Polski alfabet Braille’a

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polski alfabet Braille’a – polska lokalizacja międzynarodowego alfabetu Braille’a umożliwiająca zapisywanie i odczytywanie tekstów osobom niewidomym w języku polskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Polska adaptacja systemu dostosowująca alfabet Braille’a do polskiego systemu fonetycznego opracowana została przez zakonnice Elżbietę Różę Czacką oraz Teresę Landy. Alfabet został oficjalnie przyjęty zarządzeniem Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z 24 maja 1934 r.[1][2]

Litera
podstawowa
Braille A1.svg
a
Braille C3.svg
c
Braille E5.svg
e
Braille L.svg
l
Braille N.svg
n
Braille S.svg
s
Braille U.svg
u
Braille Y.svg
y
Braille Z.svg
z
Litera
pochodna
Braille Å.svg
ą
Braille SH.svg
ć
Braille Û.svg
ę
Braille Ê.svg
ł
Braille Ô.svg
ń
Braille Ö.svg
ś
Braille Ò.svg
ó
Braille AND.svg
ż
Braille È.svg
ź

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarządzenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z 24 maja 1934 r. (Nr. II P-3133/34) O wprowadzeniu w szkołach specjalnych dla niewidomych polskiego alfabetu oraz skrótów ortograficznych (Dziennik Urzędowy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Rzeczypospolitej Polskiej. R. 17, 30 VI 1934, nr 5 poz. 81 s. 224 - 242). Zmienione przez Zarządzenie Ministra Oświaty i Wychowania z 4 listopada 1981 r. (Nr KSR-62-2/81) w sprawie wprowadzenia w szkołach specjalnych dla niewidomych i niedowidzących zmodyfikowanego polskiego alfabetu w systemie Braille’a oraz polskich ortograficznych skrótów brajlowskich (Dziennik Urzędowy Ministerstwa Oświaty i Wychowania, 8 grudnia 1981 r. Nr 12 Poz. 87)
  2. Braille – pismo punktowe dla niewidomych