Ocet siedmiu złodziei

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ocet siedmiu złodzieiocet winny, w którym moczono piołun, szałwię, rozmaryn, rutę i inne podobne zioła, przez 12 dni. Taki macerat używany był dawniej profilaktycznie przeciw zarażeniu się dżumą. Ostry smak octu obrazuje jego nazwa, która związana jest prawdopodobnie ze starożytnym obyczajem pojenia skazańców przed egzekucją octem i żółcią[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury, Warszawa 1985