Stefan Kisieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Kisieliński
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1901
Morawska Ostrawa
Data i miejsce śmierci 9 marca 1951
Warszawa
Wzrost 178 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1919–1924 Soła Oświęcim
1924–1925 Bielitz SC
1925–1927 PKS Katowice
1927–1932 Polonia Warszawa 77 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1926–1928 II Rzeczpospolita Polska 6 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
1949–1950 Polska

Stefan Kisieliński (ur. 13 grudnia 1901, zm. 9 marca 1951) – polski piłkarz, bramkarz, także trener i działacz piłkarski.

W pierwszej lidze grał w barwach Polonii Warszawa[1]. W reprezentacji Polski debiutował w rozegranym 20 sierpnia 1926 spotkaniu z Węgrami, które Polska przegrała 1:4. Ostatni raz zagrał latem 1928. Łącznie w biało-czerwonych barwach rozegrał 6 oficjalnych spotkań[2].

Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, pracował jako nauczyciel i dziennikarz. W czasie wojny był więźniem oflagu. Po jej zakończeniu został działaczem sportowym. W latach 1949-1950 był członkiem kapitanatu selekcjonerskiego w kilkunastu spotkaniach polskiej reprezentacji. Oficjalnie popełnił samobójstwo w Warszawie, zimą 1951.

Jego brat Walerian także był reprezentantem kraju, a później szkoleniowcem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski Biało-czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski, część II, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995 (14. część cyklu Encyklopedia piłkarska Fuji), s. 163
  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017

Przypisy[edytuj | edytuj kod]