Phil Niekro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Phil Niekro
Phil Niekro
miotacz
Pełne imię i nazwisko Philip Henry Niekro
Pseudonim Knucksie
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1939
Blaine, Ohio
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 15 kwietnia 1964
Ostatni występ 27 września 1987
Statystyki
Win–loss record 318–274
ERA 3,35
Strikeouty 3342
Kariera klubowa
Lata Kluby
1964–1983 Milwaukee/Atlanta Braves
1984–1985 New York Yankees
1986–1987 Cleveland Indians
1987 Toronto Blue Jays
1987 Atlanta Braves
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1997
Głosów 80,3%
(5. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

Philip Henry Niekro (ur. 1 kwietnia 1939) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 24 sezony w Major League Baseball.

Kariera zawodnicza[edytuj]

Po ukończeniu szkoły średniej, w lipcu 1958 roku podpisał kontrakt jako wolny agent z Atlanta Braves i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu, najwyżej na poziomie Triple-A w Louisville Colonels i Denver Bears[1][2]. W MLB zadebiutował 15 kwietnia 1964 w meczu przeciwko San Francisco Giants jako reliever[1]. W sezonie 1969 po raz pierwszy zagrał w Meczu Gwiazd i ustanowił rekord kariery, notując 23 zwycięstwa. Ponadto w głosowaniu do nagrody Cy Young Award zajął 2. miejsce za Tomem Seaverem z New York Mets[1].

5 sierpnia 1973 w meczu przeciwko San Diego Padres zanotował pierwszego dla klubu no-hittera, po przeniesieniu jego siedziby z Milwaukee do Atlanty[3]. W 1978 otrzymał pierwszą w karierze Złotą Rękawicę[1]. 1 października 1982 przed ostatnim meczem sezonu zasadniczego Braves potrzebowali wygranej by zapewnić sobie mistrzostwo NL West Division. W wyjazdowym spotkaniu z Padres na Jack Murphy Stadium, Niekro zaliczył complete game shutout, a także zdobył dwupunktowego home runa w pierwszej połowie ósmej zmiany wyprowadzając Braves na prowadzenie 3–0[4].

Po dwudziestu sezonach spędzonych w Braves, w styczniu 1984 Niekro podpisał kontrakt z New York Yankees, w którym występował przez dwa sezony[1]. 6 października 1985 w meczu z Toronto Blue Jays zanotował 300. zwycięstwo w MLB jako 18. miotacz w historii ligi. W tym samym spotkaniu zaliczył shutout w wieku 46 lat i został wówczas najstarszym zawodnikiem, który tego dokonał[5]. Grał jeszcze w Cleveland Indians, Toronto Blue Jays i ponownie w Atlanta Braves, gdzie zakończył zawodniczą karierę[1].

Uhonorowanie[edytuj]

W 1984 numer 35, z którym występował został zastrzeżony przez klub Atlanta Braves[6]. W 1997 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame[7].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1969, 1975, 1978, 1982, 1983 [1]
Gold Glove Award 1978, 1979, 1980, 1982, 1983 [1]
Roberto Clemente Award 1980 [8]
Lou Gehrig Memorial Award 1979 [9]
# 35 zastrzeżony przez Braves 1984 [6]
Baseball Hall of Fame od 1997 [7]

Przypisy

  1. a b c d e f g h Phil Niekro Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 7 maja 2016].
  2. Phil Niekro Minor Leagues Statistics & History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 7 maja 2016].
  3. Knucksie’s no-no, first for Atlanta, 42 years ago today (ang.). nonohitters.com. [dostęp 7 maja 2016].
  4. 30th anniversary: Phil Niekro’s great clutch game (ang.). hardballtimes.com. [dostęp 7 maja 2016].
  5. 10,000 days since Phil Niekro’s 300th win (ang.). hardballtimes.com. [dostęp 7 maja 2016].
  6. a b Braves: Phil Niekro, No. 35 (ang.). mlb.com. [dostęp 7 maja 2016].
  7. a b Niekro, Phil (ang.). baseballhall.org. [dostęp 7 maja 2016].
  8. Roberto Clemente Award (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 7 maja 2016].
  9. Lou Gehrig Memorial Award (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 7 maja 2016].