Jerzy Stępień

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy prezesa TK. Zobacz też: Jerzy Stępień – samorządowiec.
Jerzy Stępień
Jerzy Stępień Od Solidarności do Samorządności.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 września 1946
Staszów
Prezes Trybunału Konstytucyjnego
Okres od 6 listopada 2006
do 25 czerwca 2008
Poprzednik Marek Safjan
Następca Bohdan Zdziennicki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Odznaka Honorowa za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa)

Jerzy Adam Stępień (ur. 7 września 1946 w Staszowie) – polski prawnik i polityk, senator I i II kadencji (1989–1993), wiceminister spraw wewnętrznych i administracji (1997–1999), sędzia Trybunału Konstytucyjnego w stanie spoczynku, a w latach 2006–2008 prezes TK. W latach 2016–2017 prezes Instytutu Lecha Wałęsy.

Życiorys[edytuj]

Syn Mariana[1]. W 1969 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1969–1971 odbył aplikację sądową. Od 1971 do 1973 był asesorem, od 1973 sędzią Sądu Powiatowego w Kielcach, a od 1975 Sądu Rejonowego. W latach 1979–1989 wykonywał zawód radcy prawnego.

W 1980 był współzałożycielem „Solidarności” w Regionie Świętokrzyskim, objął stanowisko wiceprzewodniczącego zarządu regionu. Należy do współautorów Posłania do narodów Europy Środkowej i Wschodniej. W stanie wojennym został internowany na okres roku. Pod koniec internowania tymczasowo aresztowany za sporządzenie odezwy skierowanej do członków zdelegalizowanego związku, następnie skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i na karę grzywny. Ponownie aresztowany w marcu 1984 w związku z dystrybucją wydawnictw drugiego obiegu, w lipcu tegoż roku postępowanie umorzono na mocy amnestii. Do końca lat 80. był aktywnym działaczem opozycji demokratycznej.

Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w grupie roboczej do spraw samorządu terytorialnego. W latach 1989–1993 zasiadał w Senacie I i II kadencji z województwa kieleckiego. W 1989 uzyskał mandat z listy Komitetu Obywatelskiego, w 1991 jako bezpartyjny kandydat z ramienia Porozumienia Obywatelskiego Centrum. W trakcie II kadencji przystąpił do Klubu Parlamentarnego Konwencja Polska. Przewodniczył Komisji Samorządu Terytorialnego i Administracji Państwowej Senatu, zasiadał w Komisji Konstytucyjnej Senatu oraz Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego[2]. Pełnił także funkcję Generalnego Komisarza Wyborczego (od 1990 do 1993).

W 1993 wstąpił do Partii Chrześcijańskich Demokratów. W latach 1997–1999 w rządzie Jerzego Buzka był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W czerwcu 1999 został wybrany przez Sejm na sędziego Trybunału Konstytucyjnego. 4 listopada 2006 prezydent RP powołał go na stanowisko prezesa TK, funkcję tę objął 6 listopada 2006 (był pierwszym prezesem tej instytucji bez tytułu naukowego profesora). 25 czerwca 2008 zakończył swoją kadencję sędziego i zarazem prezesa Trybunału Konstytucyjnego. Został później dyrektorem Instytutu Przestrzeni Obywatelskiej i Polityki Społecznej przy Uczelni Łazarskiego, a także wykładowcą i prorektorem tej uczelni[3].

We wrześniu 2016 zastąpił Mieczysława Wachowskiego na stanowisku prezesa Instytutu Lecha Wałęsy[4]. Funkcję tę pełnił do października 2017, zrezygnował z niej po przeprowadzeniu audytu w ILW[5].

W 2017 został członkiem rady programowej Archiwum im. Wiktora Osiatyńskiego[6].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2010)[7], Krzyżem Komandorskim Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (2008) i Złotym Krzyżem Zasługi (2006)[8].

Wyróżniony Brązowym Medalem Gloria Artis[3], złotą odznaką Podkarpackiego Stowarzyszenia Samorządów Terytorialnych[9], Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego (2015)[10], medalem Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości (Bene Merentibus Iustitiae) przyznawanym przez KRS[11], a także tytułami honorowego obywatela miast Włoszczowy (1999)[12] i Brzozowa (2009)[13].

W 2013 za działalność publiczną otrzymał Nagrodę Newsweeka im. Teresy Torańskiej[14].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]