Nereida (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nereida
Zdjęcie Nereidy wykonane przez Voyagera 2
Zdjęcie Nereidy wykonane przez Voyagera 2
Planeta Neptun
Odkrył Gerard Kuiper[1][2]
Data odkrycia 1 maja 1949[1][2]
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 5 513 818[3] km
Mimośród 0,7507[3]
Perycentrum 1 374 595[4] km
Apocentrum 9 653 041[4] km
Okres obiegu 360,13[3] d
Prędkość orbitalna 0,934 km/s[4]
Nachylenie do płaszczyzny Laplace’a 7,090[3]°
Długość węzła wstępującego 335,570[3]°
Argument perycentrum 281,117[3]°
Anomalia średnia 216,692[3]°
Własności fizyczne
Średnica równikowa 340[4][5] km
Powierzchnia 363 168[4] km2
Objętość 20 579 526[4] km3
Masa 3,1 x 1019[4] kg
Średnia gęstość 1,5[4] g/cm3
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni 0,071[4] m/s2
Prędkość ucieczki 156 m/s[4]
Okres obrotu wokół własnej osi 11,52 ± 0,14 h[6]
Albedo 0,16[7]
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
19,2[5]m
Temperatura powierzchni ~50 K

Nereida (Neptun II) – dziewiąty pod względem odległości od planety księżyc Neptuna[3]. Został odkryty 1 maja 1949 roku przez Gerarda Kuipera[2]. Kolejne księżyce Neptuna odkryto dopiero 40 lat później podczas przelotu sondy Voyager 2 w pobliżu tej planety[1].

Nazwa pochodzi od nereid, nimf morskich w mitologii greckiej[1].

Orbita[edytuj]

Odległość Nereidy od Neptuna wynosi średnio około 5,5 miliona km, jednak ze względu na bardzo dużą ekscentryczność zmienia się od 1,37 do 9,65 miliona kilometrów[4]. Jest to największa ekscentryczność orbity spośród wszystkich znanych satelitów w Układzie Słonecznym[3].

Niezwykłość orbity Nereidy nasuwa podejrzenie, że może ona być przechwyconą planetoidą lub obiektem pasa Kuipera albo, jej orbita została zakłócona w czasie przechwycenia największego księżyca Neptuna – Trytona[1].

Charakterystyka fizyczna[edytuj]

Przez długi czas była najbardziej zewnętrznym znanym księżycem Neptuna (w 2002 i 2003 roku odkryto pięć jeszcze bardziej odległych)[5]. Jest trzecim co do wielkości księżycem Neptuna, ze średnicą ok. 340 km[5].

Badania Nereidy[edytuj]

Podczas przelotu koło Neptuna w 1989 roku sonda Voyager 2 wykonała 83 zdjęcia Nereidy z odległości 9,2–176 milionów km[8]. Nadesłane zdjęcia ukazały tylko jej bardzo nieregularny kształt, natomiast przy tak niskiej rozdzielczości niewidoczne były szczegóły ukształtowania powierzchni.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Nereid (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [dostęp 2016-02-20].
  2. a b c Gerard P. Kuiper. The Second Satellite of Neptune. „Publications of the Astronomical Society of the Pacific”. 61 (361), s. 175, sierpień 1949. Bibcode1949PASP...61..175K (ang.). 
  3. a b c d e f g h i Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2013-08-23. [dostęp 2015-03-27].
  4. a b c d e f g h i j k Nereid: Facts & Figures (ang.). W: Solar System Exploration [on-line]. NASA. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-25)].
  5. a b c d Scott Sheppard: Neptune's Known Satellites (ang.). W: The Giant Planet Satellite Page [on-line]. [dostęp 2015-03-27].
  6. T. Grav, M.J. Holman, JJ. Kavelaars. The Short Rotation Period of Nereid. „The Astrophysical Journal Letters”. 591 (1), s. L71, 2003-07-01. DOI: 10.1086/377067 (ang.). 
  7. David R. Williams: Neptunian Satellite Fact Sheet (ang.). NASA, 2013-07-19. [dostęp 2015-03-27].
  8. R. A. Jacobson. Triton and Nereid astrographic observations from Voyager 2. „Astronomy and Astrophysics Supplement Series”. 90 (3), s. 541-563, listopad 1991. Bibcode1991A&AS...90..541J (ang.).