Siekowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 52°3′2.1″N 16°20′57.1″E
- błąd 4 m
WD 52°3'N, 16°21'E, 52°3'10.98"N, 16°21'9.25"E
- błąd 2299 m
Odległość 90 m
Siekowo
wieś
Ilustracja
Panorama Siekowa (2009)
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat wolsztyński
Gmina Przemęt
Liczba ludności (2011) 485[1]
Strefa numeracyjna 65
Kod pocztowy 64-234
Tablice rejestracyjne PWL
SIMC 0375562
Położenie na mapie gminy Przemęt
Mapa konturowa gminy Przemęt, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Siekowo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Siekowo”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Siekowo”
Położenie na mapie powiatu wolsztyńskiego
Mapa konturowa powiatu wolsztyńskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Siekowo”
Ziemia52°03′02,1″N 16°20′57,1″E/52,050583 16,349194

Siekowowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Przemęt[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś Siekowo maior położona była w 1580 w powiecie kościańskim województwa poznańskiego[3].

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Siekowo należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej[4]. Siekowo należało do okręgu wielichowskiego tego powiatu i stanowiło część prywatnego majątku Wilkowo Polskie, którego właścicielem był wówczas Marceli Czarnecki[4]. Według spisu urzędowego z 1837 Siekowo liczyło 312 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 27 dymów (domostw)[4].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego[5].

Położenie i zabudowa[edytuj | edytuj kod]

Obręb wsi znajduje się w zasięgu Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Siekowo jest typową wsią wielkopolską - przydrożniczą (ulicówką), a więc rozmieszczoną wzdłuż jednej drogi, prowadzącej z Kluczewa oraz Siekówka do Wielichowa i Śniat. Znajduje się na obszarze Niziny Wielkopolsko-Kujawskiej. Wieś położona jest na obszarze łęgu obrzańskiego. W jej bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się bowiem trzy kanały Obry: Południowy, Środkowy i Północny. Badacze zajmujący się tymi obszarami wskazują na fakt występowania na terenie Siekowa we wczesnym średniowieczu lasów i puszcz. Fakt zlokalizowania Siekowa na obszarze łęgu obrzańskiego, pozwala na wyrażenie przypuszczenia, że w krajobrazie tej wsi występowały charakterystyczne drzewostany dla lasów nadrzecznych: dąb, jesion, olcha, wierzba i wiąz.

W Siekowie na uwagę zasługuje przede wszystkim położony w parku (15 ha) pałac w stylu renesansu francuskiego. Wybudowano go w latach 1878-1879 dla Zygmunta Czarneckiego. Z przodu znajdują się okazy drzew krajowych, przede wszystkim wiązów. Jeden z nich, okaz o obwodzie 655 cm (w 2013) jest najgrubszym wiązem szypułkowym w Wielkopolsce.[6] Na obrzeżach spichlerz z 1846 roku i inne zabudowania gospodarskie.

W miejscowości znajduje się najwyższa w Wielkopolsce, 30-metrowa drewniana wieża widokowa, zlokalizowana na szczycie Winnej Góry (ma 142 stopnie). Przy dobrej widoczności, przy użyciu teleskopu, widać stąd szczyt Śnieżki[7].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. woj. wielkopolskie >> pow. wolsztyński >> gmina Przemęt. Wszystkie dane dla miejscowości Siekowo. W: Bank Danych Lokalnych [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 11 lutego 2015].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1953, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 11 lutego 2015]. 
  3. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 81.
  4. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 213.
  5. Alicja Dziewulska, Jan Maj: Kościan: mapa topograficzna Polski. Wydanie turystyczne. Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne, 1997. ISBN 83-7135-149-6.
  6. Paweł Zarzyński, Robert Tomusiak, Krzysztof Borkowski: Drzewa Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2016. ISBN 978-83-63895-686. OCLC 934696860.
  7. Przemęt. Punkty widokowe, folder turystyczny, UG Przemęt, 2014

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zapiski w kronice Dworzaczka Grodzkie i ziemskie > Poznań > Rezygnacje > XV wiek > Część 1 4189 (Nr. 1384) 1462: GD. Jakub Grobsky całą 3. cz. swych dóbr dziedz. tj. : Grobia, Bedzecz, St. Boskowo, St. Barklyno, W. i M. Siekowo, Sniaty, Sikorzyno i Głodno w p. kośc. GD. Stanisławowi Grobskiemu, bratankowi swemu rodz., synowi ol. Michała Gr. z miłości stryjowskiej daje (f. 162v)