Renault Fuego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Renault Fuego
Ilustracja
Renault Fuego Turbo
Producent Renault
Okres produkcji 1980 - 1992[1]
Miejsce produkcji Francja Bolougne
Hiszpania Palencia
Argentyna Santa Isabel
Argentyna Buenos Aires
Chile Los Andes
Wenezuela Mariara
Następca brak
Dane techniczne
Segment sportowe segmentu C
Typy nadwozia 3-drzwiowe coupe
Silniki R4: 1,4 l
1,6 l
1,6 l turbo
2,0 l
2,1 l turbodiesel
2,2 l
Skrzynia biegów 5-biegowa manualna
Napęd przedni
Długość 4343 mm
Szerokość 1689 mm
Wysokość 1346 mm
Rozstaw osi 2443 mm
Masa własna 1050 kg
Zbiornik paliwa 56,8 l
Liczba miejsc 4
Dane dodatkowe
Pokrewne Renault 18
Konkurencja Ford Capri
Isuzu Impulse
Toyota Celica
Volkswagen Scirocco

Renault Fuegosamochód sportowy klasy kompaktowej produkowany przez francuską markę Renault w latach 1980 - 1992[1].

Historia i opis modelu[edytuj | edytuj kod]

Renault Fuego - tył
Renault Fuego GTA

Model nadwozia – futurystyczny klin z zaokrąglonymi krawędziami został zaprezentowany pod koniec 1976 roku, podczas zamkniętego pokazu dla zarządu Renault. Bernard Vernier-Paliez nie krył entuzjazmu – nowa linia była zapowiedzią stylistyki lat 80. Pod względem technologicznym nadwozie aż do słupka B było niemal identyczne jak nadwozie w Renault 18. Poważne różnice dotyczyły tylnej partii karoserii.

Za design nadwozia odpowiadali szef Service Style Automobile Renault (dział designu), Gaston Juchet oraz nowy designer Robert Opron, który do Renault trafił wprost z firmy Citroen, gdzie projektował m.in. model SM i CX. Wbrew panującym w latach 70. trendom na ostre krawędzie i geometryczny design, Opron był zwolennikiem nadwozi o miękkich, płynnych liniach, jakie nadał sylwetce modelu 18. Najbardziej charakterystycznym elementem nowego projektu była gięta szyba tylna będąca jednocześnie pokrywą bagażnika. Już po oficjalnej prezentacji odzywały się głosy sugerujące, że to nieprzypadkowe podobieństwo nawiązujące do Porsche 924 autorstwa Harm Laagaya. Wystarczy jednak spojrzeć na Citroëna SM – dzieło Oprona z 1970 roku, aby zdobyć kolejne argumenty za pierwszeństwem dla francuskiego designera. Projekt Fuego był bardzo ciekawy i pod wieloma względami wyróżniał się spośród konkurencji. Nie był typowym coupe, ale mimo to jego sylwetka miała zdecydowanie sportowy charakter. Ciekawostką jest fakt, iż współczynnik oporu powietrza dla Fuego wyniósł 0,34 Cx, co było rezultatem bardzo dobrym. Stąd też zapewne wzięło się hasło reklamowe – „Renault Fuego L’aerodynamite”

Dane techniczne[2][edytuj | edytuj kod]

Silnik[edytuj | edytuj kod]

  • R4 1,6 l (1565 cm³), 2 zawory na cylinder, SOHC, turbo
  • Układ zasilania: gaźnik
  • Średnica × skok tłoka: 77,00 mm × 84,00 mm
  • Stopień sprężania: 8,0:1
  • Moc maksymalna: 134 KM (98,4 kW) przy 5500 obr/min
  • Maksymalny moment obrotowy: 199 N•m przy 3000 obr/min

Osiągi[edytuj | edytuj kod]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Renault Fuego versions & types (ang.). automobile-catalog.com. [dostęp 2013-02-19].
  2. 1980 Renault Fuego Turbo Technical specifications (ang.). carfolio.com. [dostęp 21-02-2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]