Rozmowy kontrolowane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rozmowy kontrolowane
Gatunek komedia
Rok produkcji 1991
Data premiery 13 grudnia 1991
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 93 min
Reżyseria Sylwester Chęciński
Scenariusz Stanisław Tym
Główne role Stanisław Tym
Krzysztof Kowalewski
Jerzy Bończak
Bożena Dykiel
Jerzy Turek
Irena Kwiatkowska
Alina Janowska
Marian Opania
Maciej Damięcki
Joanna Żółkowska
Tadeusz Szymków
Paweł Nowisz
Leon Niemczyk
Adam Siemion
Artur Barciś
Jerzy Januszewicz
Zofia Merle
Muzyka Jerzy Matuszkiewicz
Zdjęcia Jerzy Stawicki
Scenografia Andrzej Kowalczyk
Kostiumy Małgorzata Obłoza
Montaż Krzysztof Osiecki
Produkcja Studio Filmowe Zodiak
Poprzednik Miś (1980)
Kontynuacja Ryś (2007)

Rozmowy kontrolowane – polski film komediowy z 1991 w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego, druga część trylogii filmowej mieszczącej również Misia (1980) i Rysia (2007). Akcja filmu toczy się w czasach Polski Ludowej.

Fabuła[edytuj]

Akcja filmu toczy się w czasie stanu wojennego, co jest okazją do zaprezentowania rozmaitych postaw społecznych obywateli PRL oraz absurdów systemu. Ryszard Ochódzki, przyjaciel luminarzy komunistycznych, musi się ukrywać i wbrew swej woli zostaje bohaterem zdelegalizowanej „Solidarności”.

W grudniu 1981 Ryszard Ochódzki, zwany „Misiem” otrzymuje od znajomego pułkownika SB Zygmunta Molibdena zadanie przeniknięcia do struktur „Solidarności” w Suwałkach. Nie może odmówić z dwóch powodów: po pierwsze, łączą go z Molibdenem różne pokątne interesy (nielegalny handel, przemyt), po drugie, pułkownik nakrył go in flagranti ze swoją żoną. Wyposażony w legitymację „Solidarności” i wspólne zdjęcie z Lechem Wałęsą Ochódzki udaje się w Suwalskie. Tam zastaje go stan wojenny. Po spowodowaniu wypadku samochodowego Ochódzki porzuca swojego Mercedesa i pożyczoną Syreną wraca do stolicy. Zatrzymuje go patrol wojska. W bagażniku samochodu znajduje solidarnościowe materiały. Bojąc się aresztowania, Ochódzki rzuca się do ucieczki. Przez przypadek unieszkodliwia ścigający go czołg i staje się bohaterem walczącego podziemia. SB ściga go teraz po całej Polsce listem gończym. Tymczasem generał Zambik – przełożony pułkownika Molibdena w dwuznaczny sposób oznajmia mu, że wie o jego wcześniejszych kontaktach z Ochódzkim. W trosce o własną karierę i bezpieczeństwo Molibden postanawia zabić prezesa klubu „Tęcza” – porucznik SB Nogałka próbuje udusić Ochódzkiego w lesie ale wpada we wnyki i zawisa w powietrzu. Ochódzki ucieka do ciotki Lusi w Rembertowie, gdzie odnajduje go Molibden i proponuje mu ucieczkę w kobiecym przebraniu do Szwecji w zamian za informacje o polskiej emigracji. Ucieczka się nie udaje. W Sylwestra Ochódzki w sportowym dresie uciekając przed żołnierzami ukrywa się w toalecie Pałacu Kultury i Nauki i pociąga za spłuczkę – pałac zostaje zburzony. Ochódzki wydostaje się spod gruzów i mówi „Jeszcze nie zginąłem? To się odbuduje”.

Plenery[edytuj]

Zdjęcia do filmu kręcono w Pałacu Kultury i Nauki, na Placu Trzech Krzyży i ulicy Rakowieckiej w Warszawie oraz w hotelu „Kasprowy” w Zakopanem.

Obsada[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]