Kazimierz (województwo opolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miejscowości w województwie opolskim. Zobacz też: inne znaczenia tego hasła.
Kazimierz
Widok miejscowości
Widok miejscowości
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo opolskie
Powiat prudnicki
Gmina Głogówek
Liczba ludności 349[1]
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 48-250[2]
Tablice rejestracyjne OPR
SIMC 0493793
Położenie na mapie gminy Głogówek
Mapa lokalizacyjna gminy Głogówek
Kazimierz
Kazimierz
Położenie na mapie powiatu prudnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu prudnickiego
Kazimierz
Kazimierz
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Kazimierz
Kazimierz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kazimierz
Kazimierz
Ziemia50°17′52″N 17°53′37″E/50,297778 17,893611

Kazimierz (niem. Kasimir[3]) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Głogówek[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.

Przez miejscowość przepływa rzeka Stradunia, dopływ Odry.

Nazwa[edytuj]

Nazwa miejscowości pochodzi od staropolskiego imienia męskiego Kazimierz. Miejscowość wzmiankowana jest w źródłach pn. Jaroslav (1198 i 1202 r.), na cześć księcia opolskiego Jarosława, oraz Cazemiria (1213 r.) na cześć księcia opolskiego Kazimierza. W 1295 r. w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) miejscowość wymieniona jest jako Kazmir[5].

Historia[edytuj]

Po 1213 r. książę Kazimierz dokonał lokalizacji osady na niemieckim prawie miejskim. Biskup Jarosław z Wrocławia darował cystersom z Lubiąża ziemię położoną w pobliżu granicy Moraw i Śląska celem założenia klasztoru. Przez ponad 200 lat w latach 1213–1430 miejscowość była najprawdopodobniej miasteczkiem. Dowodem, iż była miastem jest pieczęć ławy sądowej i herb Kazimierza z połowy XIV wieku. Kiedy Księstwo Opolskie przyłączono do Górnego Śląska, mnisi niemieccy nie chcieli pozostać w Kazimierzu i wrócili w rodzinne strony. Maleńkie, słabo zaludnione, rolnicze miasteczko, nieposiadające obwarowań w 1428 r. zostało zniszczone przez husytów.

Do 1945 r. istniały w Kazimierzu dwa majątki ziemskie – hrabiowski, od 1642 r. w posiadaniu Oppersdorffów oraz drugi – probostwo Kazimierz, zw. Damasko, od 1810 r. należący do rodu von Prittwitz.

Do głosowania podczas plebiscytu na Górnym Śląsku uprawnionych było w Kazimierzu 391 osób, z czego 259, ok. 66,2%, stanowili mieszkańcy (w tym 258, ok. 66,0% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 387 głosów (ok. 99,0% uprawnionych), w tym 387 (100%) ważnych; za Niemcami głosowały 384 osoby (ok. 99,2%), a za Polską 3 osoby (ok. 0,8%). W majątku ziemskim Kazimierz rozkład głosów prezentował się następująco: uprawnionych było 198 osób, z czego 133, ok. 67,2%, stanowili mieszkańcy (w tym 128, ok. 64,6% całości, mieszkańcy urodzeni w majątku). Oddano 194 głosy (ok. 98,0% uprawnionych), w tym 194 (100%) ważne; za Niemcami głosowały 194 osoby (100%), za Polską 0 osób (0,0%). W majątku ziemskim Damasko rozkład głosów prezentował się następująco: uprawnionych było 287 osób, z czego 191, ok. 66,6%, stanowili mieszkańcy (w tym 189, ok. 65,9% całości, mieszkańcy urodzeni w majątku). Oddano 284 głosy (ok. 99,0% uprawnionych), w tym 284 (100%) ważne; za Niemcami głosowały 284 osoby (100%), za Polską 0 osób (0,0%)[6].

Zabytki[edytuj]

Kościół (2012)

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[7]:

  • kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najśw. Panny Marii, z XVI wieku, jednonawowy z wieżą od frontu, przebudowany w 1755 i 1828 r. Pierwotny kościół z XII w. został spalony w 1428 r. Kolejny był kilkakrotnie przebudowywany i restaurowany. Obecny, barokowy, został wybudowany w 1775 r. Do 1810 r. pozostawał pod patronatem cystersów z Lubiąża. Wnętrze późnobarokowe, ołtarze boczne i ambona z XVIII w. Pamiątką po cystersach jest herb nad wejściem bocznym do kościoła. Najstarszy obiekt miejscowości.
  • zespół pałacowy, z XVIII wieku, z poł. XIX wieku:
  • zespół folwarczny, z XIX wieku:
    • oficyna
    • spichlerz
    • stajnia
    • stodoła
  • szkoła, z 1840 r.
  • dom nr 84 (d. 83), z XIX w.

inne zabytki:

  • dworek z XVI wieku, niezamieszkany
  • stanowiska archeologiczne: neolityczne i kultury łużyckiej.

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2016-09-23].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych - Poczta Polska. „Spis numerów adresowych”, s. według indeksu nazw, 2013. Warszawa: Poczta Polska S.A.. 
  3. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. Nr 142, poz. 262)
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online.
  6. Odpis urzędowego dziennika Komisji Międzysojuszniczej Rządzącej i Plebiscytowej na Górnym Śląsku w Opolu „Journal Officiel de Haute-Silésie” Nr. 21 z dnia 7-go maja 1921 r., zawierającego wyniki plebiscytu na Górnym Śląsku.. Katowice: Biuro Sejmu Śląskiego, 1932-10-10, s. 15–17. [dostęp 2015-02-12]. (fr. • pol.)
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 9.1.2013]. s. 106.