Tony Pérez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tony Pérez
Tony Pérez
pierwszobazowy/trzeciobazowy
Pełne imię i nazwisko Atanasio Pérez Rigal
Pseudonim Big Dog
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1942
Ciego de Ávila, Kuba
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 26 lipca 1964
Ostatni występ 5 października 1986
Statystyki
Średnia uderzeń 0,279
Home runy 379
Uderzenia 2732
RBI 1652
Kariera klubowa
Lata Kluby
1964–1976 Cincinnati Reds
1977–1979 Montreal Expos
1980–1982 Boston Red Sox
1983 Philadelphia Phillies
1984–1986 Cincinnati Reds
Kariera menadżerska
Lata Kluby
1993 Cincinnati Reds
2001 Florida Marlins
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 2000
Głosów 77,2%
(9. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

Atanasio Pérez Rigal (ur. 14 maja 1942) – kubański baseballista, który występował na pozycji pierwszobazowego i trzeciobazowego, siedmiokrotny uczestnik Meczu Gwiazd, dwukrotny zwycięzca w World Series jako zawodnik, członek Baseball Hall of Fame.

Minor League Baseball[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał w 1960 roku z zespołem Havana Sugar Kings (poziom Triple-A)[1]. Wkrótce opuścił Kubę i 12 marca 1960 jego kontrakt został wykupiony przez Cincinnati Reds[1][2]. Występy w organizacji rozpoczął w Geneva Redlegs (Class D). W sezonie 1961 uzyskał średnią 0,348, zdobył 27 home runów i zaliczył 132 RBI w 121 meczach[1][3]. W 1962 grał w Rocky Mount Leafs gdzie uderzał średnio 0,292, jednak stracił końcówkę sezonu z powodu złamania nogi[1].

Sezon 1963 rozpoczął od występów w Macon Peaches (Double-A), gdzie w 69 meczach zanotował średnią 0,309. W tym samym roku grał jeszcze w San Diego Padres (Triple-A). W 1964 w 124 meczach Padres uderzał średnio 0,304, zdobył 34 home runy, zaliczył 107 RBI i został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem Pacific Coast League[1].

Major League Baseball[edytuj | edytuj kod]

Cincinnati Reds[edytuj | edytuj kod]

W Major League Baseball zadebiutował 26 lipca 1964 w meczu przeciwko Pittsburgh Pirates, w którym zaliczył bazę za darmo[2]. W 12 meczach (w sześciu zagrał jako pinch hitter) zaliczył tylko dwa odbicia na 25 podejść[1]. Przez pierwsze dwa sezony Pérez grał na pierwszej bazie. W 1967 został przesunięty na trzecią i w lipcu tego roku został powołany przez menadżera Waltera Alstona do NL All-Star Team. Pérez wszedł do gry w dziesiątej zmianie, a w piętnastej zdobył zwycięskiego home runa po narzucie Catfisha Huntera i został wybrany najlepszym zawodnikiem meczu[1].

Po zakończeniu sezonu 1969 funkcję menadżera zespołu objął Sparky Anderson, który w latach siedemdziesiątych XX wieku poprowadził Reds dwóch tytułów World Series z rzędu[1]. W 1975 Reds pokonali Boston Red Sox 4–3, a 1976 New York Yankees 4–0; Pérez wystąpił we wszystkich jedenastu spotkaniach[4][5]. W meczu numer 7 z 1975 roku na Fenway Park, w pierwszej połowie szóstej zmiany przy stanie 0–3 dla Red Sox zdobył dwupunktowego home runa[6]. Drużyna Cincinnati Reds z tamtego okresu nosiła przydomek „Big Red Machine”[7]. Jako zawodnik Cincinnati Reds Pérez wystąpił w All-Star Game siedem razy[2].

Późniejszy okres[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 1976 w ramach wymiany zawodników przeszedł do Montreal Expos[2]. Podczas trzech sezonów występów uzyskał średnią 0,281, zdobył 46 home runów i zaliczył 242 RBI. Po zakończeniu sezonu 1979 jako wolny agent podpisał kontrakt z Boston Red Sox, a 1980 otrzymał nagrodę Lou Gehrig Memorial Award. Sezon 1980 był ostatnim, w którym rozegrał więcej niż 100 meczów. W Red Sox występował przez dwa kolejne sezony głównie jako designated hitter[1].

W styczniu 1983 został zawodnikiem Philadelphia Phillies, zaś w kwietniu 1985 powrócił do Cincinnati Reds[2]. 13 maja 1985 w meczu przeciwko Phillies pobił rekord należący do Honusa Wagnera, zostając najstarszym zawodnikiem w historii MLB, który zdobył grand slama[6]. Karierę zawodniczą zakończył w 1986 roku[2].

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1987–1992 był członkiem sztabu szkoleniowego Cincinnati Reds, zdobywając w 1990 tytuł World Series. W 1993 został menadżerem tego zespołu, jednak po 44 meczach, osiągając bilans 20–24 został zwolniony z tej funkcji. Pod koniec maja 2001 został menadżerem Florida Marlins, a w 2002 został asystentem menadżera generalnego Marlins[1].

Uhonorowanie[edytuj | edytuj kod]

W 1998 został włączony do Cincinnati Reds Hall of Fame[8]. W 2000 numer 24, z którym występował został zastrzeżony przez Cininnati Reds[8], a także został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame[9]. Ponadto od 2001 jest członkiem Hispanic Heritage Baseball Museum[10].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1967, 1968, 1969, 1970, 1974, 1975, 1976 [2]
All-Star Game MVP 1967 [1]
3× zwycięzca w World Series 1975, 1976, 1990 [4][5]
Lou Gehrig Memorial Award 1980 [1]
Baseball Hall of Fame od 2000 [9]
# 24 zastrzeżony przez Reds 2000 [8]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l Tony Perez (ang.). sabr.org. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  2. a b c d e f g Tony Perez Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  3. Tony Perez Register Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  4. a b 1975 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  5. a b 1976 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  6. a b Five memorable moments from Tony Perez's career (ang.). foxsports.com. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  7. Big Red Machine's 'Great Eight' reunites for first time (ang.). mlb.com. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  8. a b c Tony Perez Class of 1998 (ang.). cincinnati.reds.mlb.com. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  9. a b Pérez, Tony (ang.). baseballhall.org. [dostęp 9 sierpnia 2016].
  10. HHBM Hall of Fame - Tony Perez (ang.). hispanicbaseballmuseum.com. [dostęp 9 sierpnia 2016].