Zbigniew Dyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Dyka
Data i miejsce urodzenia 5 października 1928
Warszawa
Data śmierci 30 kwietnia 2019
Minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Okres od 23 grudnia 1991
do 17 marca 1993
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Poprzednik Wiesław Chrzanowski
Następca Jan Piątkowski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Zbigniew Stanisław Dyka (ur. 5 października 1928 w Warszawie, zm. 30 kwietnia 2019[1]) – polski prawnik i polityk, adwokat, poseł na Sejm I kadencji, minister sprawiedliwości w latach 1991–1993.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej walczył w Szarych Szeregach. W 1952 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Z zawodu adwokat, był m.in. obrońcą części oskarżonych w tzw. sprawie połanieckiej[2].

Wielokrotnie wybierany do władz samorządu zawodowego, w tym do Naczelnej Rady Adwokackiej. Był m.in. wiceprezesem NRA, pełni funkcję rzecznika dyscyplinarngo. Był uczestnikiem prac związanego z solidarnościową opozycją Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[3].

Od 1991 do 1993 sprawował mandat posła I kadencji wybranego z listy Wyborczej Akcji Katolickiej (jako członek Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego) w okręgu krakowskim. Od grudnia 1991 w rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej zajmował stanowisko ministra sprawiedliwości, będąc jednocześnie prokuratorem generalnym. Został odwołany w marcu 1993.

Jego spóźnienie na głosowanie w sprawie wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej przyczyniło się do przegłosowania tego wotum jednym głosem 28 maja 1993. Według oficjalnej wersji miał podczas głosowania przebywać w toalecie[4].

W 2004 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Dyka. wyborcza.pl, 2 maja 2019. [dostęp 2019-05-02].
  2. Grzegorz Wysocki: Wiesław Łuka: zbrodnia połaniecka przeraża do dzisiaj. Trudno uwierzyć, że to się naprawdę wydarzyło. wp.pl, 31 sierpnia 2015. [dostęp 2018-12-24].
  3. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0. [dostęp 2018-12-24].
  4. Komórki rządzą politykami. gazeta.pl, 16 lutego 2006. [dostęp 2018-12-24].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 kwietnia 2004 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2004 r. nr 39, poz. 681).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]