnia[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do szkoły średniej Southwest Atlanta Christian Academy, gdzie jego ojciec pracował jako dyrektor sportowy[2]. Grę w szkolnej drużynie koszykówki rozpoczynał jako rozgrywający, lecz w związku z szybkim rośnięciem zmieniano mu pozycję na niskiego skrzydłowego, a następnie silnego skrzydłowego[3]. Rozgrywając przez cztery lata nauki łącznie 129 meczów, zdobywał średnio 16,6 punktu, 13,4 zbiórki oraz 6,3 bloku na mecz[2].

W ostatnim roku nauki wraz ze szkolną drużyną zdobył mistrzostwo stanu, notując przeciętnie 25 punktów, 18,3 zbiórki, 8 bloków, 3,5 asysty oraz 3 przechwyty na mecz[4]. Howard otrzymał wówczas nagrody dla najlepszego zawodnika szkół średnich: im. Jamesa Naismitha, Morgana Woottena oraz przyznawane przez Gatorade i McDonald’s[3]. W owym sezonie wystąpił również w meczu gwiazd szkół średnich, gdzie został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem spotkania (wspólnie z J.R.'em Smithem)[5]. W 2012 został wybrany jednym z 35 najlepszych zawodników w historii tychże meczów[6].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Orlando Magic (2004–2012)[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze lata (2004–2007)[edytuj | edytuj kod]

Howard wykonujący rzut wolny

Po ukończeniu szkoły średniej, Howard nie zdecydował się na rozpoczęcie studiów i zgłosił się do draftu NBA 2004[7], gdzie Orlando Magic wybrali go z pierwszym numerem przed będącym na drugim roku studiów Emeka Okaforem[8]. Jako numer na koszulce zdecydował się wybrać liczbę 12, ponieważ jego idol Kevin Garnett za czasów gry w Minnesota Timberwolves nosił numer 21, co jest odwróceniem dwunastki[9]. Howard dołączył do będących w kryzysie Magic, którzy zakończyli poprzedni sezon z wynikiem 21 zwycięstw; wcześniej też zespół stracił swojego lidera Tracy’ego McGrady’ego[3]. Howard, ukończył swój debiutancki sezon ze zdobywanymi średnio 12 punktami oraz 10 zbiórkami na mecz[10], ustanawiając przy tym kilka rekordów National Basketball Association. Stał się najmłodszym graczem w historii NBA, który zdobywał średnio double double w sezonie regularnym, najmłodszym, który zdobywał średnio więcej niż 10 zbiórek w sezonie oraz najmłodszym, który zanotował ponad 20 zbiórek w jednym meczu[11]. Jego osiągnięcia w pierwszym sezonie w NBA podkreślał fakt, że był pierwszym debiutantem, który przyszedł do NBA prosto po szkole średniej i wystąpił we wszystkich 82 spotkaniach zespołu[11]. Oprócz tego wziął też udział w meczu debiutantów z drugoroczniakami i został jednogłośnie wybrany do najlepszej piątki debiutantów[1]. Jednakże nie zdobył nagrody dla debiutanta roku, ustępując środkowemu Emeka Okaforowi z Charlotte Bobcats i rzucającemu obrońcy Benowi Gordonowi z Chicago Bulls[12].

Howard walczący o pozycje z JaVale McGeem z Washington Wizards

Podczas przerwy przed rozpoczęciem kolejnego sezonu, Howard przybrał prawie dziesięć kilogramów masy mięśniowej[3]. Jeden z trenerów Magic, będący wcześniej trenerem indywidualnym Shaquille O’Neala, Brian Hill, zdecydował, że Howard powinien przekształcić się z silnego skrzydłowego w środkowego[3]. Hill skoncentrował treningi z Howardem na grze pod koszem i defensywie, motywując go dodatkowo, że musi stać się ”prawdziwym środkowym”, aby jego zespół dotarł do playoffs[3]. 15 listopada 2005, w meczu u siebie przeciwko Charlotte Bobcats, Howard zdobył 21 punktów i 20 zbiórek, stając się najmłodszym zawodnikiem w historii NBA, który zanotował powyżej 20 punktów i 20 zbiórek w tym samym meczu[13]. Został wybrany do drużyny drugoroczniaków na Rookie Challenge 2006 podczas weekendu gwiazd NBA[1], a w dniu 15 kwietnia 2006, ustanowił nowy rekord kariery w liczbie zbiórek w jednym meczu, zdobywając przeciwko Philadelphii 76ers 26 zbiórek; dodając też 28 punktów był blisko jednej z niewielu zdobyczy w historii NBA 30-30[14]. Sezon zakończył ze średnio zdobywanymi, 15,8 punktu i 12,5 zbiórki na mecz[14], zajmując drugie miejsce w NBA w zbiórkach na mecz, ofensywnych zbiórkach i double double oraz szóste w procencie trafionych rzutów z gry[1]. Pomimo progresu statystycznego Howarda w porównaniu z poprzednim sezonem, Magic osiągnęli bilans 36-46 i drugi rok z rzędu nie dostali się do playoffs[15].

Howard, jako tzw. franchise player[a] Orlando zrobił kolejny krok do przodu w sezonie 2006-2007, w trzecim sezonie z rzędu występując we wszystkich 82 meczach sezonu zasadniczego[14]. 1 lutego 2007, po raz pierwszy w karierze został wybrany do meczu gwiazd, gdzie pełnił rolę rezerwowego w drużynie konferencji wschodniej[16]. Howard zakończył ten mecz ze zdobytymi 20 punktami i 12 zbiórkami[17]. Niecały tydzień później, w meczu przeciwko Toronto Raptors, Howard ustanowił nowy rekord kariery w liczbie zdobytych punktów w jednym meczu, notując ich 32[18]. Jednym z ważniejszych momentów jego kariery był dający Magic zwycięstwo i wykończony przez niego alley oop, 9 lutego w meczu w Amway Arena przeciwko San Antonio Spurs[19]. Podczas drogi do pierwszego w karierze udziału w playoffs, Howard pobił kolejny rekord kariery, zdobywając 14 kwietnia 2007 w meczu przeciwko Philadelphii 76ers 35 punktów[20]. Pod jego dowodzeniem, Magic zakwalifikowali się jak ósmy zespół konferencji wschodniej do playoffs NBA 2007, co było ich pierwszym awansem do rozgrywek poza sezonowych od 2003[21]. Jednakże, Magic odpadli już w pierwszej rundzie, przegrywając 4-0 z późniejszym uczestnikami finału konferencji, Detroit Pistons[22]. Howard zdobywał średnio 17,6 punktu i 12,3 zbiórki na mecz, przewodząc w lidze w łącznej sumie zanotowanych zbiórek, zajmując też drugie miejsce w skuteczności rzutów z gry i dziewiąte w blokach na mecz, zostając przy tym wybranym do trzeciego składu najlepszych zawodników NBA[23].

Lider corocznych mistrzów dywizji (2007-2010)[edytuj | edytuj kod]

Howard blokujący rzut Kobego Bryanta z Los Angeles Lakers

W sezonie 2007-2008, Howard po raz pierwszy w karierze został wybrany do pierwszej piątki drużyny konferencji wschodniej na mecz gwiazd, kończąc rozgrywki z najwyższą w lidze liczbą 69 double double w sezonie oraz ośmiokrotnie notując więcej niż 20 punktów i 20 zbiórek w jednym meczu[24][25]. 16 lutego 2008, wygrał konkurs wsadów NBA, zdobywając 78 procent głosów[26]. W tymże konkursie wykonał wsad z przyczepioną peleryną supermana, przez co zyskał pseudonim „Superman”[26]. Magic wraz z Howardem, zdobyli po raz pierwszy od 12 lat tytuł mistrzów dywizji oraz drugi rok z rzędu awansowali do playoffs[25]. W pierwszej rundzie trafili na Toronto Raptors, w serii z którymi, Howard trzykrotnie w pięciu meczach zdobywał powyżej 20 punktów i 20 zbiórek[27]. W całej serii zanotował on 91 zbiórek, więcej niż cały skład Toronto[28]. W następnej rundzie przeciwko Detroit Pistons, Magic przegrali pierwsze dwa mecze[29]. Zdobycie przez Howarda 20 punktów i 12 zbiórek w meczu numer trzy dały im zwycięstwo u siebie[30]. W tym samym tygodniu, Howard został pierwszy raz w karierze mianowany do najlepszego składu NBA, oraz drugiego składu obrońców[25]. Magic przegrali dwa kolejne mecze z Pistons i też całą serię wynikiem 4-1[31].

Po dziesięciu spotkaniach sezonu 2008–2009, Howard był liderem ligi w zdobywanych blokach na mecz (4,2) oraz zanotował w tym czasie pierwsze w karierze triple-double: 30 punktów, 19 zbiórek i 10 bloków[32]. Na półmetku sezonu, Howard nadal był liderem ligi w blokach oraz objął prowadzenie w kategorii zbiórek, a także był jednym z najlepszych zawodników w skuteczności rzutów z gry[33]. Zdobył on też rekordową liczbę 3,1 miliona głosów w wyborach do pierwszej piątki reprezentacji konferencji wschodniej na mecz gwiazd NBA 2009[34]. 25 marca 2009, Magic z Howardem na czele zdobyli drugi rok z rzędu tytuł mistrzów dywizji południowo-wschodniej[35], kończąc sezon z trzecim najlepszym w konferencji bilansem 59–23 i tym samym awansując do playoffs[36]. W dniu 21 kwietnia 2009, został najmłodszym zdobywcą nagrody dla najlepszego obrońcy rozgrywek, co było jego celem na tamten sezon[9]. Magic rozpoczęli playoffs bez kontuzjowanego pierwszego rozgrywającego zespołu – Jameera Nelsona[37]. W piątym meczu pierwszej rundy przeciwko Philadelphii 76ers, Howard zdobył rekordowe 24 punkty i 24 zbiórki, dając Magic prowadzenie w serii 3-2[38], którzy ostatecznie zakończyli ją w sześciu spotkaniach[39]. 6 maja 2009 został mianowany do pierwszego składu obrońców[40], a tydzień później do najlepszej piątki sezonu[41].

W drugiej rundzie playoffs, przeciwko broniącym tytułu Boston Celtics, Magic wygrali mecz piąty, po czym Howard publicznie zakwestionował taktykę trenera Stana Van Gundy'ego, mówiąc że powinien otrzymywać więcej piłek; w meczu numer sześć zdobył on 23 punkty i 22 zbiórki, przedłużając serię do siódmego spotkania[42]. Po pokonaniu Bostonu, Magic zwyciężyli 4-2 w serii z Cleveland Cavaliers, prowadzonymi przez ówczesnego MVP ligi LeBrona Jamesa[43]. W decydującym szóstym spotkaniu, Howard zdobywając 40 punktów ustanowił swój nowy rekord kariery, prowadząc Magic do pierwszych od 14 lat finałów NBA[44]. Ich przeciwnicy – Los Angeles Lakers zwyciężyli w pierwszych dwóch spotkaniach w Staples Center, jednakże to Magic zwyciężyli pierwszy mecz po przeniesieniu się serii do Orlando[45]. W czwartym meczu, Howard zanotował 21 zbiórek i rekordowe w finałach dziewięć bloków, lecz Magic przegrali po dogrywce[46]. Lakers wygrali także mecz numer pięć i zostali nowymi mistrzami NBA[47].

Przed sezonem 2009–2010, Magic dokonali paru zmian w składzie: wysyłając Hedo Türkoğlu do Toronto Raptors i pozyskując ośmiokrotnego uczestnika meczów gwiazd Vince Cartera z New Jersey Nets[48]. Tak jak w poprzednich dwóch sezonach, Magic dobrze rozpoczęli sezon, zwyciężając 17 z pierwszych 21 spotkań[49]. W tym też sezonie, Howard dwukrotnie był wybierany najlepszym graczem miesiąca konferencji wschodniej[50]. 21 stycznia 2010, Howard został wybrany do pierwszej piątki wschodu na mecz gwiazd NBA 2010[51]. Niedługo po zakończeniu sezonu regularnego, w którym to Magic zanotowali 59 zwycięstw i trzeci raz z rzędu wygrali swoja dywizję, Howard wygrał w drugim kolejnym roku nagrodę dla najlepszego obrońcy ligi[52]. Stał się on też pierwszym graczem w historii NBA, który był liderem ligi w zbiórkach i blokach dwa razy z rzędu[52]. W trakcie playoffs, Magic pokonali w czterech meczach zarówno Charlotte Bobcats i Atlantę Hawks, odpowiednio w pierwszej i drugiej rundzie[53]. W drodze do finałów NBA, Magic znów trafili na Boston Celtics, w starciu z którymi przegrali pierwsze trzy mecze, wygrywając dwa następne, lecz ostatecznie ulegli im w szóstym meczu[54].

Dwightmare (2010–2012)[edytuj | edytuj kod]

Howard w przygotowaniach do meczu

W sezonie regularnym 2010–2011, Howard notował rekordowe w karierze średnie w punktach i skuteczności z gry, jednak Magic nie byli w stanie czwarty rok z rzędu zwyciężyć w swojej dywizji[55]. Wygrali ją Miami Heat[56], a Magic z wynikiem 52 zwycięstw zakończyli sezon na czwartym miejscu w konferencji wschodniej[57]. Jednakże przegrali oni już w pierwszej rundzie playoffs z Atlantą Hawks[58]. W tymże sezonie, Howard był liderem ligi w liczbie fauli technicznych, kończąc też jedno spotkanie będąc wyrzuconym z boiska po dwóch takowych faulach[59].

Ze względu na lokaut w NBA, sezon regularny 2011–2012 został skrócony do 66 spotkań[60]. Niedługo po zakończeniu lokautu, Howard, który miał w kontrakcie zapisaną klauzule zezwalająca mu na zostanie po zakończeniu sezonu wolnym agentem, zażądał wymiany do New Jersey Nets, Los Angeles Lakers lub Dallas Mavericks[61]. Howard stwierdził, że choć pozostanie w Orlando byłoby dla niego korzystne, to zarząd Magic nie robił nic aby umożliwić mu walkę o mistrzostwo NBA[62].

Podczas gdy w opinii publicznej trwały dyskusje na temat jego przyszłości[63], w meczu przeciwko Golden State Warriors, Howard stawał na linii rzutów wolnych rekordowe 39 razy. Rozpoczynał mecz trafiając średnio tylko 42 procent tychże rzutów i łącznie sześćdziesiąt procent w całej karierze. Warriors celowo faulowali Howarda, wiedząc o jego słabej skuteczności, dzięki czemu pobił on rekord 34 oddanych rzutów wolnych należący do Wilta Chamberlaina od 1962 (Shaquille O’Neal oddał również 39 rzutów wolnych w drugim meczu finałów NBA 2000)[64]. Howard trafił 21 z 39 prób, kończąc zwycięski dla Magic 117-109 mecz z wynikiem 45 punktów i 23 zbiórek[64]. W dniu 24 stycznia 2012, Howard został najlepszym strzelcem w historii Magic, pobijając poprzedni rekord 10 650 punktów należący do Nicka Andersona[65].

Dzień przed zakończeniem okresu transferowego sezonu NBA 2011–2012, Howard oficjalnie zrzekł się praw do rezygnacji z kończącego się sezon później kontraktu i zobowiązał się pozostać w Magic w sezonie 2012–2013[66]. Wcześniej też prosił od transfer do New Jersey Nets, przez co Magic byli gotowi wymienić go do Nets, gdyby nie zrezygnował on z klauzuli, aby nie stracić go latem jako wolnego agenta[67]. W dniu 19 kwietnia 2012, agent Howard stwierdził, że podda się on operacji kręgosłupa, wyeliminowującej go z gry w reszcie sezonu 2011–2012 oraz z Igrzysk Olimpijskich 2012 w Londynie[68]. W trakcie przygotowań do następnego sezonu, Howard ponownie zażądał wymiany do Nets, mówiąc, że po sezonie 2012–2013 na pewno nie przedłuży z kontraktu z Orlando Magic[69][70].

Los Angeles Lakers (2012–2013)[edytuj | edytuj kod]

Howard wykonujący rzut wolny.

10 sierpnia 2012 Magic postanowili oddać go do Los Angeles Lakers, w wymianie która objęła także Philadelphię 76ers i Denver Nuggets[71]. Na oficjalnej konferencji prasowej Howarda, została opublikowana jego nowa koszulka z numerem 12, tym samym, który nosił w Magic[72]. Po tym wydarzeniu fani Magic zaczęli masowo palić koszulki z nazwiskiem Howarda[73].

Howard nie uprawiał koszykówki po swojej kwietniowej operacji przez kolejnych sześć miesięcy i do sezonu 2012/13 przystępował po zaledwie czterech tygodniach obozu treningowego i przygotowania przedsezonowego[74]. Mimo występu w tylko dwóch meczach przedsezonowych, był w stanie grać w meczu otwierającym sezon, przeciwko Dallas Mavericks. Zdobył w nim 19 punktów i miał 10 zbiórek, ale trafił tylko 3 z 14 rzutów osobistych i musiał zejść z boiska za sześć fauli, a Lakers przegrali 99-91[75]. Po pierwszych pięciu spotkaniach, z których drużyna z Los Angeles wygrała tylko jedno, zwolniony został trener Mike Brown[76], a na jego miejsce wybrano Mike’a D’Antoniego[77]. 4 stycznia 2013 Howard nabawił się kontuzji prawego barku podczas przegranego meczu 112-105 z lokalnymi rywalami, Los Angeles Clippers, przy starciu z Caronem Butlerem[78]. Mimo kontuzji, zagrał w kolejnym meczu, przeciwko Denver Nuggets, w którym wyrównał swój rekord kariery pod względem zebranych piłek (26 zbiórek)[79]. Opuścił jednakże trzy kolejne mecze z powodu tej kontuzji[80]. W połowie sezonu Lakers notowali rozczarowujący bilans 17-24[81]. Zdobywał 17,1 punktu przy 58,2% skuteczności, 12,3 zbiórki i 2,5 bloku, ale też 3,6 fauli i 3,2 straty na mecz, przy celności 50,2% z linii rzutów osobistych[82].

Howard był niezadowolony z powodu otrzymywania zbyt małej ilości podań oraz czuł, że Kobe Bryant rzuca za dużo[83]. W spotkaniu przeciwko Memphis Grizzlies, zdobył tylko 2 punkty i cztery zbiórki w 14 minut, przed odnowieniem się kontuzji ramienia[84]. Powrócił w kolejnym meczu, bez żadnych widocznych efektów kontuzji[85]. 30 stycznia, przez odnowioną kontuzję, musiał opuścić boisko w starciu z Phoenix Suns[86]. Opuścił trzy kolejne mecze[87]. Bryant stwierdził, że Howard „martwi się za bardzo” i [Howard] „nie chce nikogo zawieść” i naciskał na niego by grał przez ból, kiedy Pau Gasol był poza grą z kontuzją prawej stopy[88][89]. Po raz kolejny został wybrany do udziału w Meczu Gwiazd[90], w którym zdobył 9 punktów i miał 7 zbiórek[91].

Howard oddaje rzut półhakiem przeciwko Milwaukee Bucks

Podczas przerwy spowodowanej przez Mecz Gwiazd, Howard postanowił poświęcić się by mieć lepszą drugą połowę sezonu[92]. Przeszedł na zdrowszą dietę, eliminując z niej cukry, by być w lepszej kondycji, do ustabilizowania wysokiego poziomu gry w obronie i grania preferowanych przez D’Antoniego zagrań pick and roll[93]. Po Weekendzie Gwiazd wyglądał bardziej świeżo[94]. 23 lutego, stwierdził, że wciąż nie jest nawet blisko swoich potencjalnych możliwości[95]. Lakers z dziesięciu kolejnych meczów po Weekendzie Gwiazd wygrali osiem, a Howard zdobywał w nich średnio 15,5 punktu, 14,8 zbiórki i 2,6 bloku[96]. W swoim pierwszym, po transferze, meczu w Orlando, 12 marca, trafił 25 na 39 rzutów osobistych, ustanawiając tym samym rekordy Lakers pod względem ilości celnych i oddanych rzutów za 1 punkt, oraz wyrównał swój rekord NBA w tej drugiej kategorii[97]. 27 marca, w występie przeciwko Minnesota Timberwolves, Howard został pierwszym graczem, od Shaquille’a O’Neala z sezonu 1996/97, który zdobył przynajmniej 25 punktów, 15 zbiórek, 5 przechwytów i 5 bloków[98]. Lakers ostatecznie zajęli siódme miejsce w konferencji Wschodniej i awansowali do fazy play-off[99]. Tam jednak, bez kontuzjowanego Bryanta, odpadli w pierwszej rundzie, przegrywając z San Antonio Spurs 4-0[100]. W meczu nr 4, Howard został wyrzucony z boiska za dwa faule techniczne[101].

Howard zakończył sezon z najniższą średnią zdobywanych punktów od swojego drugiego roku w NBA oraz, drugi sezon z rzędu, trafiał poniżej 50% rzutów osobistych[102]. Był jednak liderem ligi pod względem zbiórek na mecz[103] i został sklasyfikowany na drugim miejscu pod względem celności rzutów z gry[104]. Mimo powrotu po operacji pleców, Howard opuścił zaledwie sześć meczów, wszystkie z powodu kontuzji barku[102]. Został wybrany do trzeciej piątki NBA[105]. Po sezonie został wolnym agentem i mógł otrzymać maksymalny kontrakt od Lakers na pięć lat, warty 118 milionów dolarów, lub od innej drużyny, na cztery lata, warty 88 milionów[102].

Houston Rockets (2013–2016)[edytuj | edytuj kod]

Na początku lipca 2013, Howard spotkał się z przedstawicielami Lakers, Dallas Mavericks, Houston Rockets, Golden State Warriors i Atlanta Hawks[106][107]. 13 lipca 2013 oficjalnie podpisał kontrakt z Rockets[108]. Po podjęciu przez niego decyzji, jego były kolega z drużyny, Steve Nash powiedział, że Howard nigdy nie chciał być Jeziorowcem[109]. W swoim pierwszym meczu, przeciwko Charlotte Bobcats, Howard zdobył 17 punktów i miał 26 zbiórek, przez co wyrównał rekord kariery, oraz dwa bloki[110]. 4 czerwca 2014 został wybrany do drugiej piątki All-NBA Team za sezon 2013/14[111].

Dalsza kariera (od 2016)[edytuj | edytuj kod]

12 lipca 2016 jako wolny agent podpisał trzyletni kontrakt z zespołem Atlanta Hawks na kwotę 70,5 miliona dolarów[112]. 20 czerwca 2017 w wyniku wymiany trafił do zespołu Charlotte Hornets[113]. 6 lipca 2018 został wysłany do Brooklyn Nets w zamian za Timofieja Mozgowa, prawa do Hamidou Diallo, wybór II rundy draftu 2021 oraz zobowiązania gotówkowe[114]. Następnie, jeszcze tego samego dnia został zwolniony[115]. 11 lipca 2018 został zawodnikiem Washington Wizards[116]. 6 lipca 2019 trafił w wyniku wymiany do Memphis Grizzlies[117]. 24 sierpnia został zwolniony[118]. Howard wystąpił w zaledwie 9 spotkaniach Washington Wizards. 29 sierpnia 2019 Howard podpisał niegwarantowaną umowę z Los Angeles Lakers[119].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Howard w barwach Los Angeles Lakers (2013).
Howard jako zawodnik Houston Rockets (marzec 2014).

Stan na 27 sierpnia 2019, na podstawie[120], o ile nie zaznaczono inaczej.

NBA[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Legenda
   M Mecze   S5  Pierwsza piątka  MPG  Minuty na mecz
 FG%  Celność rzutów z pola  3P%  Celność rzutów „za 3”  FT%  Celność rzutów wolnych
 RPG  Zbiórki na mecz  APG  Asysty na mecz  SPG  Przechwyty na mecz
 BPG  Bloki na mecz  PPG  Punkty na mecz

Na podstawie Basketball-Reference.com (ang.)
Stan na koniec sezonu 2018/19

Sezon regularny[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
2004/05 Orlando 82 82 32,6 52,0% 0,0% 67,1% 10,0 0,9 0,9 1,7 12,0
2005/06 Orlando 82 81 36,8 53,1% 0,0% 59,5% 12,5 1,5 0,8 1,4 15,8
2006/07 Orlando 82 82 36,9 60,3% 50,0% 58,6% 12,3 1,9 0,9 1,9 17,6
2007/08 Orlando 82 82 37,7 59,9% 0,0% 59,0% 14,2 1,3 0,9 2,1 20,7
2008/09 Orlando 79 79 35,7 57,2% 0,0% 59,4% 13,8 1,4 1,0 2,9 20,6
2009/10 Orlando 82 82 34,7 61,2% 0,0% 59,2% 13,2 1,8 0,9 2,8 18,3
2010/11 Orlando 78 78 37,6 59,3% 0,0% 59,6% 14,1 1,4 1,4 2,4 22,9
2011/12 Orlando 54 54 38,3 57,3% 0,0% 49,1% 14,5 1,9 1,5 2,1 20,6
2012/13 L.A. Lakers 76 76 35,8 57,8% 16,7% 49,2% 12,4 1,4 1,1 2,4 17,1
2013/14 Houston 71 71 33,7 59,1% 28,6% 54,7% 12,2 1,8 0,8 1,8 18,3
2014/15 Houston 41 41 29,8 59,3% 50,0% 52,8% 10,5 1,2 0,7 1,3 15,8
2015/16 Houston 71 71 32,1 62,0% 0,0% 48,9% 11,8 1,4 1,0 1,6 13,7
2016/17 Atlanta 74 74 29,7 63,3% 0,0% 53,3% 12,7 1,4 0,9 1,2 13,5
2017/18 Charlotte 81 81 30,4 55,5% 14,3% 57,4% 12,5 1,3 0,6 1,6 16,6
2018/19 Washington 9 9 25,6 62,3% 0,0% 60,4% 9,2 0,4 0,8 0,4 12,8
Razem 1035 1034 34,5 58,3% 9,5% 56,6% 12,7 1,5 0,9 2,0 17,4
Mecze Gwiazd 8 6 23,3 64,2% 15,4% 45,0% 8,8 1,5 0,6 1,1 12,1

Play-offy[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
2007 Orlando 4 4 41,8 54,8% 45,5% 14,8 1,8 0,5 1,0 15,3
2008 Orlando 10 10 42,1 58,1% 54,2% 15,8 0,9 0,8 3,4 18,9
2009 Orlando 23 23 39,3 60,1% 0,0% 63,6% 15,3 1,9 0,9 2,6 20,3
2010 Orlando 14 14 35,5 61,4% 51,9% 11,1 1,4 0,8 3,5 18,1
2011 Orlando 6 6 43,0 63,0% 0,0% 68,2% 15,5 0,5 0,7 1,8 27,0
2013 L.A. Lakers 4 4 31,5 61,9% 44,4% 10,8 1,0 0,5 2,0 17,0
2014 Houston 6 6 38,5 54,7% 62,5% 13,7 1,8 0,7 2,8 26,0
2015 Houston 17 17 33,8 57,7% 41,2% 14,0 1,2 1,4 2,3 16,4
2016 Houston 5 5 36,0 54,2% 0,0% 36,8% 14,0 1,6 0,8 1,4 13,2
2017 Atlanta 6 6 26,2 50,0% 63,2% 10,7 1,3 1,0 0,8 8,0
Razem 95 95 37,0 58,6% 0,0% 54,5% 13,8 1,4 0,9 2,5 18,4

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Howard podczas Igrzysk Olimpijskich w 2008.

5 marca 2006 roku Howard dołączył do reprezentacji Stanów Zjednoczonych na lata 2006–2008, z którą, w ramach przygotowań przed Mistrzostwami Świata w Japonii, wygrał wszystkie z pięciu rozgrywanych meczów[1]. Na owych mistrzostwach zdobyli zaś brązowy medal, a Howard we wszystkich dziewięciu spotkaniach wyszedł w pierwszej piątce[1].

Podczas Mistrzostw Ameryki w 2007 reprezentacja USA wygrała dziesięć spotkań i tym samym złoty medal, czym zapewniła sobie kwalifikację na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie (2008)[123]. Howard ośmiokrotnie znajdował się w pierwszej piątce, zdobywając średnio 10 punktów i 5,3 zbiórki na mecz, będąc też liderem zespołu w skuteczności rzutów z gry, z wynikiem 81,4 procent[123]. W finałowym meczu nad Argentyną trafił wszystkie ze swoich siedmiu rzutów, notując 20 punktów[124].

W 2008 był jednym z dwunastu członków reprezentacji Stanów Zjednoczonych na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie (2008), która zdobyła złoty medal, wygrywając wszystkie mecze[125]. W spotkaniach tych Howard zdobywał średnio 10,9 punktu i 5,8 zbiórki na mecz[125].

Howard był także początkowo w składzie reprezentacji Stanów Zjednoczonych na Igrzyska Olimpijskie w Londynie (2012)[126], jednak z powodu kontuzji[127], na owe igrzyska ostatecznie nie pojechał[128].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec – Dwight Sr był policjantem policji stanowej, pracując przy tym jako dyrektor sportowy w Southwest Atlanta Christian Academy[2]. Związek ze sportem miała również matka Howarda – Sheryl, która grała w drużynie koszykarskiej podczas studiów w Morris Brown College[2].

Zanim został wybrany w drafcie NBA 2004, twierdził, że chce „chwalić imię Boga w lidze NBA i na całym świecie”[129]. W 2004 wspólnie z rodzicami założył fundację The Dwight and Sheryl Howard Foundation, zajmującą się prowadzeniem zajęć pozalekcyjnych dla dzieci oraz organizowaniem obozów koszykarskich[130]. W 2009 Howard znalazł się na liście dziesięciu nominowanych do Jefferson Awards – nagrody przyznawanej m.in. sportowcom za działalność charytatywną[131].

18 listopada 2007 roku urodził się syn Howarda i jego byłej już wówczas partnerki, a zarazem tancerki Orlando Magic – Royce Reed[132]. W 2010 Howard złożył pozew o zasądzenie od Reed zadośćuczynienia w wysokości 551 606,74 dolarów z tytułu zniesławienia, twierdząc, że dyskredytowała go ona za pomocą Twittera i podczas jej występów w programie o żonach koszykarzy[133]. Ostatecznie doszli oni jednak później do porozumienia[134].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Tzw. franchise player to zawodnik, wokół którego klub decyduje się budować swój zespół.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Dwight Howard, www.usab.com [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  2. a b c d #11 Dwight Howard, web.archive.org, 16 sierpnia 2012 [dostęp 2019-09-14] [zarchiwizowane z adresu 2012-08-16].
  3. a b c d e f JockBio: Dwight Howard Biography, www.jockbio.com [dostęp 2019-09-14].
  4. Fine Line Websites & IT Consulting, The Draft Review, Dwight Howard, The Draft Review [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  5. Bob Bajek, NBA: How NBA Stars Fared in McDonald's All-American Gam, 28 marca 2012 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  6. Wilkins Honored as One of 35 Greatest McDonald's All Americans, Atlanta Hawks [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  7. High schooler Dwight Howard enters NBA draft (ang.). USA Today, 2004-04-12. [dostęp 2012-08-11].
  8. Complete selection results of the 2004 NBA Draft (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  9. a b Howard becomes youngest to win Defensive Player of the Year (ang.). NBA, 2009-04-21. [dostęp 2012-08-11].
  10. Dwight Howard bio (ang.). sbnation.com. [dostęp 2012-08-11].
  11. a b NBA Profile - Dwight Howard bio (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  12. Emeka Okafor Named 2004-05 NBA got milk? Rookie Of The Year (ang.). NBA, 2005-05-04. [dostęp 2012-08-11].
  13. Howard’s 20/20 (ang.). NBA, 2005-11-05. [dostęp 2012-08-11].
  14. a b c NBA Profile - Dwight Howard Career Stats and Totals (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  15. 2005-06 Division Standings (ang.). NBA, 2006. [dostęp 2012-08-11].
  16. 2007 NBA All-Star Game Box Score West 153, East 132 (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  17. East 132, West 153 (ang.). Real GM, 2007. [dostęp 2012-08-11].
  18. Bosh's 41 points power streaking Raptors past Magic (ang.). ESPN Internet Ventures. [dostęp 2012-08-11].
  19. Josh Cohen, Dan Savage: Savage & Cohen: Greatest Moment in Amway Arena History (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  20. Dan Gelston: Howard Carries Magic Past Sixers (ang.). NBA, 2007-04-14. [dostęp 2012-08-11].
  21. Mark Long: Magic Top Heat, Draw Pistons in First Round (ang.). NBA, 2007-04-19. [dostęp 2012-08-11].
  22. At a Glance 2007 (ang.). NBA, 2007-06-14. [dostęp 2012-08-11].
  23. Phoenix Duo Highlights All-NBA First Team (ang.). NBA, 2007-05-11. [dostęp 2012-08-11].
  24. Around the Association presented by T-Mobile: Feb. 13 (ang.). NBA, 2008-02-14. [dostęp 2012-08-11].
  25. a b c MVP Kobe Bryant Highlights All-NBA First Team (ang.). NBA, 2008-05-08. [dostęp 2012-08-11].
  26. a b John Schuhmann: All-Star Saturday Dwight (ang.). NBA, 2008-02-17. [dostęp 2012-08-11].
  27. Magic Eliminate Raptors and Move on to Conference Semifinals (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  28. Dave Feschuk: Nelson dangerous, Howard kills (ang.). Toronto Star, 2008-11-18. [dostęp 2012-08-11].
  29. 2008 NBA Playoffs Bracket (ang.). ESPN Internet Ventures. [dostęp 2012-08-11].
  30. Magic-Pistons Box Score (ang.). ESPN Internet Ventures. [dostęp 2012-08-11].
  31. Pistons pull away late to advance to 6th straight conference finals (ang.). ESPN Internet Ventures. [dostęp 2012-08-11].
  32. Michael Grange. O’Neal prepares for tall challenge. „Globe and Mail”, 2008-11-17. 
  33. NBA 2008-2009 REGULAR SEASON PLAYER STATS (ang.). [dostęp 2012-08-11].
  34. Howard tops balloting for 2009 NBA All-Star Game (ang.). NBA, 2009-02-10. [dostęp 2012-08-11].
  35. NBA Teams: Orlando Magic Records Year by Year. (ang.). [dostęp 2012-08-11].
  36. 2008-09 NBA Season Summary (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  37. Magic- Sixers (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  38. Magci 91 – Sixers 78 (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  39. Magic win series 4-2 (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  40. Howard, Bryant headline 2008-09 NBA All-Defensive First Team (ang.). NBA, 2008-05-09. [dostęp 2012-08-11].
  41. James a unanimous pick for All-NBA First Team (ang.). NBA. [dostęp 2012-08-11].
  42. Howard's 20-20 night forces Game 7 in Boston (ang.). ESPN Internet Ventures, 2009-05-14. [dostęp 2012-08-11].
  43. 2009 NBA Playoffs – Conference finals – Magic vs. Cavaliers (ang.). ESPN Internet Ventures. [dostęp 2012-08-11].
  44. Howard pours in 40 as Magic make 1st Finals appearance since '95 (ang.). ESPN Internet Ventures, 2009-05-30. [dostęp 2012-08-11].
  45. 2009 NBA Playoffs – Finals – Magic vs. Lakers (ang.). ESPN Internet Ventures. [dostęp 2012-08-11].
  46. Lakers rally in OT for commanding 3-1 series lead (ang.). ESPN Internet Ventures, 2009-06-11. [dostęp 2012-08-11].
  47. Magic prove no match as Kobe, Lakers claim 15th NBA crown (ang.). ESPN Internet Ventures, 2009-06-14. [dostęp 2012-08-11].
  48. 2009-10 Orlando Magic Transactions (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  49. 2009-10 Orlando Magic Schedule and Results (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  50. Dwight Howard (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  51. NBA announces All-Star starters (ang.). ESPN Internet Ventures, 2010-02-09. [dostęp 2012-08-11].
  52. a b Howard wins Kia Defensive Player of Year honors again (ang.). NBA, 2010-04-21. [dostęp 2012-08-11].
  53. 2009-10 Orlando Magic Roster and Statistics (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  54. 2010 NBA Playoffs Summary (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  55. 2010-11 Orlando Magic Roster and Statistics (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  56. Southeast Division Champions (ang.). Hoopsworld. [dostęp 2012-08-11].
  57. 2010-11 NBA Season Summary (ang.). Sports Reference LLC. [dostęp 2012-08-11].
  58. Joe Johnson scores 23 points as Hawks eliminate Magic (ang.). ESPN Internet Ventures, 2011-04-28. [dostęp 2012-08-11].
  59. Josh Robbins: Dwight Howard's technical foul in Game 1 of playoffs will stand as called (ang.). Orlando Sentinel, 2001-04-18. [dostęp 2012-08-11].
  60. Maciej Kwiatkowski: Koniec lokautu NBA. Liga wróci w święta! (pol.). WP.pl, 2011-11-26. [dostęp 2012-08-11].
  61. Marc Stein, Chad Ford: Sources: Nets chase Dwight Howard (ang.). ESPN Internet Ventures, 2011-12-14. [dostęp 2012-08-11].
  62. Brian Windhorst: Dwight Howard explains trade demands (ang.). ESPN Internet Ventures, 2011-12-12. [dostęp 2012-08-11].
  63. Marc Stein: Where Will Dwight Howard Land? (ang.). ESPN Internet Ventures, 2012-01-13. [dostęp 2012-08-11].
  64. a b Dwight Howard breaks FT attempts mark as Magic top Warriors (ang.). ESPN Internet Ventures, 2012-01-12. [dostęp 2012-08-11].
  65. Dwight Howard becomes Magic's all-time leading scorer in win (ang.). ESPN Internet Ventures, 2012-01-24. [dostęp 2012-08-11].
  66. Koniec okienka w NBA: Howard zostaje (pol.). WP.pl, 2012-03-15. [dostęp 2012-08-11].
  67. Ken Berger: Howard waives opt-out, agrees to stay in Orlando (ang.). CBS Interactive Inc., 2012-03-15. [dostęp 2012-08-11].
  68. Ric Bucher: Dwight Howard out for season (ang.). ESPN Internet Ventures, 2012-04-20. [dostęp 2012-08-11].
  69. Kyle Hightower: Magic GM: Howard has indeed reissued trade request (ang.). Yahoo Inc., 2012-07-02. [dostęp 2012-08-11].
  70. Adrian Wojnarowski: Dwight Howard: I'll re-sign with only one team (ang.). Yahoo Inc., 2012-07-02. [dostęp 2012-08-11].
  71. It's official: Howard dealt to Lakers in four-team trade (ang.). NBA, 2012-08-10. [dostęp 2012-08-11].
  72. Lakers Acquire Dwight Howard (ang.). Lakers.com, 2012-08-11. [dostęp 2012-08-11].
  73. Josh Barnett: Angry Orlando fans burn Dwight Howard Magic jerseys (ang.). USA Today, 2012-08-11. [dostęp 2012-08-11].
  74. Lakers' Dwight Howard still not all the way back (ang.). latimes.com. [dostęp 14 marca 2014].
  75. Revamped Mavericks slow down new-look Lakers in season opener (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  76. Lakers fire Mike Brown as coach (ang.). latimes.com. [dostęp 2012-12-29].
  77. Lakers Hire Mike D’Antoni (ang.). nba.com. [dostęp 2012-12-29].
  78. Dwight Howard, Pau Gasol out (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  79. Nuggets hang on late to send Lakers to 3rd straight loss (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  80. Dwight Howard back in lineup (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  81. Why do the Lakers continue to struggle? (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  82. NBA analyst Jeff Van Gundy blasts Dwight Howard (ang.). latimes.com. [dostęp 14 marca 2014].
  83. Dwight Howard trying to avoid 'circus' (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  84. Dwight Howard cleared to play (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  85. Lakers beat Jazz 102-84 to snap 4-game skid (ang.). nba.com. [dostęp 14 marca 2014].
  86. Notebook: Suns 92, Lakers 86 (ang.). nba.com. [dostęp 14 marca 2014].
  87. Celtics rout Lakers 116-95 for 6th straight win (ang.). nba.com. [dostęp 14 marca 2014].
  88. Kobe Bryant urges Dwight Howard (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  89. Pau Gasol sidelined indefinitely with tear in his right foot (ang.). latimes.com. [dostęp 14 marca 2014].
  90. 2013 NBA All-Star Rosters (ang.). nba.com. [dostęp 14 marca 2014].
  91. 2013 NBA All-Star Game Box Score. West 143, East 138 (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 14 marca 2014].
  92. Dwight Howard inspired by Kobe Bryant's dedication (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  93. Dwight Howard: I changed at break (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  94. Dwight Howard needs Kobe Bryant to keep pushing him (ang.). latimes.com. [dostęp 14 marca 2014].
  95. Dwight Howard on Getting Into Good Shape: ‘I’m Not Even Close’ (ang.). slamonline.com. [dostęp 14 marca 2014].
  96. Dwight Howard finally finding himself (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  97. Hacks and answered: Lakers' Dwight Howard buries Magic at line (ang.). latimes.com. [dostęp 14 marca 2014].
  98. Lakers record 22nd straight win over Wolves despite controversy (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  99. Lakers hold off Rockets, take West's 7th seed (ang.). nba.com. [dostęp 14 marca 2014].
  100. Spurs finish 4-game sweep, routing Lakers 103-82 (ang.). nba.com. [dostęp 14 marca 2014].
  101. Spurs Sweep Lakers: Dwight Howard Ejected In Game 4 Loss (ang.). huffingtonpost.com. [dostęp 14 marca 2014].
  102. a b c 2012-13 Lakers Report Card: Starting five (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  103. NBA Player Rebounds Statistics - 2012-13 (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  104. NBA Player Field Goal Shooting Statistics - 2012-13 (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  105. Bryant is on his 11th All-NBA first team (ang.). latimes.com. [dostęp 14 marca 2014].
  106. Report: Howard meets with Rockets, Hawks, Warriors (ang.). sports.yahoo.com. [dostęp 14 marca 2014].
  107. Lakers, Mavs meet with Howard (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  108. Howard Selects Houston in Free Agency (ang.). nba.com. [dostęp 14 marca 2014].
  109. Steve Nash says Dwight Howard never wanted to be a Laker (ang.). usatoday.com. [dostęp 14 marca 2014].
  110. Dwight Howard grabs 26 rebounds in debut as Rockets win (ang.). espn.go.com. [dostęp 14 marca 2014].
  111. Durant, LeBron headline 2013-14 All-NBA First Team (ang.). nba.com. [dostęp 2014-06-04].
  112. Agent: Howard, Hawks agree on 3 years, $70.5M [dostęp 2016-07-13].
  113. Hawks Acquire Plumlee, Belinelli In Dwight Howard Trade (ang.). nba.com. [dostęp 2017-06-21].
  114. Hornets Acquire Mozgov, Two Second-Round Draft Picks From Nets (ang.). nba.com. [dostęp 2018-07-10].
  115. Brooklyn Nets Complete Trade With Charlotte Hornets (ang.). nba.com. [dostęp 2018-07-10].
  116. Dwight Howard brings big presence down low for Wizards (ang.). nba.com. [dostęp 2018-07-14].
  117. Memphis Grizzlies complete trade with Washington Wizards (ang.). nba.com. [dostęp 2019-07-08].
  118. Memphis Grizzlies waive Dwight Howard (ang.). nba.com. [dostęp 2019-08-26].
  119. NBA: Dwight Howard oficjalnie w Los Angeles Lakers (pol.). canalplus.pl. [dostęp 2019-08-27].
  120. Profil na realgm.com (ang.). realgm.com. [dostęp 27 sierpnia 2019].
  121. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Rebounds Per Game (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 3 kwietnia 2018].
  122. NBA & ABA Year-by-Year Playoff Leaders and Records for Blocks Per Game (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 7 kwietnia 2018].
  123. a b MEN'S FIBA AMERICAS CHAMPIONSHIP 2007, www.usab.com [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  124. archive.fiba.com: 2007 FIBA Americas Championship, archive.fiba.com [dostęp 2019-09-14].
  125. a b Games of the XXIXth Olympiad -- 2008, www.usab.com [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  126. USA Basketball Announces 20 Finalists For 2012 U.S. Olympic Men’s Team, Los Angeles Clippers [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  127. Tony Manfred, An Ominous Sign That Dwight Howard's Back Injury Was Way Worse Than We Realized, 12 października 2012 (ang.).
  128. Games of the XXXth Olympiad -- 2012, www.usab.com [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  129. Darren Rovell, On a mission from God, 25 maja 2004 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  130. About us – Hope On The Hill [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  131. Past Award Recipients Jefferson Awards Multiplying Good, www.multiplyinggood.org [dostęp 2019-09-14].
  132. Tim Povtak: Howard faces paternity suit (ang.). Orlando Sentinel, 2008-03-29. [dostęp 2012-08-12].
  133. Dwight Howard goes after Royce Reed in California court to collect on Florida defamation judgment, LA Times Blogs - Ministry of Gossip, 25 kwietnia 2011 [dostęp 2019-09-14] (ang.).
  134. Dwight Howard -- Ends War With Famous Ex ... After Years Of Hatred, TMZ [dostęp 2019-09-14] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]