Kevin Spacey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kevin Spacey
Ilustracja
Kevin Spacey (2013)
Imię i nazwisko Kevin Spacey Fowler
Data i miejsce urodzenia 26 lipca 1959
South Orange, New Jersey
Zawód aktor, reżyser, producent
Lata aktywności od 1981
Odznaczenia
Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (Rycerz-komandor - cywilny)

Kevin Spacey Fowler[1][2] (ur. 26 lipca 1959 w South Orange) – amerykański aktor, reżyser, producent filmowy i komik szwedzkiego i angielskiego pochodzenia[3], od 2004 roku dyrektor artystyczny teatru The Old Vic w Londynie[4]. Jest dwukrotnym zdobywcą Oscara.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Urodził się w South Orange[5] w stanie New Jersey jako najmłodszy z trójki dzieci ‎pisarza technicznego Lockheed Corporation - Thomasa Geoffreya Fowlera[6] i sekretarki pochodzenia brytyjskiego Kathleen Ann (z domu Knutson)[3] Fowler. Z powodu charakteru pracy ojca, wkrótce po jego narodzinach, wraz z rodzicami i starszym rodzeństwem, siostrą Julie Ann i bratem Randym B. Fowlerem[7], który był parodystą Roda Stewarta[8], osiedlił się w południowej Kalifornii[8]. W wieku 5 lat, zainteresował się światem kina: filmami z Henrym Fondą i dowcipami Humphreya Bogarta[9]. Był dzieckiem sprawiającym problemy. Dlatego po tym, jak zapalił drewniany domek siostry został wysłany do Akademii Militarnej w Northridge, lecz po kilku miesiącach został wydalony z powodu nieustannego łamania obowiązujących tam przepisów[8].

W 1977 ukończył Chatsworth High School w San Fernando Valley. Na swoim ostatnim roku wystąpił jako kapitan von Trapp w musicalu Ernesta Lehmana Dźwięki muzyki (The Sound of Music) z Valem Kilmerem i Mare Winningham[9]. Przez krótki czas uczęszczał do Los Angeles Valley College[8]. Znalazł pracę jako sprzedawca, występował w kabaretach w klubach nocnych[9]. W tym czasie pasjonował się też boksem. Niebawem poznał Robina Williamsa. Zachęcony przez swojego przyjaciela Vala Kilmera, osiadł w Nowym Jorku, gdzie przez dwa lata studiował aktorstwo w Juilliard School[8].

Kariera[edytuj]

W 1981 roku, podczas New York Shakespeare Festival, po raz pierwszy pojawił się na profesjonalnej scenie jako posłannik w przedstawieniu Henryk VI[10]. Od 30 sierpnia do 2 października 1982 na Broadwayu grał rolę Oswalda Alvinga w Henrika Ibsena Upiory z Liv Ullmann[11]. W 1986 podjął współpracę ze swoim idolem i przyszłym mentorem, Jackiem Lemmonem[8].

Zadebiutował na kinowym ekranie w roli złodzieja w metrze w komediodramacie Mike’a Nicholsa Zgaga (Heartburn, 1986) z Jackiem Nicholsonem i Meryl Streep. Wkrótce grał drugoplanowe role w dramacie Daniela Petrie Pogrzeb wikinga (Rocket Gibraltar, 1988) z Burtem Lancasterem, Patricią Clarkson i Macaulay’em Culkinem, komedii Pracująca dziewczyna (Working Girl, 1988) z Melanie Griffith, Harrisonem Fordem i Sigourney Weaver, komedii Arthur Hiller Nic nie widziałem, nic nie słyszałem (See No Evil, Hear No Evil, 1989) z Richardem Pryorem i Gene Wilderem, dramacie Tato (Dad, 1989) z Jackiem Lemmonem i Tedem Dansonem. W serialu kryminalnym CBS Cwaniak (Wiseguy, 1988) z Kenem Wahlem wystąpił jako pucołowaty złoczyńca Mel Profitt.

W 1991 roku został uhonorowany Tony Award i Drama Desk Award za sceniczną kreację Louie w komedii Neila Simona Zagubieni w Yonkers. Na ekranie natomiast grał złowrogiego menadżera biura w Glengarry Glen Ross (1992), sadystycznego hollywoodzkiego wykonawcę w czarnej komedii Szkoła Buddy’ego (Swimming with Sharks, 1994) i mordercę, który zabija tych, którzy w jego mniemaniu popełnili jeden z siedmiu grzechów głównych w dreszczowcu Davida Finchera Siedem (Se7en, 1995). Za kreację naocznego świadka zbrodni Rogera „Pleciucha” Kinta w filmie kryminalnym Bryana Singera Podejrzani (The Usual Suspects, 1995) otrzymał Oscara dla aktora w roli drugoplanowej 96.

W nawiązującym do poetyki kina noir thrillerze Tajemnice Los Angeles (L.A. Confidential, 1997) wystąpił jako błyskotliwy detektyw Jack Vincennes. W dramacie kryminalnym Clinta Eastwooda Północ w ogrodzie dobra i zła (Midnight in the Garden of Good and Evil, 1997) wcielił się w podejrzanego o morderstwo zamożnego kupca Jima Williamsa. Potem można go było zobaczyć w filmach: Negocjator (The Negotiator, 1998), Podaj dalej (2000), K-PAX (2001), Kroniki portowe (2001) i Życie za życie (2003).

W 2000 zdobył swego drugiego Oscara za rolę w filmie American Beauty (Aktor w roli głównej).

W 2003 roku objął funkcję dyrektora artystycznego teatru Old Vic w Londynie, jednej z najstarszych scen w brytyjskiej stolicy, i jednocześnie szefa przedsiębiorstwa zarządzającego tym obiektem. Jego kontrakt obejmuje występy aktorskie w co najmniej dwóch premierach rocznie oraz dodatkową pracę w charakterze reżysera. W 2006 roku oświadczył, iż jego związek z Old Vic potrwa jeszcze co najmniej dziewięć lat i zamierza przyjąć brytyjskie obywatelstwo, gdy tylko spełni odpowiednie kryteria.

W 2013 roku przyjął rolę kongresmena Francisa „Franka” Underwooda w serialu House of Cards, za którą zdobył Złoty Glob (2015) i Nagrodą Gildii Aktorów Ekranowych (2016).

Od września 2013 roku występował w kampanii reklamowej Banku Zachodniego WBK[12].

W 2014 użyczył głosu i twarzy jednej z głównych postaci w grze Call of Duty: Advanced Warfare[13].

16 czerwca 2016 został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego[14].

Życie prywatne[edytuj]

Spotykał się z Jennifer Jason Leigh[15], April Winchell (1976)[15], Dianne Dreyer (1992-2000)[15] i Ashleigh Banfield (2014)[15].

W październiku 2017 roku aktor i działacz na rzecz ruchów LGBT Anthony Rapp oskarżył Spaceya o molestowanie seksualne w 1986, kiedy Rapp miał 14 lat[16][17]. W odpowiedzi Spacey ujawnił, że miał intymne związki zarówno z kobietami, jak i z mężczyznami, i wydał oświadczenie, w którym identyfikuje się jako homoseksualista[18][19][20].

Filmografia[edytuj]

aktor[edytuj]

reżyser[edytuj]

Przypisy

  1. Personalidade: Kevin Spacey (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-10-30].
  2. Kevin Spacey (ang.). Listal. [dostęp 2017-10-30].
  3. a b Kevin Spacey (pol.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2017-10-30].
  4. Kevin Spacey (26 de Julho de 1959) (port.). Filmow. [dostęp 2017-10-30].
  5. Kevin Spacey - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2017-10-30].
  6. Kevin Spacey Biography (1959-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2017-10-30].
  7. Kevin Spacey Actor, Producer, Director, Screenwriter (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2017-10-30].
  8. a b c d e f Kevin Spacey (ang.). TV.com. [dostęp 2017-10-30].
  9. a b c Kevin Spacey (wł.). MyMovies. [dostęp 2017-10-30].
  10. Kevin Spacey (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-10-30].
  11. Kevin Spacey (ang.). Internet Broadway Database. [dostęp 2017-10-30].
  12. Kevin Spacey w reklamie Banku Zachodniego WBK (pol.). bzwbk.pl. [dostęp 2013-09-24].
  13. Two studios making this year's Call of Duty: Advanced Warfare, Activision promises „near photorealistic” world (ang.). gamespot.com. [dostęp 2013-09-24].
  14. Kevin Spacey is presented with an honorary knighthood by HRH Prince Charles for his services to theatre (ang.). Daily Mail, 2016-06-16. [dostęp 2016-06-17].
  15. a b c d Kevin Spacey Dating History (ang.). FamousFix. [dostęp 2017-10-30].
  16. Liam Mathews (2017-10-30): Star Trek: Discovery Star Anthony Rapp Accuses Kevin Spacey of Sexual Misconduct (ang.). TVGuide.com. [dostęp 2017-10-30].
  17. Kevin Spacey oskarżony o wykorzystywanie seksualne. „Miałem wtedy 14 lat” (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2017-10-30].
  18. Kevin Spacey: jestem gejem! (pol.). Plejada.pl. [dostęp 2017-10-30].
  19. Kevin Spacey comes out as gay on Twitter (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-10-30].
  20. Matthew Weaver, Stephanie Convery (2017-10-30): Kevin Spacey criticised over link between homosexuality and abuse (ang.). The Guardian. [dostęp 2017-10-30].

Bibliografia[edytuj]