Zbigniew Dyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Dyka
Data i miejsce urodzenia 5 października 1928
Warszawa
Minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Okres od 23 grudnia 1991
do 17 marca 1993
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Poprzednik Wiesław Chrzanowski
Następca Jan Piątkowski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Zbigniew Stanisław Dyka (ur. 5 października 1928 w Warszawie) – polski polityk, adwokat, poseł na Sejm I kadencji, minister sprawiedliwości w latach 1991–1993.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej walczył w Szarych Szeregach. W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Z zawodu adwokat, był m.in. obrońcą części oskarżonych w tzw. sprawie połanieckiej[1].

Wielokrotnie wybierany do władz samorządu zawodowego, w tym do Naczelnej Rady Adwokackiej. Był m.in. wiceprezesem NRA, pełni funkcję rzecznika dyscypliny. Był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[2].

Od 1991 do 1993 sprawował mandat posła I kadencji wybranego z listy Wyborczej Akcji Katolickiej (jako członek Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego) w okręgu krakowskim. W rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej sprawował urząd ministra sprawiedliwości. Został odwołany na początku 1993.

Jego spóźnienie na głosowanie w sprawie wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej przyczyniło się do przegłosowania tego wotum jednym głosem w dniu 28 maja 1993. Według oficjalnej wersji miał podczas głosowania przebywać w toalecie[3].

W 2004 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Wysocki: Wiesław Łuka: zbrodnia połaniecka przeraża do dzisiaj. Trudno uwierzyć, że to się naprawdę wydarzyło. wp.pl, 31 sierpnia 2015. [dostęp 2018-12-24].
  2. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2018-12-24].
  3. Komórki rządzą politykami. gazeta.pl, 16 lutego 2006. [dostęp 2018-12-24].
  4. M.P. z 2004 r. nr 39, poz. 681

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]