Jon Bon Jovi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jon Bon Jovi
Ilustracja
Jon Bon Jovi, 2009
Imię i nazwisko John Francis Bongiovi Jr.
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1962
Perth Amboy
Instrumenty gitara elektryczna, gitara akustyczna, fortepian, harmonijka ustna, trąbka, puzon, instrumenty perkusyjne
Typ głosu tenor
Gatunki glam metal, hard rock, pop-rock, heavy metal, arena rock, album rock
Zawód muzyk, wokalista, aktor
Wydawnictwo Island Records, Mercury Records
Zespoły
Bon Jovi
Strona internetowa

Jon Bon Jovi, właśc. John Francis Bongiovi Jr.[1] (ur. 2 marca 1962 w Perth Amboy[1]) – amerykański muzyk rockowy, autor tekstów, producent i aktor pochodzenia włoskiego, założyciel i wokalista grupy Bon Jovi.

W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 31. miejscu listy 100 najlepszych rockowych wokalistów wszech czasów według Hit Parader[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jon Bon Jovi urodził się w Perth Amboy w stanie New Jersey 2 marca 1962 roku. Później, wraz z rodziną, ojcem Johnem, matką Carol oraz braćmi Anthonym i Mattem zamieszkał w Sayreville. Uczęszczał tam do Sayreville War Memorial High School, gdzie poznał swoją przyszłą żonę. Jon założył kilka garażowych zespołów, z którymi grał jako gitarzysta w okolicznych klubach, zajmował się także pisaniem własnych piosenek. Następnie przeprowadził się do Nowego Jorku.

Pracował w myjni samochodowej, następnie w sklepie z butami, na złomowisku i w barze szybkiej obsługi. W 1980 roku był chłopcem na posyłki w studiu nagraniowym, gdzie prywatnie sam również nagrywał. Przełomowy okazał się konkurs talentów organizowany przez lokalną stację radiową WAPP, która zbierała utwory na składankę z piosenkami lokalnych artystów bez kontraktu płytowego. Jon poprosił kilku muzyków sesyjnych (wśród nich przyszłego basistę Bon Jovi, Hugh McDonalda) o nagranie wspólnie z nim jego utworu „Runaway”. Piosenka ta znalazła się na wspomnianej składance i stała się radiowym hitem. Od tego czasu kariera Jona potoczyła w dwóch kierunkach: muzycznym i filmowym.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

29 kwietnia 1989 roku w kapliczce ślubów w Las Vegas poślubił Dorotheę Hurley (ur. 29 września 1962). Z tego związku ma trzech synów i jedną córkę. Jego dziećmi są Stephanie Rose (ur. 31 maja 1993), Jesse James Louis (ur. 19 lutego 1995), Jacob Hurley (ur. 7 maja 2002) i Romeo Jon (ur. 29 marca 2004).

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

W tych latach Jon spędzał czas, głównie koncertując wraz ze swoim zespołem. Znaczący sukces ich dwóch albumów: Slippery When Wet i „New Jersey” sprawił, że Jon uzyskał status megagwiazdy. Stał się też najważniejszym promotorem hard-rocka na świecie. Objął pieczę nad zespołami Skid Row i Cinderella, którym (oprócz zwykłej pomocy) załatwił kontrakty, pomagał w produkcji i których zabierał w trasę jako support. W 1989 roku zespół wystąpił na Moscow Music Peace Festiwal i zaprosił na ten festiwal zespoły Scorpions, Skid Row, Mötley Crüe i Ozzy’ego Osbourne’a. Nieprawdziwa okazała się ówcześnie krążąca plotka, jakoby Jon miał zrezygnować z roli w filmie Footloose, aby wziąć się za nagrywanie albumu[potrzebny przypis]. Lata 80. były najlepszym okresem pod względem świetności zespołu. Pomimo tego nie był to dobry czas w życiu prywatnym wokalisty. Kłótnie w zespole, nadmierne wykorzystanie przez menadżera (który z dnia na dzień dodawał kolejne koncerty śrubując rekord) sprawiły, że Jon znalazł się na skraju załamania nerwowego.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Jon wydał album Blaze of Glory, inspirowany filmem Młode strzelby II. Wielki sukces singla „Blaze Of Glory” (Złoty Glob, nominacja do Oscara, Grammy, nr 1 w USA i prawdopodobnie największy hit roku) wywindował Jona na szczyt jako artystę solowego. Wokalista pokazał, że ma talent i bez zespołu także potrafi osiągnąć sukces. W rodzimej wytwórni JAMBCO przystąpił do nagrywania nowej płyty Keep The Faith. Na okładce tego albumu widzimy pięć dłoni nałożonych na siebie. Ma to sugerować powrót braterstwa w zespole. W 1995 roku ukazał się album These Days, zbliżony stylistycznie do gatunku grunge, który promowała ogromna trasa koncertowa po całym świecie. Skończyła się ona w 1996 roku. Po roku odpoczynku Jon wydał drugi solowy album „Destination Anywhere”, który triumf święcił głównie w Europie. W 1998 roku swój drugi solowy album wydał również Richie Sambora.

W międzyczasie Jon rozpoczął drugą karierę – aktorską. Pierwszą rolę (trupa) zagrał w filmie Młode strzelby II, ale występ trwał kilka sekund. Prawdziwa kariera zaczęła się w dobrze odebranym filmie Księżyc i Valentino. Zagrał tam rolę malarza pokojowego. Krytycy dobrze ocenili debiut filmowy Jona. Karierę kontynuował w dalszych latach z nasileniem w 1997 roku.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz więcej w artykule Bon Jovi, w sekcji Dyskografia.
Albumy solowe
Rok Album Pozycja na liście Certyfikat
USA
[3]
CAN
[3]
UK
[4]
AUS
[5]
NZL
[6]
JAP
[7]
FRA
[8]
NLD
[9]
AUT
[10]
CHE
[11]
SWE
[12]
1990 Blaze of Glory – Young Guns II 3 2 2 3 4 20 1 4 1
  • USA: 2x platynowa płyta[13]
  • CAN: 2x platynowa płyta[14]
1997 Destination Anywhere
  • Data: 17 czerwca 1997
  • Wydawca: Mercury Records
31 6 2 4 34 2 15 4 1 1 7
  • CAN: platynowa płyta[14]
"—" album nie był notowany

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Rola Uwagi
1990 „Młode strzelby II” („Young Guns II”) Więzień zestrzelony do jamy niewymieniony w czołówce; western; reżyseria: Geoff Murphy
1995 „Księżyc i Valentino” („Moonlight and Valentino”) Malarz obyczajowy; reżyseria: David Anspaugh
1996 Gwiazdor” („The Leading Man”) Robin Grange thriller; reżyseria: John Duigan
1997 „Mały świat” („Little City”) Kevin komedia; reżyseria: Roberto Benabib
„Idąc na całość” („Destination Anywhere”) Jon dramat; reżyseria: Mark Pellington
1998 Amatorzy w konopiach” („Homegrown”) Danny thriller; reżyseria: Stephen Gyllenhaal
„Nie patrz wstecz” („No Looking Back”) Michael dramat; reżyseria: Edward Burns
1999 „W nurtach życia” („Row Your Boat”) Jamey Medows dramat; reżyseria: Sollace Mitchell
Seks w wielkim mieście” („Sex and the City”) Seth obyczajowy, gościnnie; reżyseria: Michael Spiller
2000 U-571 Pułkownik Pete Emmett wojenny; reżyseria: Jonathan Mostow
Podaj dalej” („Pay It Forward”) Ricki dramat; reżyseria: Mimi Leder
2002 „Łowcy wampirów: Los Muertos” („Vampires: Los Muertos”) Derek Bliss horror; reżyseria: Tommy Lee Wallace
Ally McBeal Victor Morrison 10 odcinków; serial komediowy; reżyseria: różni
2005 Kłamstwo” („Cry_Wolf”) Rich Walker thriller; reżyseria: Jeff Wadlow
2006 „Pucked" Frank komedia; reżyseria: Arthur Hiller
2011 Sylwester w Nowym Jorku” („New Year's Eve”) Jensen komedia romantyczna; reżyseria: Katherine Fugate

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Film:

  • 1995 – The Motion Picture Club: najlepszy debiut roku (za film Moondlight And Valentino)
  • 1997 – Z Awards: 3 nagrody (za film Destination Anywhere)
  • 2002 – My VH-1 Music Awards: najlepszy aktor wśród muzyków (za rolę w Ally McBeal)

Muzyka

  • 1987: Metal Edge Reader’s Choice Awards: Najlepszy wokalista.
  • 1990: Academy Awards: Nominacja dla piosenki „Blaze OF Glory”.
  • 1990: Nominacja do Oscara i Grammy za piosenkę Blaze Of Glory
  • 1991: Golden Globe: najlepsza piosenka do filmu – Blaze Of Glory
  • 1991: ASCAP Film and Television Music Awards: Najlepsze piosenki do filmów.
  • 1997: Kerrang Awards: Nagroda jako autor tekstów.
  • 1997: MTV Europe Music Awards: Najlepszy wokalista.
  • 1998: Brit Awards: Najlepszy międzynarodowy wokalista.
  • 1998: ECHO Awards: Najlepszy międzynarodowy wokalista.

Inne:

  • 1985: Kerrang: Najseksowniejszy obiekt roku.
  • 1990: Silver Cleef Awards – za prace na rzecz innych
  • 1996: Sky Sport – specjalna olimpijska nagroda za pomoc niepełnosprawnym.
  • 2000: Najseksowniejszy Rockman roku według magazynu People.
  • 2000: Humanitarian of the Year by The Food Bank of Monmouth & Ocean Counties for his charitable work on behalf of the people of New Jersey Nagroda za działalność charytatywną.
  • 2001: Honorary doctorate in Humanities degree from Monmouth University in New Jersey, for his success as an entertainer and his humanitarian work – Tytuł Doctora Honoriscausa Uniwersytetu w New Jersey.
  • 2002: Najseksowniejszy Rockman roku według magazynu People.
  • 2003: Najseksowniejszy Rockman roku według magazynu People.
  • 2006: Help USA: Nagroda za działalność charytatywną.
  • 2006: Wpisany do „UK Music Hall of Fame”
  • 2006: VH1 Livin’ on a Prayer – Najlepsza piosenka '80's
  • 2007: Grammy Dla Najlepszego Wokalisy Country Wsółpracującego, „Who Says You Can’t Go Home?” (z Jennifer Nettles).
  • 2008: VH1 The Greatest: 100 Sexiest Artists (20 – 1): 14th Sexiest Artist
  • 2008: MTV1 The Best: Najlepsze Piosenki Dekady 1980. Najpopularniejsze Rockowe piosenki 1980-s.
  • 2009: Wpisany do New Jersey Hall of Fame.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b William Ruhlmann: Jon Bon Jovi Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2014-04-15].
  2. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time (ang.). www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16].
  3. a b Jon Bon Jovi Billboard Charts (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2014-04-15].
  4. Jon Bon Jovi UK Albums Chart (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2014-04-15].
  5. Jon Bon Jovi Australian Albums Chart (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2014-04-15].
  6. Jon Bon Jovi New Zealand Albums Chart (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2014-04-15].
  7. Oricon: Jon Bon Jovi (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2014-04-15].
  8. Jon Bon Jovi French Albums Chart (ang.). lescharts.com. [dostęp 2014-04-15].
  9. Jon Bon Jovi Dutch Albums Chart (ang.). dutchcharts.nl. [dostęp 2014-04-15].
  10. Jon Bon Jovi Austrian Albums Chart (ang.). austriancharts.at. [dostęp 2014-04-15].
  11. Jon Bon Jovi Swiss Albums Chart (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2014-04-15].
  12. Jon Bon Jovi Swedish Albums Chart (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2014-04-15].
  13. RIAA: Jon Bon Jovi (ang.). www.riaa.com. [dostęp 2014-04-15].
  14. a b Music Canada: Jon Bon Jovi (ang.). www.musiccanada.com. [dostęp 2014-04-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]