Alfons Klafkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfons Klafkowski
Alfons Klafkowski
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1912
Poznań
Data i miejsce śmierci 10 lipca 1992
Poznań
Profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo międzynarodowe publiczne
Alma Mater Uniwersytet Poznański
Profesura 1962
Doktor honoris causa
(Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu – 1973)
(Uniwersytet Wrocławski – 1991)
Nauczyciel akademicki
uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Okres zatrudn. od 1945 do 1992
Rektor
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Okres spraw. 1956–1962
Poprzednik Jerzy Suszko
Następca Gerard Labuda
Prezes Trybunału Konstytucyjnego
Okres spraw. 1 grudnia 1985–1 grudnia 1989
Następca Mieczysław Tyczka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy
Inauguracja roku akademickiego 1958/1959

Alfons Klafkowski (ur. 2 sierpnia 1912 w Poznaniu, zm. 10 lipca 1992 w Poznaniu) – polski prawnik i polityk, prezes Trybunału Konstytucyjnego w latach 1985–1989.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia na Uniwersytecie Poznańskim (1935), w 1956 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1962 profesora zwyczajnego nauk prawnych. Bezpartyjny, należał do Stowarzyszenia PAX.

Od 1945 pracownik naukowo-dydaktyczny Uniwersytetu Poznańskiego, był m.in. kierownikiem Katedry Prawa Międzynarodowego Publicznego (1950–1968), prodziekanem (1950–1952) i dziekanem (1952–1955) Wydziału Prawa, rektorem (1956–1962), kierownikiem Instytutu Nauk Prawno-Ustrojowych (1968–1978).

W latach 1972–1976 i 1980–1985 był posłem na Sejm (VI i VIII kadencji). Od 1982 do 1985 był członkiem Rady Państwa, a od 1 grudnia 1985 do 1 grudnia 1989 sprawował, jako pierwszy, funkcję prezesa Trybunału Konstytucyjnego. W 1983 wybrany w skład Rady Krajowej PRON[1] i Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

13 kwietnia 1989 został przewodniczącym Państwowej Komisji Wyborczej i był nim w trakcie wyborów 4 czerwca.

W 1973 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu[2], a w 1991 Uniwersytetu Wrocławskiego[3]. Był odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Komandorskim (1964) i Kawalerskim (1956) Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy oraz Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”. W 1976 laureat Nagrody Państwowej I stopnia.

Współzałożyciel Instytutu Zachodniego, członek PISM. Autor wielu publikacji z dziedziny prawa międzynarodowego publicznego, m.in. Problematyka indywidualnych odszkodowań wojennych w związku z II wojną światową (Poznań 1991).

Śmierć[edytuj]

Zmarł 10 lipca 1992 w Poznaniu, gdzie został pochowany na Cmentarzu Junikowskim[4].

Upamiętnienie[edytuj]

W 2004 ukazała się książka Tadeusza Gadkowskiego i Jerzego Tyranowskiego w serii: „Magistri Nostri. Profesorowie Wydziału Prawa Poznańskiego Uniwersytetu” Alfons Klafkowski – prawnik internacjonalista poświęcona pamięci profesora.

W pamięci uczniów i współpracowników Profesor pozostaje i pozostanie jako szczególnie życzliwy opiekun i przełożony, jako wybitny uczony o niezwykle bogatym dorobku naukowym, jako współtwórca poznańskiej szkoły badań niemcoznawczych. W pamięci całego środowiska uniwersyteckiego pozostanie prof. Alfons Klafkowski jako dynamiczny i skuteczny w swoich działaniach rektor i dziekan, który nie unikał odpowiedzialności za swoje często kontrowersyjne decyzje, którym zawsze jednak przyświecało dobro Uniwersytetu; w pamięci potomnych – jako wzór uczonego w służbie narodu i państwa.

— z Zakończenia[5]

Przypisy

  1. „Trybuna Robotnicza”, nr 109 (12 961), 10 maja 1983, s. 6.
  2. Doktorzy honoris causa UMK. umk.pl. [dostęp 2016-08-26].
  3. Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego. [dostęp 2016-06-04].
  4. Cmentarz Komunalny nr 2 Junikowo. [dostęp 2016-06-04].
  5. Alfons Klafkowski – prawnik internacjonalista [dostęp 2016-06-04].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]