Joe Cronin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joe Cronin
Joe Cronin
łącznik
Pełne imię i nazwisko Joseph Edward Cronin
Data i miejsce urodzenia 12 października 1906
San Francisco, Kalifornia
Data i miejsce śmierci 7 września 1984
Osterville, Massachusetts
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 29 kwietnia 1926
Ostatni występ 19 kwietnia 1945
Statystyki
Średnia uderzeń 0,301
Home runy 170
Uderzenia 2285
RBI 1424
Kariera klubowa
Lata Kluby
1926–1927 Pittsburgh Pirates
1928–1934 Washington Senators
1935–1945 Boston Red Sox
Kariera menadżerska
Lata Kluby
1933–1934 Washington Senators
1935–1947 Boston Red Sox
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1956
Głosów 78,8% (10. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

Joseph Edward Cronin (ur. 12 października 1906, zm. 7 września 1984) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łącznika, menadżer zespołów MLB, menadżer generalny i prezydent American League.

Przed rozpoczęciem sezonu 1925 podpisał kontrakt jako wolny agent z Pittsburgh Pirates, w którym zadebiutował 29 kwietnia 1926 w meczu przeciwko Cincinnati Reds jako pinch runner[1][2]. Po zakończeniu spring training w 1928 został sprzedany do klubu z niższej ligi Kansas City Blues, w barwach którego rozegrał 74 mecze, osiągając średnią uderzeń 0,243[1][3].

W lipcu 1928 przeszedł do Washington Senators za 7,5 tysiąca dolarów[1]. W 1932 zaliczył najwięcej triple'ów w lidze (18), zaś rok później najwięcej double'ów (45), wystąpił w zoragnizowanym po raz pierwszy Meczu Gwiazd, a w głosowaniu do nagrody MVP American League zajął 2. miejsce za Jimmiem Foxxem z Philadelphia Athletics[1][4]. Po zakończeniu sezonu 1932 został mianowany grającym menadżerem, po zwolnieniu Waltera Johnsona[5]. Rok później poprowadził zespół do mistrzostwa American League, jednak w World Series Senators ulegli New York Giants 1–4[5][6]. W październiku 1934 przeszedł za Lyna Lary'ego i 225 tysięcy dolarów do Boston Red Sox, gdzie dalej pełnił funkcję grającego menadżera[1][5]. Po raz ostatni jako zawodnik wystąpił 19 kwietnia 1945 na Yankee Stadium[1]. W 1946 zdobył mistrzostwo American League, ale uległ w World Series St. Louis Cardinals 3–4[7].

W 1947 został menadżerem generalnym Boston Red Sox zastępując Eddiego Collinsa i funkcję tę pełnił do stycznia 1959, kiedy wybrano go na stanowisko prezydenta American League, na którym pozostał do 1973, roku w którym wprowadzono w lidze zasadę wyznaczonego pałkarza[5]. W 1956 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame, a w 1999 wybrano go do Major League Baseball All-Century Team[8][9].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1933, 1934, 1935, 1937, 1938, 1939, 1941 [1]
Baseball Hall of Fame od 1956 [8]
# 4 zastrzeżony przez Boston Red Sox 1984 [5]

Przypisy

  1. a b c d e f g Joe Cronin Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 17 maja 2014].
  2. Reds at Pirates Box Score (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 17 maja 2014].
  3. Joe Cronin Minore League Stats (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 17 maja 2014].
  4. 1933 AL MVP Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 17 maja 2014].
  5. a b c d e Joe Cronin Biography (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 17 maja 2014].
  6. 1933 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 17 maja 2014].
  7. 1946 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 17 maja 2014].
  8. a b Cronin, Joe (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 17 maja 2014].
  9. The All-Century Team (ang.). mlb.com. [dostęp 17 maja 2014].