Zamek w Mikulińcach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Mikulińcach
Ilustracja
Fragment ruin zamku w Mikulińcach
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Miejscowość Mikulińce
Typ budynku zamek
Ukończenie budowy 1550
Pierwszy właściciel Anna Jordanowa
Kolejni właściciele Zborowscy, Stanisław Koniecpolski, Sieniawscy, Lubomirscy, Mniszchowie, Konopkowie
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Zamek w Mikulińcach
Zamek w Mikulińcach
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Mikulińcach
Zamek w Mikulińcach
Ziemia49°23′N 25°36′E/49,383333 25,600000

Zamek w Mikulińcachzamek wybudowany w 1550 r. w Mikulińcach przez Annę Jordanową[1] z rodu Sieniawskich, małżonkę Wawrzyńca Spytka Jordana[2] z Zakliczyna, kasztelana krakowskiego[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamek w Mikulińcach. Schemat
Rynek i pałac w dali, na starej pocztówce

Warownia położona na górze, na prawym brzegu Seretu, była często napadana i najeżdżana, ponieważ stała na tak zwanym szlaku tatarskim. W 1674 roku zamek oblężony przez Turków po 15 dniowej walecznej obronie poddał się pod warunkiem, że załoga i mieszkańcy zostaną puszczeni wolno. Najeźdźcy nie dotrzymali umowy i część mieszkańców oraz załogi wyrżnęli, a drugą część jako jeńców uprowadzili[3]. W 1675 r. zamek był bezowocnie oblegany przez Turków, którzy przybyli spod Zbaraża. Przez pewien okres warownia była siedzibą rodu Zborowskich, przekazana jako wiano przez Zofię, córkę Wawrzyńca Spytka Jordana[4], która poślubiła Samuela Zborowskiego[5][6]. W 1637 r. warownię zakupił Stanisław Koniecpolski, kasztelan krakowski, hetman wielki koronny[3]. Kolejnymi posiadaczami zamku byli Sieniawscy, Lubomirscy i Mniszchowie[3]. Pod koniec XIX w. zamek został przebudowany na stajnie.

Pałac w Mikulińcach[edytuj | edytuj kod]

Od połowy XVIII w. właścicielką zamku była Ludwika Potocka z rodu Mniszchów, kasztelanka krakowska, która dobra te odkupiła od Lubomirskich i zbudowała obecny pałac[3]. W 1792 r. posiadaczem pałacu była rodzina bar. Konopków[3]. Na początku XIX w. Jan Konopka urządził w części sal zamkowych fabrykę sukna, która nie mogła wytrzymać konkurencji z fabrykami istniejącymi w zachodnich prowincjach austriackich[3]. W pałacu obecnie funkcjonuje sanatorium fizykoterapeutyczne. Dawne wnętrza zaadoptowano na działalność medyczną i nie posiadają już stylowych cech[6].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zamek w XVI wieku był budynkiem mieszkalnym posiadającym cztery skrzydła o długości 75 m i duże piwnice. Jego zewnętrzne mury były grube na 2 m. Wewnątrz warowni był dziedziniec, do którego prowadziły bramy wjazdowe, znajdujące się od wschodniej i zachodniej strony. Baszty wysokie na trzy kondygnacje ze strzelnicami na działa stały w trzech narożach[6].

Galeria zdjęć[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Sieniawska. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 9.1.2014].
  2. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 116-123, ISBN 83-04-04229-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  3. a b c d e f g Mikulińce w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VI: Malczyce – Netreba. Warszawa 1885.
  4. Spytek Wawrzyniec Jordan. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 9.1.2014].
  5. Samuel Zborowski. genealogia.grocholski.pl. [dostęp 9.1.2014].
  6. a b c Mikulińce. [dostęp 25.8.13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]