Mechanika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mechanika (od greckiego mechané ‘maszyna’) ma niżej opisane znaczenia.

Technika[edytuj | edytuj kod]

Fizyka[edytuj | edytuj kod]

W fizyce jest to dział opisujący ruch i odkształcenie ciał materialnych lub ich części na skutek ich wzajemnych oddziaływań oraz badający stan równowagi między nimi.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się:

  • ze względu na prędkość poruszających się ciał
    • mechanikę klasyczna (zwana czasem mechaniką nierelatywistyczną)- dotyczy ciał poruszających się z małymi prędkościami w stosunku do prędkości światła w próżni
    • mechanikę relatywistyczną - dotyczy ciał poruszających się z dowolnie dużymi prędkościami, nawet bliskimi prędkości światła w próżni (mechanika ta jest częścią teorii względności).
  • ze względu na skalę badanych zjawisk:
    • mechanikę klasyczną – zajmującą się badaniem ruchu ciał materialnych w skali makroskopowej.
    • mechanikę kwantową - zajmującą się badaniem ruchu ciał materialnych w skali mikroskopowej (w skali cząsteczkowej, atomowej, jądrowej itd.).
  • ze względu na problematykę rozwiązywanych zagadnień
    • kinematykę zajmującą się badaniem ruchu ciał bez uwzględnienia działających sił, mas ciał i warunków ruchu.
    • dynamikę zajmującą się ruchem i równowagą ciał materialnych pod wpływem działających na nie sił, w której wyróżnia się:
      • kinetykę zajmującą się badaniem ruchu z wykluczeniem stanów równowagi
      • statykę zajmującą się stanami równowagi
  • ze względu na właściwości badanych obiektów:
  • ze względu na sposób podejścia do rozważanych zagadnień:
    • teoretyczną
    • doświadczalną
    • stosowaną.

W zależności od przedmiotu badania można także wyodrębnić różne mechaniki specjalistyczne, na przykład: akustyka, mechanika nieba, mechanika gruntów itp.

Podstawowe pojęcia[edytuj | edytuj kod]

Podstawowymi prawami mechaniki są zasada zachowania energii, zasada zachowania pędu i zasada zachowania momentu pędu.

Podstawowymi równaniami mechaniki są: równanie Newtona, równania Lagrange’a, równania Hamiltona, równanie Jacobiego-Hamiltona.

Wszystkie zjawiska w mechanice opisuje się z uwzględnieniem układu odniesienia. Położenie ciała względem układu odniesienia wyznacza zbiór liczb nazywanych współrzędnymi; liczba tych współrzędnych niezbędnych do jednoznacznego określenia położenia ciała nazywana jest liczbą stopni swobody tego układu współrzędnych.

  • Inercjalne układy odniesienia to takie, które podlegają zasadom dynamiki Newtona.
  • Nieinercjalne układy odniesienia to te, w których występują siły pozorne (siła odśrodkowa, siła Coriolisa).

Do rozwoju mechaniki przyczynili się między innymi: Arystoteles, Archimedes, Galileusz, Isaac Newton, Jean le Rond d’Alembert, Joseph Louis Lagrange, Carl Gustav Jakob Jacobi, William Rowan Hamilton, Daniel Bernoulli , Gaspard-Gustave Coriolis, Benoit Clapeyron, Leonhard Euler.

Gry[edytuj | edytuj kod]

W grach używa się terminu mechanika gry do określenia zasad. Termin ten jest popularny zwłaszcza w grach fabularnych.